Υ.Γ. Και πάλι παιδί..
Η ώρα είναι εννιά το πρωί και τρέχεις να προλάβεις το λεωφορείο! Ευτυχώς πέτυχες πάλι τον οδηγό εκείνο που φιλοτιμήθηκε να σε περιμένει βλέποντάς σε να τρέχεις αλαφιασμένα! Μπαίνεις μέσα και ήδη καταλαβαίνεις πως άλλη μια δύσκολη μέρα ξεκινά. Όλοι σε σπρώχνουν, η γιαγιά δίπλα σου έχει ξεχάσει τι σημαίνει «κάνω μπάνιο» (γιατί νομίζει πως αυτή η πολυτέλεια ανήκει πια στους νέους), μια τρελή στην άλλη άκρη του λεωφορείου μιλάει τόσο δυνατά με τη φίλη της γιατί δε ξέρει τι να βάλει το βράδυ και θεωρεί πως ίσως να είναι και καλό να την ακούνε όλοι γιατί μπορεί και κάποιος να τις προσφέρει ένα χέρι βοήθειας. (!) Επιτέλους φτάνεις στο μετρό όχι ότι εκεί επικρατούν καλύτερες συνθήκες αλλά πώς να το κάνουμε; Αφού έχεις πνιγεί από την έλλειψη οξυγόνου και τη πήχτρα του κόσμου που συνήθως προχωράει τόσο ναρκωμένος που δε βλέπει μπροστά του νευριασμένος τελικά φτάνεις και στη σχολή σου.
Στη σχολή σου! Ουάου, κι εσύ που νόμιζες πως θα είναι ένας κόσμος που θα μπορείς να χάνεσαι, να αράζεις, να διαβάζεις, να μορφώνεσαι επί της ουσίας, να διασκεδάζεις, να ωριμάζεις.. Όλα αυτά μαζί. Και εκεί βλέπεις απλώς πως λειτουργεί η κοινωνία του Έλληνα και τίποτα άλλο. Ναι γιατί όχι, ορίστε το Πανεπιστήμιο σε διδάσκει όλο αυτό το κωλοχανείο που θα συναντήσεις παίρνοντας το πτυχίο σου. Κι εσύ μετά θα γίνεις άραγε ένας σωστός επαγγελματίας όπως σου ορίζουν τα πρότυπα; Πως θα ζήσεις στη κοινωνία του αύριο; Τι θα κάνεις; Τι θα κάνεις; Τι θα κάνεις;! Μεγάλωσες πια! Ευθύνες – λεφτά – δουλειά –υποχρεώσεις!
Και κάπου εδώ είναι η στιγμή που το μυαλό σου παγώνει και ο χτύπος της καρδιάς σου είναι δυνατός και αργός τα μάτια σου ανοίγουν αγχωμένα και η ανάσα βγαίνει κιόλας κουρασμένη απ’ το στόμα σου ενώ ακόμα είσαι είκοσι χρονών. Και εκεί κάπου σκέφτεσαι “Ξέρεις «Αγαπητέ» μέσα σε όλα αυτά τα πρέπει ξέχασες εμένα!” Που είναι η ζωή η δική σου φίλε; Μάλλον την ξέχασες κάπου στα 17 σου όταν διάβαζες για τις πανελλαδικές για να μπεις πια στη πολυπόθητη σχολή.. Χμμμ, στη πολυπόθητη δική σου σχολή ή μήπως των γονιών σου, ή μήπως στη σχολή που θα σου εξασφάλιζε και μια δουλεία (υποτίθεται);
Αλλά τώρα είσαι σ’ εκείνη την ηλικία που νόμιζες πως θα είναι η καλύτερή σου λες και γινόσουν 16 ξανά. Τώρα θα μπεις στη σχολή και θα έχεις τα τέσσερα πιο τρελά χρόνια της ζωής σου! ΧΑ! Γράψε λάθος παιδί της πόλης που μένεις με τους γονείς σου, στη γειτονιά σου, στα παλιά.. Τίποτα δεν άλλαξε για σένα που σε πνίγει η Αθήνα. Την έμαθες απέξω, πόσο πια night-life μαγαζιά που δε χωράς όχι να χορέψεις αλλά ούτε να σταθείς!
Και καθώς οι σκέψεις αυτές σε κάνουν να απελπίζεσαι κάπως γιατί νιώθεις πως η ζωή σου κυλά χωρίς νόημα, κατά κάποιο τρόπο, ξεφυσάς ξανά γιατί τώρα πια τελειώνεις τη σχολή και τα χρόνια της δήθεν ξεγνοιασιάς έχουν περάσει και δε τα έζησες και ποτέ. Και τώρα τι;
Τώρα πια μεγάλωσες και πρέπει να φερθείς σαν μεγάλος. Μα ποιος ήταν εκείνος που όρισε όλα αυτά; Ποιος σου είπε φίλε πως εγώ θέλω να δουλεύω δέκα ώρες σε ένα γραφείο και μετά να γυρίζω σπίτι κουρασμένος και το μόνο που θα ξέρω να λέω είναι «Πφφ, κουράστηκα πάω να κοιμηθώ» και η μέρα τελειώνει και εσύ δεν υπάρχεις πουθενά!
