Παντού και Πουθενά

Σημαντικο: ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ αν σκοπεύετε να δείτε την παράσταση.

Ξαφνικά βρεθήκαμε σε μια γκρι αίθουσα με ψηλό ταβάνι, ανάμεσα σε ένα πλήθος που σιγά σιγά σα να μαζευόταν γύρω από κάτι που δε μπορούσαμε να δούμε εμείς. Μετά ακούστηκε ένας μακρόσυρτος σφυριχτός ήχος και προσέξαμε έναν άντρα πίσω από ένα μικρόφωνο και μπροστά από μια κουρτίνα να καλεί σε ησυχία. Η κουρτίνα άρχισε να σηκώνεται και πολύ γρήγορα στεκόμασταν μπροστά σε ένα πλήθος θεατών  που μας χειροκροτούσε με πάθος από τις θέσεις του. Ήμασταν στη σκηνή.
Λίγο πιο μπροστά από μας μερικοί άνθρωποι υποκλίνονταν, έφευγαν και επέστρεφαν για να ξαναϋποκλιθούν.

Η αίθουσα αδειάζει και παίρνουμε τη θέση των θεατών.
Η κουρτίνα πέφτει και γίνεται καθρέφτης.
Μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας και όλοι γύρω μας μπορούν να μας δουν.
Ένας άντρας εμφανίζεται στη σκηνή σα να υλοποιήθηκε από το πουθενά. Κατευθύνεται προς τον καθρέφτη, ανοίγει μια πόρτα που δεν είχα προσέξει πιο πριν και εξαφανίζεται πίσω της.
Ο καθρέφτης εξαφανίζεται κι αυτός και μπροστά μας βλέπουμε την ίδια γκρι αίθουσα αλλά από άλλη γωνία αυτή τη φορά.
Άνθρωποι αρχίζουν να σκαρφαλώνουν στη σκηνή, σα να φυτρώνουν κάτω από το πάτωμα μπροστά μας.
Περπατούν στον ίδιο χώρο χωρίς να προσέχουν ο ένας τον άλλον, χωρίς κατεύθυνση, κάπως χαμένοι. Μαζέυονται γύρω από κάποιον ή και όχι. Ένας δυο στέκονται ακίνητοι. Κοιτάζουν ευθεία μπροστά και ανά στιγμές κάποιος δείχνει να προσέχει κάτι, δε ξέρουμε τι. Τότε προχωράει με γρήγορο βήμα προς αυτό, βγαίνει από μια πόρτα και την κλείνει πίσω του.
Ακούμε μόνο τα βήματα των ανθρώπων που περπατούν παράλληλα και τον ήχο που κάνουν οι πόρτες όταν κλείνουν πίσω τους.
Η σκηνή αδειάζει και ξαναγεμίζει. Κάποιοι ξεκινούν να περπατάνε σκυμμένοι για να σηκωθούν σταδιακά σε όρθια στάση.
Κάποιοι περπατούν σε γραμμές, ο ένας πίσω από τον άλλον.
Η σκηνή αδειάζει και ξαναγεμίζει.
Κάποιοι πέφτουν κάτω σαν τέλεια τόξα ορθής γωνίας.
Κάποιοι πέφτουν από ψηλά σα σταγόνες για να συνθλιφτούν κάπου που δε μπορούμε να δούμε.
Η σκηνή αδειάζει.
Ακούγεται ένας μεταλλικός λυγμός και μια ανηφόρα ορθώνεται μπροστά μας.
Άνθρωποι φυτρώνουν ξανά στη σκηνή.
Σκαρφαλώνουν την ανηφόρα με ζήλο.
Πέφτουν, ξανασηκώνονται, ξαναπέφτουν. Όλα χωρίς να κοιτάζουν ή να αγγίζουν ο ένας τον άλλον, χωρίς να έχουν συναίσθηση του ότι υπάρχουν άλλοι γύρω τους.
Δεν υπάρχουν άλλοι γύρω τους.
Η ανηφόρα κατεβαίνει καθώς αυτοί ανεβαίνουν.
Διανύουν την απόσταση υπερπηδώντας εμπόδια.
Εγκλωβίζονται κάτω από την ανηφόρα.
Ξανανεβαίνουν.
Ο καθένας για τον εαυτό του.
Η ανηφόρα εξαφανίζεται.
Ξαφνικά αστράφτει ένα φως στα δεξία, ακούγεται μουσική κι οι άνθρωποι κάθονται ένας ένας οκλαδόν σε σειρές και κοιτάζουν την ανατολή του ήλιου μαγεμένοι.
Όλοι θέλουν να είναι πιο κοντά στη φωτεινή πηγή, όλοι θέλουν να είναι στη πρώτη σειρά κι έτσι ένας ένας οι τελευταίοι γίνονται πρώτοι κι οι νέοι τελευταίοι νέοι πρώτοι, μέχρι που φτάνουν τόσο κοντά στη πηγή του φωτός,
που ο πιο θαρραλέος ή ο πιο περίεργος ή και τα δυο, κάνει μια… και την αρπάζει.
Κρατάει το φως στα χέρια του και το κοιτάει να καίει ενώ οι άλλοι απομακρύνονται.
Ανηφόρα ξανά, ή κατηφόρα. Άλλοι πέφτουν κάτω, άλλοι περπατάνε σκυφτοί εγκλωβισμένοι.
Κάποιος φορά δυο ηχεία στα παπούτσια του και περπατά.
Κάποιος πιάνει κάτι σαν μέσα από το κοινό και προσγειώνει στη σκηνή έναν άνθρωπο, κολλημένο σε μια καρέκλα.
Κοιτάει γύρω αμήχανος, σηκώνεται και φέυγει.
Στη σκηνή μια κοπέλα έχει ανέβει την ανηφόρα και κάθεται ακίνητη με την πλάτη γυρισμένη σε μας.
Ένας άντρας την πλησιάζει και κατεβαίνουν μαζί, βήμα βήμα.
Είναι η πρώτη φορά που προσέχουν ο ένας τον άλλον.
Η κοπέλα κι αυτός έρχονται στην άκρη της σκηνής κι η κουρτίνα πέφτει πίσω τους. Δεξιά κι αριστερά τους στέκονται δίπλα δίπλα οι υπόλοιποι πρώην αναβάτες, τους πλαισιώνουν. Τα χέρια τους γίνονται κύματα και με απόλυτη φυσικότητα, σα να είναι συνέχεια της υπνωτιστικής τους κίνησης σηκώνουν τη μπλούζα της κοπέλας και τη βγάζουν, μετά τη μπλούζα του αγοριού, το παντελόνι του, και το δικό της. Μένουν εκεί ολόγυμνοι να κοιτάνε ίσια μπροστά.
Μετά οπισθοχωρούν λίγο. Το αγόρι σηκώνει την κοπέλα και την κρύβει στην αγκαλιά του. Οι άλλοι εξαφανίζονται κι η κουρτίνα σηκώνεται. Στη σκηνή που φανερώνεται αντικρύζουν τα είδωλά τους. Τα κοιτάνε με έκπληξη και καθώς το κάνουν άρχίζουν να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον, μέχρι που δε φαίνονται πια.
Άνθρωποι γεμίζουν ξανά τη σκηνή. Μια σειρά δεξιά και μια αριστερά, σπρώχνουν κάτι η μια προς την άλλη, σα να σχηματίζουν ένα δρόμο που όλο και στενεύει.
Κλείνει κι ανοίγει.
Βρίσκονται σε μια γκρι αίθουσα με ψηλό ταβάνι, πίσω από έναν άντρα που καλεί σε ησυχία βγάζοντας έναν μακρόσυρτο σφυριχτό ήχο.
Τους χειροκροτούμε με πάθος από τις θέσεις μας.

 

 

Δάφνη Ξανθοπούλου

Freecycle: One man’s trash is another man’s treasure

Ένα ωραίο  πρωί ,πριν εννέα χρόνια, ο Deron Beal ,ένα αμερικανός στην μακρινή πολιτεία της Αριζόνας, έστειλε ένα email στους φίλους του και σε κάποιες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις της περιοχής και τους ανήγγειλε την δημιουργία του Freecycle Network. Ως απασχολούμενος σε μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που πρόσφερε υπηρεσίες ανακύκλωσης , συνεχώς έβρισκε αντικείμενα σε άριστη κατάσταση που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αλλά δυστυχώς η εύρεση κάθε φορά των  ενδιαφερομένων ήταν μια διαδικασία κουραστική και χρονοβόρα. Έτσι λοιπόν μέσω ενός email group άρχισαν να βρίσκουν ένα νέο σπίτι ,πράγματα που διαφορετικά θα στοιβάζονταν στις ήδη πηγμένες χωματερές.

Η ιδέα του ,προφανώς «έπιασε» γιατί ήδη υπάρχουν δίκτυα Freecycle σε παραπάνω από 85 χώρες ενώ υπολογίζεται ότι καθημερινά 500 τόνοι σκουπιδιών κρατιούνται μακριά από τους χώρους υγειονομικής ταφής! Ο μόνος κανόνας? Ό,τι αλλάζει χέρια μέσω του Freecycle είναι ΔΩΡΕΑΝ, νόμιμο και κατάλληλο για κάθε ηλικία.