Ωραία και για εμάς που δε θέλουμε να ζούμε σαν πιόνια τι θα κάνουμε; Να πάω στο χωριό να οργώσω δε θα με χάλαγε θα έβρισκα ψυχική γαλήνη αλλά υπάρχει και κανένα κράτος να σε υποστηρίξει; Η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια! Όχι.
Κάπως έτσι, λοιπόν, απογοητεύεσαι και δε ζεις. Όλα περνούν και χάνονται από μπροστά σου, κι εσύ απλώς υπάρχεις και συμμετέχεις στη ζωή σου! Γίνε η ζωή σου επιτέλους! Αν κλείσεις τα μάτια σου και θυμηθείς τη μέρα που περιέγραψες παραπάνω με “τη μνήμη της ζωής σου”, θα θυμηθείς και τον Κύριο που σου χαμογέλασε γιατί δεν τον έσπρωξες και το ογδοντάχρονο ζευγάρι που πιανόταν ακόμα χέρι χέρι και τη κοπέλα που σου παραχώρησε τη θέση της.
Μη χαθείς στον ήδη καταστροφικό χαμό, ζήσε τουλάχιστον εκείνες τις στιγμές χαμόγελου, θυμήσου ξανά τη τρελό παρέα που έβγαινες μέχρι τις 6 το πρωί, το διαγωνισμό για το ποιος θα φάει περισσότερα σουβλάκια, τις βόλτες στη παραλία τα χειμωνιάτικα βράδια, τα μάτια εκείνα που είχες ερωτευτεί παράφορα..
Και αυτές οι σκέψεις έφεραν ξανά τη λάμψη στα μάτια σου και η καρδιά σου τώρα χτυπάει με πάθος. Γιατί ξέρεις φίλε αυτό που κάνεις σε καθορίζει τελικά και όχι αυτό που είσαι!
Μικρός Πρίγκιπας.
ISADORA, WHEN SHE DANCED
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Του Μάρτιν Σέρμαν
Από την Βάσια Τσώτσου
Γνώριμή μου Isadora, κανείς δε θα σε καταλάβει ποτέ. Πώς άλλωστε; Και γιατί να το κάνει;
Τα αθρόα σου βήματα, άηχα βήματα καθώς περιπλανιέσαι μέσα σε ένα σπίτι άδειο, γεμάτο σκιές και μίζερες φιγούρες. Γυρεύεις τον έρωτα σε αγκαλιές ποιητών. Όμως Isadora μου, πρόσεχε μη πληγωθείς. Οι ποιητές χλευάζουν τη τέχνη σου και μιλούν πρόστυχα για τον δικό της θάνατο. Είναι έκδηλο το μίσος τους. Είναι φανερή η πρόθεσή τους. Επιζητούν την αιωνιότητα πίσω από τις λέξεις και γιορτάζουν εφήμερα μέσα στις σκέψεις. Δε μπορούν να χορέψουν, μα ούτε και να σε συνοδεύσουν.
Τι; Λυπάσαι;
Όχι, μη λυπάσαι. Εσύ δεν πρέπει να λυπάσαι. Μονάχα να ακούς τη μουσική Isadora μου. Έπειτα.. όλα θα γίνουν.
Κοίτα το φεγγάρι. Σου χαμογελά και πάλι απόψε. Άγγιξε το απαλά, χάρισε του το πιο γλυκό φιλί σου και παραδώσου στα κύματα.
Μια τρυφερή παράσταση, γραμμένη για την μοναδική ISADORA DUNKAN. Την ρομαντική χορεύτρια που άλλαξε τα δεδομένα στη τέχνη της, απελευθερώνοντας τη κίνηση και αποφυλακίζοντας μια για πάντα το γυμνό σώμα. Το έργο αυτό δεν είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια για να ματώσει τα πόδια της. Ούτε ένας ύμνος χαμένων ονείρων. Πρόκειται για μια αμιγώς θεατρική παράσταση, διανθισμένη από συγκεκριμένες χορευτικές εναλλαγές. Η ευαισθησία, ο λυρισμός, η ποιητική διάσταση της ζωής αυτού του προσώπου αποτυπώνονται μελαγχολικά μέσα σε ένα βράδυ. Μοναξιά το συναίσθημα και πικρή η υποψία. Λίγο πριν πεθάνει και δε κατάφερε ποτέ να βρει τους πνευματικούς της συγγενείς. Αδικία της φύσης ή μήπως αδιαμφισβήτη ροπή του κάθε καλλιτέχνη;
Στο θέατρο Μέλι (Αριστοτέλους 87 και Φωκαίας, Κυψέλη) κάθε Δευτέρα Και Τρίτη στις 9.12 μ.μ
Σκηνοθ.: Ραζβάν Μαζίλου.