Στην Ελλάδα έχουμε ομάδες Freecycle σε 15 πόλεις ,με της Αθήνας να αριθμεί 3.800 άτομα!! Ο καθένας μπορεί να γραφτεί στο group, να στείλει ένα email με το τι ζητάει να βρει (όχι άντρες δεν χαρίζουνε ακόμα) ή να απαντήσει σε κάποιον και να αποκτήσει εντελώς δωρεάν, επαναλαμβάνω , κάτι που επιθυμεί. Να σημειώσω ότι το group της Αθήνας είναι αρκετά ενεργό, τα email με πράγματα που χαρίζονται έρχονται συνέχεια αλλά επίσης τα δίνουνε και σε χρόνο dt.

http://groups.yahoo.com/group/AthensGreeceFreecycle/

http://www.freecycle.org/

http://www.facebook.com/pages/Freecycle/16634701114?v=wall#/pages/Freecycle/16634701114?v=wall

Ντίνα Δρακάτου

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΦΟΝΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΤΥ

Εμπρός λοιπόν, δως μου ένα έγκλημα για να πιστέψω. Δως μου έναν φόνο, μια σφαίρα κι ένα πτώμα για να νιώσω ζωντανή! Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι; Βρες μου έναν ρόλο, βάλε με σε μια ομάδα, φόρεσέ μου ρούχα φανταχτερά, πιάσε το χέρι μου και χτίσε το μυαλό και τη φαντασία μου. Βρες μου μια θρησκεία, βρες μου ένα κόμμα, ένα χρώμα και οδήγησέ με στο… φως. Στο ζητάω.

Σκηνοθέτησε την επανάστασή μου και εγώ στο υπόσχομαι πως θα ανέβω τα μεσάνυχτα στην ταράτσα να φωνάξω , μ’ όλο μου το πάθος, σαν να μην ξέρω τίποτα.

Γέμιζε τις χούφτες και την ψυχή μου λεφτά, να καταλάβω την αξία της ζωής και μπούκωσέ με μ’ όλες τις εικόνες που κοιτάζεις στις οθόνες.

Νιώσε τους φόβους μου και πες μου ότι θα είμαι για πάντα αν κάνω ό,τι μου πεις. Μάθε με να μην πιστεύω αλλού και να κλείνω τα μάτια μου όταν φοβάμαι. Πάνε τόσα χρόνια και ακόμα κρατιέμαι από τις ιστορίες σου για να με πάρει ο ύπνος.

Πες μου για τον έρωτα και για όλες τις εφήμερες δόξες σου. Πλησιάζει ο καιρός και ο πνευματικός σου αυνανισμός έχει αρχίσει και ποτίζει το κεφάλι μου μ’ όλη την αηδία του κόσμου!

Πες μου ψέματα και πάρε με αγκαλιά να μην τρομάζω. Έτσι δε μ’ έμαθες τόσα χρόνια; Να ανήκω εκεί που δε φοβάμαι να κοιτάξω το είδωλό μου. Εκεί που το αίμα μου θα έχει αξία και οι πληγές μου θα ‘ναι για κάποιους έμπνευση. Σ’ ευχαριστώ.

Παίξε λοιπόν με τις μνήμες μου, μάθε μου να μην ξεχνάω και να μην ξεχνιέμαι και βίαζέ με με αγάπη από ‘δω και μπρος.

Αυτό δεν είναι το νόημα; Τα μαθαίνω όλα σωστά, από την αρχή και ακολουθώ αυτό που εσύ ξορκίζεις. Όχι για άλλο λόγο, μα γιατί δεν έμαθα να ξοδεύω ακόμα τις λέξεις μου και τα παιχνίδια μου. Στριμωγμένα λοιπόν σε μια βαλίτσα, μαζί με όλες τις στιγμές που φυλάει κανείς στο πίσω μέρος του συρταριού, ξεκινάς για τα ταξίδια σου και φυσάς δυνατά τα κεράκια κάνοντας την πιο ηλίθια ευχή…

 

Οικονομοπούλου Ζωή

Ανακαλύπτοντας την τέχνη του κουκλοπαίχτη και του παραμυθά…

Ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για Κουκλοθέατρο και Παραμύθι ξεκινούν από το Νοέμβριο του 2009.

 Aπό το 1999, με μια σταθερή και υπεύθυνη πορεία στο χώρο της κούκλας το «Εργαστήρι Μαιρηβή», εκτός από τις κουκλοθεατρικές παραστάσεις που ανεβάζει, οργανώνει σειρά εκπαιδευτικών προγραμμάτων για την τέχνη του κουκλοθέατρου και του παραμυθιού.

Η φετινή χρονιά ξεκινά με δύο εργαστήρια μικρής διάρκειας, αλλά γεμάτα με βασικές αρχές και γνώσεις για την τέχνη του κουκλοπαίχτη και του αφηγητή.

Τα εργαστήρια είναι βιωματικά και απευθύνονται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και ειδικοτήτων, φοιτητές θεατρικών και παιδαγωγικών σχολών, ψυχοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, γονείς και όσους τους ενδιαφέρει το κουκλοθέατρο και το παραμύθι σαν μορφές έκφρασης. 

• Εργαστήρι Κουκλοθέατρου

     Βασικές αρχές κατασκευής και εμψύχωσης κούκλας 

Δεν είναι δυνατόν να ανακαλύψεις την τέχνη του κουκλοθέατρου, χωρίς να περάσεις από ένα «παιδικό» στάδιο δημιουργίας και παιχνιδιού με αυτοσχεδιασμένες κούκλες.

Το χάρισμα να εμψυχώνεις την άψυχη ύλη, που είναι δεδομένο σε κάθε παιδί, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τους μελλοντικούς κουκλοπαίκτες. Αν βρεις τη ψυχή και τη λογική του κάθε αντικειμένου, μπορείς να το μεταφέρεις στην ψυχή και τη λογική του ήρωα – κούκλα.

Αυτός είναι και ο σκοπός του βιωματικού αυτού εργαστηρίου, ακολουθώντας τα στάδια: 

1. Κατασκευή και εμψύχωση γαντόκουκλας 
2. Μεταμόρφωση της κούκλας σε πρωταγωνιστή ακολουθώντας τους θεατρικούς νόμους
3. Μικρές αυτοσχέδιες παραστάσεις 

Διδασκαλία: Μαιρηβή Γεωργιάδου, κουκλοπαίκτρια

 Σάββατο 7, 14, 21 και 28 Νοεμβρίου 2009  

• Εργαστήρι Παραμυθιού

Ο γνωστός παραμυθάς κατεβαίνει στην Αθήνα, να «αρπάξει» τους εγκλωβισμένους κατοίκους της και να τους δείξει το δρόμο για την τέχνη του παραμυθά. 

-Τεχνικές αφήγησης

Ο τόπος του παραμυθιού και το σώμα του παραμυθά.

Μνήμη και Εικονοπλασία

Το βιωματικό αυτό εργατήρι προσφέρει γνώση και συγκίνηση τόσο σε ανθρώπους που ήδη έχουν βαδίσει το δρόμο της λαϊκής λογοτεχνίας και αφήγησης, όσο και σε αρχάριους. 

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009 

-       Η γλώσσα των συμβόλων

Κοιτάζοντας στον καθρέφτη των παραμυθιών

Το εργαστήρι φιλοδοξεί να προσφέρει την ευκαιρία στους συμμετέχοντες, να αναζητήσουν τη σημασία των συμβολισμών και της ψυχικής πορείας που περιγράφεται σε κάθε παραμυθιακό τύπο και τις παραλλαγές του. Αναζητά την εικόνα του σώματος στους μύθους και τα παραμύθια, στον καθρέφτη και στην οθόνη, στα λόγια και στα όνειρα . 

Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009 

Διδασκαλία: Στέλιος Πελασγός Δρ 

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΜΑΙΡΗΒΗ
Δεληγιώργη 33, Μεταξουργείο

τηλ. 210.52.22.181
φαξ. 210.52.22.424
 e-mail: info@mairivi.gr
site: www.mairivi.gr

1Η ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΔΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

 Σας ενημερώνουμε ότι τη πρώτη εβδομάδα Μαϊου 2010, μεταξύ 3 έως 9/5/2010, θα διεξαχθεί η 1^η Πανεπιστημιάδα Θεάτρου από το Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας με τη στήριξη του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του καλλιτεχνικού του διευθυντή κ. Νικήτα Τσακίρογλου, με σκοπό την προώθηση της ανάπτυξης της πολιτιστικής δράσης των φοιτητών. 

Κάθε Πανεπιστήμιο θα εκπροσωπηθεί από μία (1) θεατρική ομάδα. Την απονομή βραβείου/επάθλου στην καλύτερη θεατρική ομάδα θα κρίνουν από κοινού οι θεατές και η κριτική επιτροπή. Η θέσπιση βραβείου θα δώσει στους συμμετέχοντες ένα επιπλέον κίνητρο για να συμμετάσχουν στην Πανεπιστημιάδα ενώ θα προωθήσει την ευγενή άμιλλα μεταξύ των διαφόρων Πανεπιστημίων.

 Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος θα παραχωρήσει την αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών για όλες τις παραστάσεις όπου θα διεξάγονται περίπου 3-4 παραστάσεις ημερησίως. 

Η θεματική των θεατρικών παραστάσεων θα είναι ελεύθερη ενώ η επιλογή της θεατρικής ομάδας που θα συμμετάσχει θα γίνεται αποκλειστικά από το κάθε Πανεπιστήμιο.

Τα έξοδα διαμονής και σίτισης για όλους τους συμμετέχοντες όλες τις ημέρες της Πανεπιστημιάδας θα αναλάβει εξ’ ολοκλήρου το Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας.

Τα έξοδα μετακίνησης θα επιβαρύνουν το κάθε Πανεπιστήμιο ξεχωριστά.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής με στοιχεία του έργου, του συγγραφέα του, των συντελεστών και της παράστασης στο Τμήμα Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας, το αργότερο μέχρι τέλους Νοεμβρίου 2009.

Από το Τμήμα Σπουδών & Φοιτητικής Μέριμνας Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών

Σκέψεις περί σχέσεων και όχι μόνο.

Τελικά , μπορεί κάποια από εμάς, να καταλάβει τι είναι αυτό που θέλουν οι άντρες ? Εγώ πάντως σίγουρα όχι. Και φροντίζουν να  μου το υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία . θα ήθελα γι α ένα βράδυ να μπω στο μυαλό ενός άντρα και να δώ τι σκατά είναι εκεί μέσα, τι μπορεί να περνάει από το μυαλό αυτών των διανοιών. Ειλικρινά, τι μπορεί να σκέφτεται κάποιος όταν μετά από ένα κατά γενική ομολογία πετυχημένο πρώτο  ραντεβού, όχι μόνο δεν επιδιώκει και δεύτερο αλλά , αναιρεί  και το πρότερο status quo με το να μην σου απαντάει στα τηλέφωνα – ακόμη κι αν αφορούν σε τελείως άσχετα θέματα όπως δουλειά – , να εξαφανίζεται από οπουδήποτε μπορεί έστω και τυχαία να σε πετύχει και εν τέλει να σου κόβει μέχρι και την καλημέρα. Μήπως τελικά τα τσιτάτα περί δυναμικών έξυπνων γυναικών και τρομοκρατημένων ανδρών ισχύουν.? Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Πόσο τυφλός μπορεί να είναι κάποιος για να μην θέλει μια γυναίκα νέα, όμορφη, έξυπνη, με προσωπικότητα, χιούμορ και θέληση για ζωή ? ‘Η για να το θέσουμε πιο συγκεκριμένα, πόσο συμπλεγματικός, ανασφαλής, παιδαριώδης και ανεπαρκής μπορεί να είναι κάποιος για να νιώθει ότι απειλείται από μια τέτοια γυναίκα που θέλγεται από αυτόν και ενδιαφέρεται γι’ αυτόν.  Αν προσέξει κανείς, θα δει , πως εκεί έξω υπάρχουν πάρα πολλές καλές γυναίκες μόνες τους και πολλοί λίγοι καλοί άντρες . τα μαθηματικά δικά σας. Κι επειδή έχω φίλες πολλές νέες, όμορφες, έξυπνες  γυναίκες που είναι μόνες τους απλά και μόνο επειδή αδυνατούν να βρουν  κάποιον αξιοπρεπή, (κι επειδή είμαι κι εγώ μία από  αυτές ) μπορώ με σιγουριά να πω πως η πλειονότητα των αντρών φαίνεται να κρίνει εξ ιδίων και αναζητά κάτι κάτω του μετρίου, μια γυναίκα που το μόνο της καθήκον θα είναι η ικανοποίηση του υπερτεράστιου αντρικού «εγώ» σε όλους τους τομείς και η αγαπημένη της φράση θα είναι  « Ναι αγάπη μου, ό,τι πεις εσύ! ». Τώρα εάν εσείς ικανοποιείστε από αυτό ως γυναίκες και ως άνθρωποι, -που δεν το πιστεύω- δικό σας θέμα. Εάν πάλι ,όπως εγώ, θεωρείτε πολύ υψηλό τίμημα να χάσετε τον εαυτό σας και την προσωπικότητά σας, για να χωρέσετε στα μήκη και στα πλάτη του καθένα, πιστεύω πως ήγγικεν η ώρα να τους δώσουμε να καταλάβουν ποιός έχει τελικά το πάνω χέρι σ’ αυτό το παιχνίδι. Κι όπως λέει και μια φίλη « Σταμάτα να ασχολείσαι με άτομα που αν τους δώσεις μια δεκάρα για τη σκέψη τους, θα πάρεις και ρέστα!! »

 

Kassi

Mε αφορμή το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Του Δρόμου

Από την Βάσια Τσώτσου

 Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Του Δρόμου μόλις έλαβε τέλος. Για τέσσερις μέρες η πόλη της Αθήνας γέμισε από παραμυθάδες, θεατρίνους, ζογκλέρ, παλιάτσους και νεράιδες, χορευτές και μουσικούς. Καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό έδωσαν τη δική τους πνοή και γέμισαν τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας με χρώματα και αρώματα, μαγείες και ξεχωριστές αλχημείες. 

Είναι η φιλοσοφία του Δρόμου μια στάση ζωής. Και είναι και η ανάγκη αυτών των ανθρώπων να αγγίξουν το Όνειρο όσο πιο ανέπαφα και αδέκαστα μπορούν. Δε χρειάζονται άλλωστε πολλά για να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε ένα μικρό παιδί. Ούτε αμύθητα πλούτη χρειάζονται για να μπεις στη παραμυθοχώρα. Μονάχα Αλήθεια χρειάζεται και αυτήν ακριβώς υπηρετούν πιστά οι καλλιτέχνες του Δρόμου. 

Μα για ποια Αλήθεια μιλάμε; Το Θέατρο του Δρόμου όσο δύσκολο και εάν είναι να πραγματοποιηθεί, όσα προβλήματα και εάν ενέχει, μαρτυρά πάντα μια λύτρωση. Α priori λύτρωση. Γιατί τη στιγμή εκείνη που θα σε κοιτάξουν κατάματα αυτά τα ζευγάρια μάτια, τη στιγμή εκείνη που θα ορίσεις τη ζωή μιας μαριονέτας ή θα παίξεις κυριολεκτικά με τη φωτιά, τη στιγμή εκείνη θα ζήσεις μέσα σε έναν καινούργιο κόσμο. Μια νέα Ουτοπία γεννάται εκεί τη στιγμή και εσύ οφείλεις να ταξιδέψεις μέσα σε αυτή και να συμπαρασύρεις όσους πιο πολλούς μπορείς. Διαφορετικά δε μπορείς να Υπάρξεις.

Ίσως να ορίσαμε τις ζωές μας λάθος και να αφήσαμε τα παραμύθια για τα μικρά παιδιά. Ίσως ξεχάσαμε τα χρόνια τα αθώα και δώσαμε παράσημα στα χρόνια τα ένοχα. Μας φαίνεται ο Δρόμος ξένος. Μας φαίνονται και οι άνθρωποι ξένοι. Μα δεν απελπίζομαι. Περιμένω. Πιστεύω πάντα στους ανθρώπους. Πιστεύω στα καθάρα βλέμματα…

Αφιερωμένο στη Marion και τον Χρήστο που με έναν άνορακ στη πλάτη έμαθαν να ταξιδεύουν όλον τον κόσμο και να μας μυούν στη δικιά τους φιλοσοφία.

Death In Paris

“Πάνω στους τοίχους αυτής της πολιτείας μπορείς να ξεχωρίσεις τα σημάδια από το πέρασμα του Ζολά και του Μπαλζάκ, του Ντάντε και του Στρίντμπεργκ και όλων εκείνων που ήταν κάποιοι και κάτι, κάποτε. Ολόκληρος ο κόσμος έχει περάσει από δω, έχει ζήσει κάποια στιγμή της ζωής του σ’ αυτόν το χώρο. Στο Παρίσι δεν πεθαίνει κανείς” (γράφει ο Χένρυ Μίλλερ).

Ναι, ξέρω ότι δεν είμαστε πια στο 1900, ούτε στο 30. Αλλά ένα κομμάτι μου ήθελε να φαντάζεται ότι στο Παρίσι οι άνθρωποι πίνουν ακόμα αμπσέντι, ότι ζουν στους δρόμους με ένα βιολί κι ένα πινέλο και πεθαίνουν μόνο από σύφιλλη, ή από έρωτα, πέφτοντας στον Σηκουάνα.
Αλίμονο. Μετά από λίγες μέρες στην Πόλη του Φωτός φοβάμαι ότι ανακάλυψα πως οι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε βράδυ στο Παρίσι, και ακόμα χειρότερα, το Παρίσι το ίδιο έχει πεθάνει.

Όλα είναι τόσο μεγάλα και πλατειά, που μπορείς να περπατάς για ώρες και να μη σου συμβεί τίποτα. Να μην συναντήσεις κανέναν τρελό, κανέναν μεθυσμένο, να μην ακούσεις κανέναν να ουρλιάζει υστερικά.Οι άνθρωποι περπατάνε σε τέλεια ευθεία, δεν κορνάρουν, δεν τσακώνονται και σπάνια φλερτάρουν.
Τα αγάλματα, τα μουσεία, οι κήποι, οι εκκλησίες, όλα είναι όμορφα κι ακόμα πιο όμορφα αποστειρωμένα. Τόσο τακτοποιημένα που υπάρχει ένας ξεχωριστός δρόμος όπου είναι όλοι οι μετανάστες που πουλάνε αντίγραφα παλιών έργων, ένας ξεχωριστός δρόμος όπου είναι όλα τα μαγαζιά με ρούχα, ένας ξεχωριστός δρόμος όπου είναι όλα τα pet shop. Κι όλος ο τόπος είναι γεμάτος χάρτες, χάρτες, χάρτες. Πώς να χαθεί κανείς με τόσους χάρτες, κι ας το θέλει; Όλα είναι σχεδιασμένα για να καταστρέψουν το παραμικρό ενδεχόμενο περιπέτειας.

Το μόνο μέρος που μου φάνηκε ζωντανό, μαζί ίσως με το μετρό, είναι η Μονμάρτρη. Μικρά καφέ, καμπαρέ, έργα του Τουλούζ-Λωτρέκ και η διάσημη Μαύρη Γάτα πετάγονται σε κάθε γωνιά. Τα εστιατόρια έχουν γλάστρες με γεράνια και σερβίρουν μύδια και τηγανιτές πατάτες. Από τα σκαλιά της Sacre Coeur μπορείς να δεις την πόλη και να πάρεις Heineken με ένα ευρώ από τους πλανόδιους αναρριχητές.

Κατά τα άλλα οι Παριζιάνοι είναι κουλ, η ζωή ακριβή και η νύχτα πέφτει τόσο απότομα, με εναλλαγές του φωτός τόσο ανύπαρκτες, που μπορείς να πιστέψεις ότι δεν υπάρχει χρόνος στο Παρίσι. Μόνο ένας διακόπτης on/off.

Πάντα ήμουν δύσπιστη όταν άκουγα κάποιον να το λέει και ποτέ δεν περίμενα ότι θα το έλεγα κι εγώ. Και μπορεί να το πάρω πίσω σε τρεις μέρες, αλλά so what, μου έλειψε η Αθήνα!