Ερμηνεύουν: Ισιδώρα Ντάνκαν – Δήμητρα Χατούπη, Σεργκέι Εσένιν – Δαυίδ Μαλτέζε, Ζάν – Χαρά Καμενίδου, Mαίρη Ντεστί – Λουκία Μάνδαλη, Δεσποινίς Μπέλτσερ – Ιρίνα Μπόικο, Λουτσιάνο Τζάβανι – Φίλιππος Φραγκούλης, Αλεξάνδρου Σορέσκου – Γιώργος Nούσης, Κριστίν – Φαίδρα Σούτου
χορεύει η Φαίδρα Σούτου
Mετάφρ.: Αντ. Γαλέος. Σκην.-κοστ.: Αντ. Χαλκιάς.
Τιμή Εισητηριόυ: 22ευρώ, φοιτιτικό:12ευρώ
Ευχαριστώ πολύ τον Δίεση και κυρίως τον αγαπημένο μας Πέτρο Κουμπλή για την πρόσκληση της παράστασης.
Urban Nightmares
Από τη Δάφνη Ξανθοπούλου
Είναι πολλές οι φορές που μπορεί να πειστεί κανείς ότι είναι εντελώς αόρατος κι αναρωτιέμαι πώς οι ζητιάνοι κάθονται στην άκρη των δρόμων χωρίς να βουλιάζουν στην ανυπαρξία που τους υποδεικνύουμε ή χωρίς να κάνουν τσουπ και να μεταμορφώνονται σε σωρούς πεταμένων ρούχων.
Βέβαια δεν είναι υποχρεωτικό να είσαι ανύπαρκτος, μπορεί όλοι οι άλλοι να ανήκουν σε κάποια άλλη διάσταση, ο καθένας και σε μια διαφορετική, και μόνο ένα σημείο υπάρχει όπου τέμνονται αυτά τα παράλληλα σύμπαντα:
ΤΟ ΜΕΤΡΟ.
Πόση εντύπωση μου κάνει αυτό το δίκτυο από αστικές σκουληκότρυπες. Μπορεί κανείς να καταλάβει τα πάντα για την εποχή μας αν περάσει αρκετή ώρα σε έναν σταθμό του μετρό.
Όταν κάποτε ξυπνήσω από το θόρυβο του ιπτάμενου δίσκου που θα χει προσγειωθεί στο μπάνιο, θα πάρω τον εξωγήινο που θα απαιτεί να μάθει τα μυστικά της ανθρώπινης φυλής, θα του βγάλω ένα εισιτήριο διαρκείας και θα τον αφήσω στο Σύνταγμα.
Ένας τεράστιος δοκιμαστικός σωλήνας, σπαρμένος με κάμερες που συλλέγουν συμπεριφορές και τις κάνουν στατιστική. Πόσοι άραγε σκαλίζουν τη μύτη τους όταν νομίζουν πως δεν τους βλέπει κανείς;
Αυτούς που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες πάντως τους βλέπουμε όλοι μόλις κατεβαίνουμε τις κυλιόμενες, κλεισμένους σε εκείνο το κουβούκλιο, το κρυστάλλινα διαπερατό, για να μας θυμίζει πόσο διάφανες είναι οι ζωές μας.
Αλλά δε με γελά αυτή η γυάλινη βιτρίνα, υπάρχει κι ένα άλλο επίπεδο.
Πίσω από τους καθρέφτες των ασανσέρ, και των δοκιμαστηρίων, μέσα στις ντισκομπάλες των κλαμπ, κοινωνιολόγοι, συμπεριφοριστές, μαριονετίστες, τεχνικοί ρομπότ και τρελοί επιστήμονες μας μελετάνε κι ετοιμάζουνε ιούς και κλώνους.
Την Κυριακή προβλήθηκε μια ταινία μικρού μήκους στον Μικρόκοσμο. Λέγεται Ραπαμυθί κι είναι η ιστορία ενός αγοριού που ζει σε μια Αθήνα οργουελικής σύλληψης, όπου η συγγραφή κι η “χρήση φαντασίας” διώκονται ποινικά, τα βιβλία καταστρέφονται και τα συνθήματα στους τοίχους φωνάζουν “Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΖΕΙ”. Ο ήρωας γράφει παράνομα ιστορίες και τις κρύβει στο παπούτσι του, μέχρι που μια μέρα τον πιάνουν και τον οδηγούν στο δικαστήριο, όπου η πρώτη φράση που λέει για να υπερασπιστεί τον εαυτό του είναι “μια φορά κι έναν καιρό” κι αυτή είναι κι η τελευταία του.