Ο γέρος που τραγουδάει φάλτσα στην Ερμού, οι μαύροι που τρέχουν με τους σάκους τους να γλυτώσουν απ τους αστυνομικούς, σκασμένοι στα γέλια, τα γυφτάκια με τα λουλούδια, που κανονικά θέλω να τους τα δώσω να τα φάνε, η μυρωδιά σαπίλας στη Βαρβάκειο το βράδυ, η πλατεία Κοτζιά, που μου θυμίζει Χριστούγεννα, τα συνθήματα στους τοίχους, τα μπαράκια, το ένα πάνω στο άλλο κι οι μουσικές τους που ανακατεύονται άναρχα…
Τουρίστες, φοιτητές, υπάλληλοι και  μετανάστες στριμωγμένοι στο ίδιο μικρό κομμάτι τσιμέντου. Μικρές εκπλήξεις, μικρές σταγόνες αστικού σουρεαλισμού και έμπνευσης, παράλληλα σύμπαντα. Ζωές ανθρώπων που αναπόφευκτα σκουντουφλάνε η μία στην άλλη και ανακατεύονται, σε μια μικρή πόλη με μικρούς δρόμους.
Στην Αθήνα δεν πεθαίνει κανείς.

Δάφνη Ξανθοπούλου

Οι εκλογές και η μεγάλη αλλαγή

απο τον Κομπογιάννη Βασίλη

Οι εκλογές πέρασαν,οι βουλευτές ήρθαν και μαζί τους έφεραν ακόμα έναν άνεμο αλλαγής.Έναν άνεμο που τόσες και τόσες γενιές ένιωσαν να τους χαϊδεύει το πρόσωπο χωρίς όμως να τους παίρνει μαζί του τελικά.Και εμείς,οι νέοι ψηφοφόροι,ακόμα περιμένουμε όπως στη Βιλαρίμπα ακόμα τρίβουν.

   Δεν ξέρω αν το κίνητρο για κάποιους ήταν μεγάλο αλλά προσωπικά το να έχω συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία έμοιαζε με αγγαρεία που επειδή όλοι κάνουν,πρέπει να κάνω κι εγώ.Η ψήφος μου έμοιαζε με μια ακόμα σκηνή σε ένα προαναγγελθέν αποτέλεσμα.Δεν ξέρω πως όλοι είναι τόσο σίγουροι πως αξίζει να το ρίξω.Εγώ δεν είμαι.Στο μυαλό μου βρίσκονται δύο στιγμιότυπα:το «πάμε» του Γιώργακη και το «αναλαμβάνω την ευθύνη» του Κωστάκη.Τόσο στημένα όλα..Όσο στημένα ήταν και τα talk show με τους πολιτικούς και τις υπόλοιπες περσόνες.Οι ίδιοι σε όλα τα κανάλια.Για να γεμίζουν τον χρόνο τον τηλεοπτικό και για να δίνουν τη δυνατότητα στον τηλεθεατή-ψηφοφόρο να σηκωθεί από τον αναπαυτικό του καναπέ και να πει: «Καλά τα λες!Για αυτό σε ψήφισα!».Αστειότητες και γραφικότητες για να πιστεύουμε πως έχουμε λόγο σε ότι συμβαίνει.Για να γεμίζουμε με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.

   Οι μέρες περνούν και το σχέδιο των εκατό ημερών-αλά Ομπάμα-βρίσκεται σε εφαρμογή.Καθημερινά σπάω και από ένα δόντι στη τσατσάρα μου αναμένοντας με αγωνία.Από την άλλη,η κούρσα της διαδοχής βρίσκεται σε εξέλιξη.Νομίζω πως όλοι πρέπει να στηρίξουμε τον Νομάρχη.Τον νομάρχη με το ν κεφαλαίο!Γιατί πρέπει επιτέλους η αυθεντική γραφικότητα να πάρει τη θέση που της αξίζει στο πολιτικό γίγνεσθαι.Πάντως για να είμαστε ρεαλιστές,πλησιάζει η ώρα για να εκπληρωθεί η προφητεία του τοίχου του Φαλήρου (ζω αναπνέω και ποθώ είκοσι χρόνια τώρα,για να σε δω πρωθυπουργό βασίλισσά μου Ντόρα)!

   Οι μεγάλες αλλαγές έρχονται και θα έρχονται πάντα.Και θα φεύγουν πάντα μαζί με τα πρόσωπα που τις οραματίζονται.Εμείς θα μείνουμε και πάλι να περιμένουμε τον εκάστοτε μεσσία να μας γεμίσει τις άδειες τσέπες μας με μια κρυφή ελπίδα να μας σβήσει και το δάνειο για τις διακοπές στην Αράχωβα.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ?

Από τη Δανάη Μαρία Κουρτέση

Τι γίνεται όταν έρθει εκείνη η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχουν φορές που το πανεπιστήμιο, αντί να σε ωθεί να διευρύνεις τους ορίζοντές σου , στην πραγματικότητα σε θέλει μονοδιάστατο άνθρωπο ?

Τι γίνεται , όταν εσύ θελήσεις σαν φοιτητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου , να αλλάξεις τα μαθήματα επιλογής σου με κάποια άλλα από διαφορετικό τμήμα ? (την δυνατότητα αυτή την έχουν όλα τα τμήματα του Παντείου εκτός από το Δ.Ε.Σ και την Ψυχολογία).

Η απάντηση ? ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ !

Η κατάσταση, αν και αρκετά απλή και σαφής, γίνεται αρκετά περίπλοκη όταν ένας φοιτητής –και ιδιαίτερα αυτός που δεν ανήκει σε κάποια παράταξη- προσπαθήσει να ασχοληθεί ουσιαστικά με το θέμα αυτό .

Η διαδικασία είναι  απλή : το αίτημα πρέπει να κατατεθεί και να ψηφισθεί  από την γενική συνέλευση (καθηγητών και εκλεγμένων μελών φοιτητικών παρατάξεων) που γίνεται κάθε μήνα . Ωστόσο , αν και αρκετοί καθηγητές είναι σύμφωνοι με το να έχουν οι φοιτητές του τμήματος Δ.Ε.Σ τη δυνατότητα επιλογής μαθημάτων από άλλα τμήματα του Παντείου ,  άλλοι δεν είναι . Θεωρούν ίσως πως το Δ.Ε.Σ είναι ένα επαρκές και αυτάρκες τμήμα, αλλά  δεν είναι αυτό το ζήτημα. Θα ήταν προτιμότερο να αφήσουν τους ίδιους τους φοιτητές να αποφασίσουν εαν η γνώση την οποία αποζητούν προσφέρεται αποκλειστικά από το τμήμα τους, ή μέρος της βρίσκεται και κάπου αλλού .

Φυσικά όπως γνωρίζουν  όλοι οι παντειακοί , όταν κάποιο θέμα αφορά το Πάντειο δεν είναι  μόνο ένα  το πρόβλημα που προκύπτει … Από καιρού εις καιρόν, παρατάξεις έχουν προσπαθήσει να περάσουν το αίτημα στην συνεύλεση των καθηγητών . Αλλά, ως γνωστόν, καμία παράταξη δεν θέλει να ‘’κατεβάσει’’ κοινό πλαίσιο με κάποια άλλη. Ετσι, ακόμα και αν έχουν το ίδιο αίτημα, η μια θα καταψηφίσει την άλλη για λόγους ιδεοληψίας .

Αναρωτιέμαι λοιπόν , από πότε αφήνουμε άλλους να αποφασίζουν για έμας ? Από πότε μας βάζουν όριο στην γνώση ? Από πότε σταματήσαμε εμείς ως φοιτητές και ως άτομα να μαχόμαστε γι’αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν ? και για πόσο άραγε ?

Είναι σωστό να μπαίνουν καθηγητές , παρατάξεις και γενικότερα η σχολή και τα όργανά της εμπόδιο στο μέλλον μας ? Είναι τελικά τα ‘’μαθήματα επιλογής’’ όντως επιλογής μας ? Γιατί να μην έχουμε την δυνατότητα εμείς σαν ακαδημαϊκοί πολίτες να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας ? Γιατί να μην μπορούμε να κατεβάσουμε σαν φοιτητές ένα αίτημα , (σαν άτομα, ανεξάρτητα αν ανήκουμε ή όχι σε παρατάξεις) ώστε αυτό να μην χρωματιστεί και να μην υπάρξουν ‘’ιδεολογικά ολισθήματα’’?

Είναι , άλλωστε , ένα  θέμα που ξεπερνά τις παρατάξεις , ξεπερνά την επίδειξη κύρους και αγγίζει τον φοιτητή σαν φοιτητή και όχι σαν μπλέ, πράσινο, κόκκινο κ.ο.κ.

Πιθανά να σκέφτεστε  : μακάρι να ήταν αυτό το μόνο μας πρόβλημα . Σας καταλαβαίνω . Πρέπει όμως να καταλάβουμε όλοι μας πως οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν βήμα-βήμα .

Εγώ είμαι έτοιμη ν’αρχίσω να περπατάω… Εσύ ?

Πανω απ ολα ο “πολιτης”

απο την Άννα Λέτσιου

Σε λίγες ώρες είναι η μαχη…των εκλογων;Μπααα…Το αποτελεσμα αυτης εχει κριθει απο πριν,για μας , χωρις εμας.4 Οκτωβρη…Αλλη μια τετραετης επαιτειος σ αυτον το δικεφαλο δαιμονα που επλασε το συστημα για να μας πεισει πως ειναι αηττητο!Ο δαιμονας που καθημερινα σε μεταλλασει…Σε προσφωνει καθημερινα μ ονοματα δικα του…Μεχρι να ξεχασεις το δικο σου.Στη σχολη εισαι ο “φοιτητης” κι εισαι πανω απ ολα…μονο λιγο πιο κατω απ την ιδιοτικοποιηση των πανεπιστημιων και την καταργηση του ασυλου.Στην κοινωνια εισαι ο “πολιτης” κι εσαι πανω απ ολα…μονο λιγο πιο κατω απ την ανεργια κι απ τις πενιχρες συνταξεις.Μα εισαι ησυχος.Γιατι δεμ εχεις την αγωνια του αυτοπροσδιορισμου.Καποιοι αλλοι σου ειπαν ποιος εισαι…και σου παν πως σε βαζουν πανω απ ολα…Μια μερα ξυπνας και πεφτεις απ τη σκαλα της συνειδητοποιησης πανω στην πεθαμενη αξιοπρεπεια σου που χε μεινει εκει κατω , ενω τ ονομα σου ειχε ανεβει μεχρι εκει πανω…

 

Μα ποιος εισαι στ αληθεια οταν σ εκμεταλλευονται;Ποιος εισαι οταν σε καλουν να πληρωσεις αυτα που δεν εσπασες,οταν σου παιρνουν αυτα που σου ανηκουν στο ονομα του εθνικου συμφεροντος;Ποιος εισαι στ αληθεια οταν πισω απ τις κουρελουδες του καθε μικρου η μεγαλου ντιμπειτ κρυβονται βαρια χαρτια και μεγαλα ψεματα;Και πανω απ ολα ποιοι ειναι αυτοι που σ εκμεταλλευονται και υποτιμουν τη νοημοσυνη σου;Εχουν ονομα…Οπως εχεις κι εσυ!Ενα ονομα στο προσωπο του κοσμου,στο παιχνιδι της ζωης…Ο ενας τραβαει τη μια μερια τουυ σχοινιου και ο αλλος την αλλη.Το παιχνιδι θα κριθει μια μερα κι αυτη η μερα δεν ειναι η 4 Οκτωβρη!Ολα ειναι θεμα δυναμης.Μονο που εσυ πρεπει να συνειδητοποιησεις τη δικη σου.Κι εδω εγκειται ολη η διαφορα της μαχης!Η δυναμη η δικη σου προερχεται απο ενα παναρχαιο δικαιωμα,της αξιοπρεπους ζωης,και καταληγει σ εναν δικαιο πολεμο!

 

Ειναι κι εκεινη η αριστερα που βλεπει καθε φορα τη βουλη σαν κολυμπηθρα…Την ψηφιζουμε για να γεννησει ,μολις μπει, τις προσδοκιες μας και γερασμενη πια την μεταλλασει στους φοβους μας!Αλλα η μερα της μαχης για την οποια μιλησα στην αρχη,ειναι καθε μερα,στο προσωπο εκεινης της αριστερας,εκεινης της πρωτοποριας που εμπνεει την ανησυχια σ αυτους που βρισκονται απ την αλλη πλευρα του σχοινιου.Οχι στις 4,αλλα στις 5,6,7…..Οκτωβρη ανεξαρτητως του πολιτικου αποτελεσματος!

 

Σ αυτην την αριστερα που δεν γραφει την Ι-Σ-Τ-Ο-Ρ-Ι-Α….Υ-Σ-Τ-Ω-Ρ-Η-Α στον μαυροπινακα της κρισης και της υποτιθεμενης προοδου.Σ αυτην την πρωτοπορια που δεν παιθαινει καθημερινα μεσα στα χρωματα του ευκαιριακου και δεν γερναει μεσα στη ληθη του ρεαλιστικου.Σ αυτην την αριστερα που εμπνεει την ανησυχια οχι εκεινων που εχουν για καρεκλα την συνειδητοποιηση της ταξικης τους προελευσης,την τιμιοτητα τους καθημερινο ψωμι,των φτωχων και περιορισμενων,αλλα εκεινων που βλεπουν να φτωχαινουν αναποδραστα”γλιστρωντας” πρακτικα στην ταξη απ την οποια απομυζουσαν οταν δεν εκλεβαν καθε αξια και υπεραξια εργασιας.

 

Μπορει το ταξιδι κι οι μαχες να φαινονται πολλες,να μην ειναι μονο μια μερα…αλλα καθε μερα.Οι “Λεστρυγωνες” και οι “Κυκλωπες” να φαινονται τεραστειοι,ομως σκεψου πως μπροστα σου δεν θα τους ξανάβρεις αν πιστεψεις σ αυτην την Ιθακη πουονειρευτηκες κι οχι στην πολη με τα τειχη που σ εμαθαν να θελεις.Αν κουβαλας μες στην ψυχη σου εκεινον τον ανθρωπο που εχει την εκμεταλλευση για μαξιλαρι,την αληθεια το αιωνιο παπλωμα που τον αφηνει παντα ξεσκεπαστο,την ασυμβιβαστη παλλη και αντεπιθεση για ξυπνητηρι!Τον αριστερο ανθρωπο του σημερα…

Η ανατομία ενός πίνακα

[Παρασκευή βράδυ, γαλάζιο νεοκλασσικό - Μουσείο Αλεξ Μυλώνα, μια παρέα συζητάει μπροστά από έναν πίνακα]

Rusty: Επειδή είναι τυφλή νομίζει ότι η ζωή της είναι πολύχρωμη, ενώ στην πραγματικότητα είναι η γκρι και γκρεμίζεται.

Γιώργος: Δεν είναι στ’ αλήθεια τυφλή, είναι μεταφορικό. Δε θέλει να βλέπει την πραγματικότητα γι αυτό έχει φτιάξει τον δικό της κόσμο κάτω απ το φουστάνι της. Ο δικός της κόσμος είναι πολύχρωμος.

Rusty: Δεν είναι πάνω στο φουστάνι της;

Γιώργος: Όχι, νομίζω το σηκώνει.

Εγώ: Η πραγματικότητα είναι ασπρόμαυρη αλλά η φαντασία της πολύχρωμη.

Rusty: Κοίτα την οικογένεια που γιορτάζει σε αντίθεση με τη διαλυμένη οικογένεια στο κέντρο.

Εγώ: Νομίζω ότι η κεντρική είναι η πραγματικότητα και η πολύχρωμη είναι αυτή που μας πλασάρουν σαν πραγματικότητα, μια διαφήμιση με χαρούμενα ζευγαράκια.

Δώρα: Ξέρεις, αυτοί εκεί κάτω είναι στ αλήθεια οι γονείς του Κωνσταντίνου.

Γιώργος: Γιατί είναι πολύχρωμη η μπουλντόζα;

Κωνσταντίνος:  Γιατί η μπουλντόζα και οι εικόνες στο φόρεμα είναι τα δύο είναι τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία του πίνακα… Ήθελα να ξεχωρίζουν…

Εγώ: Είναι σαν το σώμα της να συνεχίζεται και πιο κάτω να γίνεται αντρικό.

Γιώργος: Νομίζω πως αυτό το σηκωμένο πέος είναι του τύπου στα αριστερά. Να κοίτα, η στάση των ποδιών είναι ακριβώς η ίδια. Και ακουμπάει το παντελόνι του.

Δώρα: Παλιότερα το είχε πολύ πιο εξτρίμ, μετά το άλλαξε. Φαινόταν πιο πολύ ότι το έπιανε.

Εγώ: Νομίζω ότι την βιάζει.

Γιώργος: Νομίζω ότι είναι ο άντρας της κι αυτό είναι το μωρό τους.

Τάκης: Τι είναι αυτό το ανθρωπάκι που κρατάει;

Rusty: Είναι κούκλα. Είναι το παιχνίδι της. Όλα είναι ένα παιχνίδι γι αυτήν. Γι αυτό έχει και την κανατούλα με το τσάι.

Εγώ: Η κούκλα είναι και κάτι που κρατάμε για να μη φοβόμαστε.

Στέφανος: Αυτή η κούκλα είναι το παιδί της. Έτσι νομίζει αυτή, γιατί δε βλέπει.

Rusty: Κοιτάξτε, η Παναγία από κάτω έχει χάσει το μωρό της.

Γιώργος: Μπορεί να είναι αυτό που κλαίει πάνω στο μάτι της κουζίνας.

Εγώ: Μπορεί να είναι η κούκλα που κρατάει στο χέρι της.

Γιώργος: Γιατί είναι το στήθος της έξω;

Δώρα: Ετοιμάζεται να θηλάσει.

Εγώ: Πάμε να πάρουμε κι άλλο κρασί;

Ο πίνακας του Κωνσταντίνου Λαδιανού εκτίθεται στο Μουσείο Αλεξ Μυλωνά (Πλατεία Ασωμάτων 5, Θησείο) στα πλαίσια της έκθεσης paint-id (18.09.2009 έως τις 29.11.2009, επιμέλεια: Σωτήρης Μπαχτσετζής)

Δάφνη Ξανθοπούλου

πίνακας: Κωνσταντίνος Λαδιανός, φωτογραφία: Βασίλης Καλαντζής (Rusty)

Γιατί μπορούσα και χωρίς…

Ανεβαίνω τις σκάλες, βλέπω τα πλήθη κι όλο λέω πως δε θα ξανάρθω, αλλά από την άλλη όλο πάω κι ελπίζω να βρεθώ και πάλι μια μέρα στο παλιό Γκάζι, έτσι όπως το γνώρισα πριν μερικά χρόνια, πριν γίνει η αποχέτευση της Αθήνας.

Με γοητεύει κατά βάθος, μην ακούς που λέω. Είναι μεγάλη υπόθεση να είσαι ανάμεσα σε όλους. Αλλά από την άλλη με φοβίζει. Τόσοι πολλοί, τόσο γαμημένα ίδιοι, που καμιά φορά ασυναίσθητα το μάτι μου αποζητά καμιά μεσήλικη κακόγουστη κυριούλα με εμπριμέ, καρό και ριγέ(όλα μαζί), με χρυσό κολιέ και περλέ νύχια, να «λερώσει» το βλέμμα μου και να νιώσω ανακούφιση που συναντάω κάτι γνώριμο στο ναό της διαφορετικότητας.

Είναι κι αυτή η διαδρομή με το μετρό που είναι πάντα τόσο στάνταρ, όσα παρατηρώ. Μ’ αρέσουν οι γκόμενες με τη λίκρα, που βάζουν λιπ γκλος και περνάνε το δάχτυλό τους από τα δόντια λίγο πριν κατέβουν από το μετρό, και τα μάτια τους έχουν πάντα μια ανησυχία. Σαν τα πρωτοετάκια από την επαρχία που το κούτελό τους μοιάζει να γράφει…. «Πρόσεξε την τσάντα σου, στην Αθήνα κλέβουν», και φοράνε αυτά τα αστεία τακουνάκια. Μ’ αρέσουν και οι ροκάδες που μοιάζουν βγαλμένοι από τηλεταινία και πάντα κατεβαίνουν Μοναστηράκι. Φοράνε μαύρα, καρφιά και οι κοπέλες συνήθως πασαλείβονται με το μπορντό κραγιόν τους.

Αυτοί που δεν αντέχω, είναι οι … «σύγχρονοι εραστές της πόλης». Αυτοί με τις φωτογραφικές που τριγυρνούν και φωτογραφίζουν όλες τις ηλίθιες λεπτομέρειες της καθημερινότητας, δίνοντάς τους, και καλά, άλλα διάσταση, πλασάροντάς τα ως ντοκουμέντα αθανασίας, μέσα από την ειρωνεία ενός διαδικτυακού άλμπουμ, είτε αυτό είναι στο Facebook, είτε στο MySpace. Σιγά καλέ, εσύ η εναλλακτικιά…

Η γενιά της Athens Voice και του «Σε είδα», μαζεμένη σε μια πλατεία. Η γενιά ενός απεγνωσμένου «σ’αγαπώ», ενός αγχωμένου έρωτα και της ψυχαναγκαστικής απόδειξης του εαυτού της μπροστά σε ένα τυφλό ακροατήριο. Πο! Σιχάθηκα και που το είπα… Γιατί αυτή η ανάγκη τελικά?

 Είναι όμορφα στο Γκάζι, φτάνει να μην είσαι αγοραφοβικός. Έχει χώρο να αναπνεύσεις, όπως και να χει, αλλά και να πιείς τη «μοχιτορετσίνα» σου, καθισμένος κάτω, δίπλα στην καθωσπρέπει κοπελίτσα που σε κοιτάζει με αηδία. Κι όσο υπάρχει η έντονη επιθυμία του ανθρώπου να πηγαίνει εκεί που πηγαίνουν όλοι, καθότι κοινωνικό όν, άλλο τόσο μια μερίδα ανθρώπων όλο ξεφεύγει και δημιουργεί καινούργια στέκια, μέχρι που κι αυτά μαθαίνονται απ’ τους πολλούς και έχουμε την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά.

Τώρα κάπου εδώ έμπαινε επίλογος, αλλά ούτε που ξέρω τι άλλο ήθελα να πω…μπορεί και τίποτα! Άρα θα κλείσω έτσι…ανορθόδοξα και αντιδημοσιογραφικά. Ζητώ συγνώμη από όσους, πιθανώς, διάβασαν το κείμενο και περίμεναν ένα αξιοπρεπές τέλος. Δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε πάντα μια σύμβαση για να ορίζει τον επίλογο. Στην τελική, χέσε με, τελεία υπάρχει…

Οικονομοπούλου Ζωή pnigoumiii@yahoo.gr

Serial Masturbation

Προχθές είχαμε μια σοβαρή συζήτηση με υψηλόβαθμα στελέχη των Παντειακών Νέων για τον τύπο που όλοι ξέρουμε ως “Ο Επιδειξίας του Παντείου”. Σύμφωνα με τις φήμες ο κύριος Επιδειξίας μένει ή απλά συχνάζει στη σχολή (οι απόψεις διίστανται), είναι λίγο χοντρούλης και τριχωτός και ανοίγει ξεδιάντροπα την καμπαρντίνα του σε ανύποπτα κοριτσάκια. (13 λεπτά δημοσιότητας, ποιος τη χάρη του.) Μέσα σε γενικό ενθουσιασμό πρότεινα να τον εντοπίσουμε και να του πάρουμε συνέντευξη, συμπληρώνοντας: “Πόσες φορές μας έχει κυνηγήσει κάποιος στο δρόμο με το πουλί στο χέρι?”

Για την ακρίβεια αυτό συνέβη μόνο στη φίλη μου τη Δώρα όταν έμενε στη Στουρνάρη. Εμένα δε μου χει συμβεί επί λέξη, αλλά με έχουν κυνηγήσει σκέτο και με έχουν (πώς να το θέσω ευπρεπώς) περιεργαστεί με το πουλί στο χέρι. Κατά γενική παραδοχή οι τύποι αυτοί ήταν άσχημοι μεσήλικες (γιατι αν ήταν ωραίοι και νέοι δε θα το θεωρούσαμε παρενόχληση, θα παίρναμε κινητό), πιθανότατα Έλληνες(αν και δεν έχω συζητήσει με κανέναν για να το επιβεβαιώσω) και εκτός από το πουλί τους κρατάνε και καμιά βαλιτσούλα, μπουφάν ή εφημερίδα για να το καλύψουν όταν κάθονται δίπλα σου.

Συμπέρασμα:  αν ποτέ σας πλησιάσει κάποιος άσχημος μεσήλικας που να κρατάει τσάντα, μπουφάν ή τα Παντειακά Νέα, αρχίστε να ουρλιάζετε “βοήθεια βοήθεια, με βιάζουνε”. (Ναι, η σκοπιμότητα αυτού του άρθρου είναι να συλληφθούν όλοι οι καθηγητές του Παντείου και να ησυχάσουμε).

Παρά τις προκαταλήψεις δε φαίνεται να έχει άμεση σχέση η περιοχή. Περιστατικά έχουν συμβεί σ’εμένα ή σε φίλες (και φίλους, oh yes) τόσο στο κέντρο όσο και στα νότια προάστια, και στη Ζωγράφου. Οι κύριοι αυτοί πάντως φαίνεται να δείχνουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στα ΜουΜουΜου. Στάσεις λεωφορείων, λεωφορεία, μετρό. Άλλος μας έχει τύχει σε πάρτι στο Γκάζι να κάνει τη δουλειά του κάτω από το περιοδικό Velvet. Στο επόμενο των Παντειακών λέμε να κλείσουμε τον Επιδειξία του Παντείου για DJ.

Τελευταία φορά μου έτυχε σήμερα το πρωί, στο μετρό. Και όχι δε φορούσα σούπερ μίνι φούστα και δεν του έκλεισα το μάτι προκλητικά. Ήμουν με τη μαμά μου, πηγαίναμε στο ΙΚΑ και είχα το πιο βαριεστημένο ύφος γιατί είχα αναγκαστεί να ξυπνήσω στις 7 τα χαράματα. Έγκλημα. Πάντως ποτέ δεν συνέβη τίποτα χειρότερο και υποθέτω ότι αν δεν είχα μια φυσική τάση να παρατηρώ τους ανθρώπους, τις μισές φορές δε θα είχα προσέξει τίποτα. Μέγα κουσούρι η παρατηρητικότητα όταν ζεις σε πόλη, αλλά ακόμα κι αν δε μάθεις να μην προσέχεις γύρω σου, μαθαίνεις γρήγορα να μην σε επηρεάζουν αυτά που βλέπεις, όπως ας πούμε το παιδί  που βαράει ένεση ηρωίνης στην Αθηνάς και σου θυμίζει αόριστα έναν συμμαθητή σου στο γυμνάσιο που είχες φασώσει στη χοροεσπερίδα για να ζηλέψει ο Γιαννάκης.

Βαρέστε λοιπόν μια ένεση αναισθησίας-ψυχραιμίας κι αντί να κλειδαμπαρωθείτε σπίτι και να βγαίνετε μόνο για να εφοδιαστείτε με σπρέι πιπεριού που ακόμα να το κάνουν νόμιμο στην Ελλάδα, ζώνες αγνότητας, και μπούρκα, προτείνω τη στάση κοπέλας που, όπως μας είπε η Ζωή, κοίταξε τον τύπο με απάθεια και είπε:

“Εγώ στη θέση σου δε θα το έδειχνα φίλε”.

Κλείνοντας θέλω να κάνω δύο εκκλήσεις: 1. Περισσότερα μπουρδέλα. 2. Να ξεκινήσει ένα κίνημα γυναικών που να παίζουν με strap on και να χουφτώνουν αγοράκια. Ισότητα σε όλα δεν πρέπει να υπάρχει? Α, και αν κανείς από σας συνηθίζει να την παίζει δημόσια παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μας να μας πει πώς είναι.

Δάφνη Ξανθοπούλου

πλατς πλουτς

Τώρα που βρέχει και μπουμπουνίζει και όλοι διαβάζετε για την εξεταστική, εμείς σκεφτόμαστε το καλοκαίρι που πέρασε και το μοιραζόμαστε μαζί σας. (Ετσι για να σας κάνουμε να σηκώσετε κεφάλι από τα βιβλία και να χαζέψετε τα συννεφάκια)

Ντίνα

Σαντορίνη
ζευγαροκατάσταση, τουριστοθυέλλα, ηλιοβασίλεμα , 9ώρες λιώσιμο στο Blue star, βραδινό μπάνιο, κοκτέιλ ,κοκτέιλ και κοκτέιλ

Κύθηρα
κοινόβιο, καταρράκτες, οτοστόπ, σφίγγες, φούρνος και ταβέρνα Σκάνδεια

Σπέτσες
(και δεκαπενταύγουστος) ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ, stavento club, power cut , αγγλίδες, ξημέρωμα α ! και μορφή gay γείτονας

Δάφνη

Αλεξανδρούπολη-Δράμα-Καβάλα-Κομμοτηνή
τζατζίκι μουστάρδα κέτσαπ γύφτοι πιγκουίνοι ζόμπι κυδώνια μπαομπάπ φιλοσοφία σαλιαρίσματα και σκυλάδικα

Δονούσα
άμμος φρουτοσαλάτα αλάτι άμμος μουσική αίμα ήλιος αστρόσκονη μπομπ μάρλει ΑΜΜΟΣ

Βάσια

Ναύπλιο- Επίδαυρος
στενά σοκάκια, ποδήλατα, ερωτευμένα ζευγαράκια, απέραντο γαλάζιο, θέατρο, φοιτητικά χρόνια.

Άσικο

Πάρος
τρέντι, παραλίες, μπαράκια, σοκάκια

Καλαμάτα
μπάφος, λάδι, άσχετος κόσμος, ναυαγοσώστες

Σκύρος
Αλογάκια, κατσικάκι ψητό (απλά τέλειο), καφές στον “κάβο”

Νυφοπάζαρο η παραλιακή

Από την Ντίνα  Δ. 

      «Γράψτε μου κάτι, ,επειγόντως, ακόμα και για την τουρίστρια που γνωρίσατε στην Αντίπαρο» , έλεγε το τελευταίο mail που έλαβα από τα Παντειακά Νέα και μιας που δεν είχα την τύχη να γνωρίσω κανέναν hot τουρίστα φέτος είπα να επικεντρωθώ στην νέα καμακοζώνη που αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς κατά την διάρκεια των θερινών μηνών νοτίως της Αθήνας. Την παραλιακή.

        Γιατί εκεί συγκεκριμένα? Χμμ…πιθανόν γιατί από κει πηγαίνουν κυρίως όσοι προορίζονται για βραδινή έξοδο σε κάποιο καλοκαιρινό ,hot στέκι της πρωτεύουσας σε αντίθεση με το κέντρο και άλλες κεντρικές αρτηρίες ( το καταλαβαίνεις αυτό όταν κάνεις την ίδια διαδρομή τον Φεβρουάριο και βλέπεις μόνο κανένα καημένο παππού με Datsun που γυρνάει σπίτι του ) Λίγο η θάλασσα δίπλα ,λίγο η ανεβασμένη καλοκαιρινή διάθεση, λίγο τα φανάρια που κάνουν εκατό ώρες να ανάψουν, λίγο τα ολοένα αυξανόμενα cabrio, κάνουν τον κόσμο πιο χαλαρό και τις γνωριμίες πιο εύκολες.

      Ξεκινώντας  ένα τυπικό Σαββατόβραδο από την Πειραιά για την Γλυφάδα τυχαίνει να βρίσκεις στο δρόμο πολλά αυτοκίνητα. Λογικό θα μου πεις, τι μουλάρια περίμενες να δεις? Αλλά όταν έχει την τρελή την κίνηση- ειδικά κατά τις 12 που βγαίνουν όλοι- και σκέψεις τύπου «πάλι δεν θα βρούμε parking, μήπως να βλέπαμε κανένα dvd σπίτι» περνάνε από το κεφάλι σου , αρχίζεις και χαζεύεις δεξιά αριστερά.

Χαζεύοντας, είναι σίγουρο με μαθηματική ακρίβεια ότι σε λιγότερο από 5 λεπτά θα δεις ένα αυτοκίνητο με αγόρι-α να σας κοιτάζουν με μάτια που γυαλίζουν υπό το θαμπό φώς των στύλων της Ποσειδώνος , στην περίπτωση που είσαστε κοριτσάκια βεβαίως βεβαίως. Την  περαιτέρω εξέλιξη της ιστορίας την αφήνω στον καθένα σας. Είμαι σίγουρη ότι όλοι έχουμε ζήσει τουλάχιστον ένα τέτοιο σκηνικό. Αλλά επειδή δεν τυγχάνει να χαρακτηρίζομαι ούτε εγώ ούτε η φίλη μου ως κορίτσια χαμηλών τόνων, μπορώ να πω ότι φέτος ζήσαμε…ουκ τέτοια σκηνικά. Τόσα ώστε άμα τύχει το αγόρι της να ανοίξει το ντουλαπάκι του συνοδηγού στο αυτοκίνητο της να θαφτεί κάτω από άπειρα χαρτάκια με τηλέφωνα. Οκ πριν κακοχαρακτηριστώ πρέπει να ισχυριστώ ότι δεν έχουμε χρησιμοποιήσει κανένα-μα απολύτως κανένα τηλέφωνο από αυτά. (παρόλα αυτά , τα τηλέφωνα είναι στην διάθεση μας όποια single αναγνώστρια επιθυμεί γνωριμία με κύριο 25 ετών κάτοχο peugeot 207 cc παρακαλείται να επικοινωνήσει μαζί μου.) Και τι τα παίρνεις θα μου πείτε τώρα άμα είναι να μην τα χρησιμοποιήσεις. Γιατί έχει πλάκα να φωνάζεις στον διπλανό στα φανάρια «πςςςς αστέρι είσαι» συνοδευόμενο με  ανάλογη καγκούρικη προφορά. Τι τόσα χρόνια που τα ακούμε εμείς όταν περπατάμε στο δρόμο από άλλους τι νομίζετε καλύτερα είναι?REVENGE!

Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα

Από την Άννα Σαρούκου

 Πρόσωπα- Φωνές-  Ψίθυροι-  Μίσος- Αποστροφή

Μια κόρη, δυο σχεδόν νεκρά παιδιά, ένας πατέρας που δεν είναι πατέρας, μια μάνα και ένας γιος που θα ήθελε να μην είναι γιος. 

Ένας συγγραφέας που δεν είναι συγγραφέας. 

Κι όλοι μαζί φαντάσματα. Κι όλοι μαζί απεικάσματα φαντασίας και ταυτόχρονα πλάσματα με ανθρώπινες αδυναμίες.

Και κάπου εκεί ένας θίασος  που αναρωτιέται, βλέπει αλλά δεν ξέρει, ακούει μα δε καταλαβαίνει. 

Κι όλοι αυτοί πάνω σε μια σκηνή. Κάποιοι να προσπαθούν να αντιληφθούν.

Κι άλλοι να λυτρωθούν. 

Το τέλος του ταξιδιού βρίσκει τους ήρωες αδιάφορους ή ίσως ανίκανους να καταλάβουν τα παράξενα εκείνα 5 πρόσωπα. Τα πρόσωπα ανήμπορα να λυτρωθούν, χάνονται και σκορπώνται  στον χωρόχρονο. Ίσως ακόμη να αναζητούν έναν συγγραφέα να δώσει λύση στο δράμα τους. Ίσως να είναι αιωνίως καταδικασμένα σε αυτή τη συνεχή και μάταιη αναζήτηση. Κι ίσως ο συγγραφέας να είναι κάπου εκεί κρυμμένος. Κρυφογελώντας και  ζωγραφίζοντας τη συνέχειά τους.

Μια αλλιώτικη συνέχεια..

Η θεατρική ομάδα του δήμου Κορυδαλλού παρουσιάζει το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα». Παραστάσεις:

10/09/09 : Πετρούπολη, θέατρο πέτρας, 16/09/09 : Αγία Παρασκευή, 18/09/09 : Μάνδρα, 23/09/09 : Κορυδαλλός, δημοτικό θέατρο Θανάσης Βέγγος

Greek Alternative Day 2009

Το Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας, φιλοξενεί απόψε την αφρόκρεμα της Ελληνικής αγγλόφωνης εναλλακτικής σκηνής, σε ένα ιδανικό συνδυασμό φτασμένων αλλά και νέων ονομάτων! Τουλάχιστον δεκαεπτά χρόνια ιστορίας της εγχώριας σκηνής θα παρελάσουν σε μια και μόνο βραδιά: στη Greek Alternative Day 2009!
Οι πόρτες θα ανοίξουν νωρίς, από τις 17.00, μαζί με τη μουσική την οποία θα επιμελείται (και στα διαλείμματα) η Dj Ladydust. Στις 18.00 θα ανέβει στη σκηνή η πρώτη μπάντα ενώ η ζωντανή μουσική θα τελειώσει μετά την 1.00 τη νύχτα!
Τα εισιτήρια κοστίζουν 15 ευρώ στη προπώληση και 18 στην είσοδο ενώ φυσικά θα υπάρχει ένα ολόδροσο μπαρ στη διάθεση του κοινού. Υπόψη πρέπει να ληφθεί ότι στο Θέατρο Πέτρας ο ήλιος χάνεται από αρκετά νωρίς. Έτσι διευκολύνονται όσοι θέλουν… οι πρώτες μπάντες να παίξουν μπροστά σε αρκετό κόσμο! Έτσι κι αλλιώς, όλα τα συγκροτήματα που απαρτίζουν την Greek Alternative Day 2009 είναι αγαπητά στο κοινό, δισκογραφημένα και με εξαιρετικό live και σίγουρα αξίζουν τη παρουσία του κοινού από τις 18.00!
Εμφανίζονται με την εξής σειρά:

Dj Ladydust
Για τη μουσική στο ξεκίνημα της βραδιάς αλλά και στα διαλλείματα φροντίζει η Dj Ladydust, κατά κόσμο Μαρίνα Τσιγονάκη η οποία μπορεί να περνά τον χρόνο της ανάμεσα στο μόντελινγκ και τα γυρίσματα στη TV και το Σινεμά ή τις πρόβες του Θεάτρου, αλλά πάντα βρίσκει χρόνο για τα αγαπημένα της indie dj sets…
www.myspace.com/ladystar23 www.marinatsigonaki.com

18.00 – 18.25  No Profile
Οι No Profile είναι από τα διαμάντια της Schoolwave εποχής και νικητές του διαγωνισμού του Ωδείου Νάκα για το 2008! Το συγκρότημα που μέσα στον Σεπτέμβριο θα έχει έτοιμο το πρώτο του άλμπουμ, ξεκινά τη Greek Alternative Day 2009 με την ορμή της νεαρής του ηλικίας!
www.myspace.com/noprofile

18.35 – 19.05  The Fuzzy Nerds
Το συγκρότημα από τα Ιωάννινα κυκλοφόρησε στο τέλος του 2008 το πέμπτο του άλμπουμ, “Mirror Phase”, σε παραγωγή Clive Martin, το καλοκαίρι γιόρτασε τα 15 του χρόνια ως μπάντα και μετά από μεγάλο διάστημα χωρίς εμφανίσεις στην Αθήνα επιστρέφει στην ενεργό δράση έχοντας μπροστά του ένα καυτό φθινόπωρο!
www.myspace.com/thefuzzynerds

19.20 – 19.50 Sunny Side Of The Razor
Η Σάννυ Χατζηαργύρη (η «Λίλα» των Singles) έγινε γνωστή ΚΑΙ ως τραγουδίστρια μόλις πέρυσι. Ο πρώτος της δίσκος, με τίτλο το όνομα του γκρουπ, κυκλοφόρησε πριν ελάχιστες εβδομάδες και ένα μεγάλο μέρος του θα το ακούσουμε ζωντανά στο Greek Alternative Day 2009
www.myspace.com/sunnysideoftherazor

20.05 – 20.35  Mary’s Flower Superhead
Οι εκπρόσωποι της Θεσσαλονίκης στην Greek Alternative day 2009, οι Mary’s flower Superhead, είναι ενεργοί από το 2003. Έχουν κυκλοφορήσει το 2006 το πρώτο τους ομότιτλο άλμπουμ και τον Οκτώβριο θα βγει η νέα τους δουλειά την οποία και θα παρουσιάσουν στο σετ τους. Κύριο χαρακτηριστικό αναμφισβήτητα, οι ζωντανές τους εμφανίσεις, η ενέργεια τους πάνω στη σκηνή και η ντίσκο πανκ τους που σκοτώνει!
www.myspace.com/marysflowersuperhead 

20.50 – 21.30  Transistor
Αγαπημένοι στο Αθηναϊκό κοινό και με πολλές συναυλίες στο ενεργητικό τους, ανάμεσά τους και το opening στις sold-out εμφανίσεις στους James στη Θεσσαλονίκη τον Ιούλιο, οι Transistor θα παίξουν κομμάτια από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Things You Miss When You Blink” το οποίο υπογράφει στη παραγωγή ο Δημήτρης Παπασπυρόπουλος.
www.myspace.com/transistorgreece 

21.45 – 22.25  Rosebleed
Το νεανικό συγκρότημα από την Ηλιούπολη κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο το πρώτο του άλμπουμ ενώ προέρχεται από τη μεγάλη επιτυχία του EP, “Stories” και του single/video “Until Next Time” το οποίο τους έδωσε δύο υποψηφιότητες στα MAD VMAs. Τον Ιούλιο οι Rosebleed άνοιξαν τη συναυλία του Carlos Santana στο ΟΑΚΑ μπροστά σε 26.000 κόσμο. Στη Greek Alternative Day 2009 θα παίξουν τα νέα τους τραγούδια.
www.myspace.com/rosebleed696

22.40 – 23.20  Cyanna
Προχωρώντας γοργά τον νέο τους δίσκο, οι Cyanna εμφανίζονται στο φεστιβάλ με νωπή την απονομή του βραβείου MAD για το καλύτερο εναλλακτικό βίντεο. Ο τελευταίος τους δίσκος “Just A Crash” τους χάρισε ακόμα μια υποψηφιότητα στην κατηγορία Greek Act των MTV European Music Awards 2008. Τραγούδια όπως τα “Shine”, “Done Be”, “Like Fire” και “TV Nation” αγαπήθηκαν από το μουσικό κοινό έχοντας έντονη παρουσία σε τηλεόραση και ραδιόφωνο. Επιπλέον, τον τελευταίο χρόνο με τις ζωντανές τους εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές και φεστιβάλ, οι Cyanna ξεχώρισαν για τη γεμάτη ενέργεια σκηνική τους παρουσία.
www.cyanna.gr www.myspace.com/cyannamercury 

23.35 – 00.45  Closer
Το μακροβιότερο σχήμα της βραδιάς, αφού ξεκίνησε τη καριέρα του επίσημα το 1991, ερμηνεύει τα κομμάτια με τα οποία έγινε τόσο αγαπητό και κάνει αποκλειστική πρεμιέρα σε νέα τραγούδια τα οποία θα αποτελέσουν μέρος της επόμενης δισκογραφικής του δουλειάς! Ίσως ο σπουδαιότερος λόγος να μείνει κανείς μέχρι αργά στο Θέατρο Πέτρας.
www.myspace.com/closergreece 

Τιμές εισιτηρίων: Προπώληση 15€, ταμείο 18€

Προπώληση εισιτηρίων:

Κεντρικά Metropolis και Θερινός Κιν/φος Πετρούπολης (210-5012391)

Days In Heaven

Από την Ευθυμία Ντίβη

Εγώ είμαι κάπως  άσχετη από τέχνη και το αναγνωρίζω, αλλά σαν κάθε αμαθής έχω κάθε δικαίωμα να αποζητώ να αγγίξει το ασυνείδητό μου και να ξεκουνήσει τα συναισθήματά μου. Η μπιενάλε της Αθήνας το κατάφερε αυτό. Πέρασα τρεις ώρες να ανεβοκατεβαίνω τα επίπεδα, να αλλάζω δωμάτια, να χάνομαι στους λαβύρινθους και να απολαμβάνω. Πιστεύω λοιπόν πως μια επίσκεψη στο Δέλτα Φαλήρου και στο κλειστό γυμναστήριο του ταε κβο ντο, είναι η άψογη δικαιολογία για να μη διαβάσεις για ένα απόγευμα.

Η έκθεση έπαιζε όμορφα με τις διαφορετικές αντιλήψεις για τον παράδεισο: Παράδεισος επί της γης, χάνοντας το δρόμο για τον παράδεισο, νεκροταφεία, παραισθησιογόνα, άγγελοι που χορεύουν, μελέτες για το παραδείσιο φως, συνωστισμός και άνεση, το ξενοδοχείο παράδεισος, ιστορίες ατόμων που έψαχναν για τον παράδεισο, οι θρησκείες κλπ. Σε κάθε αίθουσα συνυπήρχαν δημιουργίες καλλιτεχνών από διαφορετικές χώρες, αλλά προσωπικά πραγματικά ενθουσιάστηκα από την επιμέλεια, που δημιουργούσε εντελώς διαφορετικό κλίμα σε κάθε χώρο, ανεξάρτητα από την ποιότητα των εκάστοτε έργων.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, εκμεταλλευτείτε τον  παράδεισο της Αθήνας πριν πάτε στην έκθεση. Εγώ ήπια καφέ στα Εξάρχεια, χώθηκα στην Πρωτοπορία, χαζολόγησα ως το Σύνταγμα και από εκεί πήρα το τραμ. Κατέβηκα στην Εδεμ – την χώρα του παραδείσου άλλωστε- βούτηξα τα πόδια μου στη λευκή άμμο και –ας είναι μπανάλ- ατένισα το ηλιοβασίλεμα.

Ήταν νομίζω η καλύτερη προετοιμασία για τον παράδεισο και για το μήλο που δάγκωσα αργότερα!

Περιμένοντας τον Αϊ- Βασίλη

Απο την Altunyan Asiko

Θέλω και άλλες διακοπές. Αρνούμαι να  επιστρέψω στην καθημερινότητα, δεν γυρνάω στην δουλειά, απλά  δεν θέλω βρε αδερφέ.!!

Πόσοι από  εμάς είπαν αυτά τα λόγια  ή τα σκέφτηκαν κατά την  επιστροφή  από τις διακοπές; Σίγουρα πολλοί…και πόσοι γύρισαν με άδειες τις βαλίτσες τους;

 Όχι  δεν εννοώ ότι ξέχασαν να πακετάρουν την μαξιλαροθήκη της μαμάς ή ότι γύρισαν άφραγκοι  (και είμαι σίγουρη ότι ισχύει για πολλούς αυτό), εννοώ αυτούς που πίστευαν ότι αυτό το καλοκαίρι θα είναι μαγικό, όπως λέει και το τραγούδι που τραγουδάει συνέχεια μια φίλη μου, χωρίς όμως να γίνει πραγματικότητα αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Πόσοι χώρισαν μετά από διακοπές;  Πόσοι πίστευαν ότι θα έβρισκαν το ‘Summer Loving’ αλλά… τζίφος;  Τι φταίει και οι σχέσεις το καλοκαίρι γίνονται πιο δύσκολες;

 Πολλοί  φίλοι και γνωστοί πάνε διακοπές  με ένα πράγμα στο μυαλό  τους: να γνωρίσουν κόσμο. Έτσι  αρχές καλοκαιριού κανονίζουν  να πάνε στο πιο hot νησί, την πιο hot περίοδο. Μέχρι να έρθει ο καιρός να πάνε έχουν σχεδιάσει και την παραμικρή λεπτομέρεια ώστε τίποτα να μην τους πάει στραβά. Κάτι όμως γίνεται λίγο πριν κατέβουν από το καράβι και τίποτα δεν πάει έτσι όπως τα θέλανε. Και γυρνάνε πίσω πάλι μόνοι και με την απορία τι πήγε στραβά;

 Δεν μπορώ  να απαντήσω με σιγουριά αλλά  ίσως μέσα σε όλο αυτόν τον χαμό του αχαλίνωτου clubbing, του τετράωρου μαυρίσματος στον ήλιο και το παιχνίδι με τις ρακέτες, ο έρωτας τους ξέφυγε και τώρα γύρισαν πίσω ακόμα πιο κουρασμένοι, λόγω της αϋπνίας,  γεμάτοι από σπυριά λόγω του υπερβολικού make-up και δέκα κιλά πιο χοντροί, λόγω της υπερκατανάλωσης φαγητού και ποτού.

Αλλά δεν πειράζει, μην πτοείστε εσείς οι singles, δεν ήρθε και ο τέλος του κόσμου επειδή περάσατε άλλο ένα καλοκαίρι χωρίς γκόμενο/α. Σημασία έχει ότι περάσατε καλά με τους φίλους σας. Άλλωστε σε λίγους μήνες έρχονται τα Χριστούγεννα και  μπορείτε να ζητήσετε από τον Αϊ- Βασίλη να σας φέρει αυτό που το καλοκαίρι δεν μπόρεσε…