Θα λεγε κανείς ότι δε μας αφορά κάτι τέτοιο σε μια πόλη όπου τα βιβλία κυκλοφορούν ελεύθερα, ο καθένας μπορεί να γράφει ό,τι θέλει στο ίντερνετ, και το κάπνισμα απαγορεύεται μόνο και μόνο γιατί δεν είναι καλό για μας.
Αλλά η πιο ύπουλη μορφή καταστολής δεν είναι κι η πιο αποτελεσματική;
Τι αιτήματα να χει κανείς όταν είναι ελεύθερος;
Κι ενάντια σε ποιον να στραφείς όταν η δικτατορία είναι μέσα στο κεφάλι σου;
Κάπου διάβασα πως το facebook είναι το νέο πανοπτικόν.
Νιώθεις πολύ ασφαλής μπροστά στην οθόνη του λάπτοπ σου;
Φοιτητής χωρίς … φοιτητική ζωή!
Η περιβόητη αλλά και διαβόητη φοιτητική ζωή σημαίνει (για τον καθένα) πολλά!
Μεταφράζεται από τη μια, σε νέο περιβάλλον πολύ διαφορετικό απ το προηγούμενο – ιδιαίτερα αν βρίσκεται σε μια νέα πόλη – , σε νέες γνωριμίες , σε νέες φιλίες , διασκέδαση, αλκοόλ ,ξενύχτια , ατέλειωτες συζητήσεις , έρωτες και μια ανεπανάληπτη ξεγνοιασιά.
Από την άλλη , μεταφράζεται σε μαθήματα στα αμφιθέατρα , πρόκληση της σκέψης και της αντιληπτικής ικανότητας του φοιτητή μέσω των πανεπιστημιακών δασκάλων και των διαλέξεών τους (δυστυχώς αποτελεί εξαίρεση αυτό) και πρόκληση εκδήλωσης της ευφυΐας των φοιτητών κατά συνέπεια , εξεταστικές και τελοσπάντων πρόκληση στο να «κατακτήσουν» βήμα-βήμα την επιστήμη που θέλησαν να σπουδάσουν.
Έτσι είναι η φοιτητική ζωή! Και έτσι πρέπει να είναι! Έτσι ή… κάπως έτσι ζει ο σημερινός στην Ελλάδα φοιτητής . Δεν αποτέλεσα εξαίρεση κατά τις πρώτες προπτυχιακές σπουδές μου. Αποτελώ όμως σήμερα….
Κι αυτό διότι όντας πτυχιούχος και εργαζόμενος, παρόλο που είμαι και σήμερα φοιτητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έχω απολέσει τα … παρελκόμενα που ανέφερα πιο πάνω και είναι κατά κανόνα συνδεδεμένα άμεσα και άρρηκτα με τη φοιτητική ζωή.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά ?
1ον) Για να δημοσιοποιήσω το προσωπικό μου δράμα! (γέλια…!)
2ον )Για να προτρέψω (όχι να συμβουλέψω…άλλωστε δεν το επιτρέπει η ηλικία μου) τους συναδέλφους φοιτητές να ζήσουν τη φοιτητική τους ζωή όσο πιο έντονα μπορούν , χωρίς να υποτιμούν και να αφήνουν καμία έκφανσή της, με βάση τη παραπάνω μετάφραση της έννοιας της.
Έντονη ζωή και μέσα στο Πανεπιστήμιο και έξω από αυτό!
Είναι δυο κομμάτια ενός παζλ ζωής που πρέπει κατά την γνώμη μου να συμπληρώνεται.
Αυτό είναι ένα μέρος της απάντησης που οφείλω να δώσω.
Τελικά , γιατί τα γράφω όλα αυτά ?
Τα γράφω όλα αυτά και μάλιστα σε ένα φοιτητικό έντυπο , από και για τους φοιτητές , για να αναπληρώσω κατά κάποιο τρόπο το αίσθημα έλλειψης που νιώθω απ αυτά που συνδέονται με τη φοιτητική ζωή και δεν μπορώ ως φοιτητής σήμερα να είμαι κοινωνός τους , στο βαθμό που οι φοιτητές τα ζούν!
Στην ουσία θέλω να ξανανιώσω φοιτητής με την ουσιαστική έννοια του όρου που όχι μόνο περιλαμβάνει αλλά και υπερβαίνει τα όρια της τυπικής έννοιας του , απόδειξη ύπαρξης της οποίας είναι απλά και μόνο η …φοιτητική ταυτότητα!
Εν τέλει , βρίσκω έναν υποκαταστάτη των παρελκόμενων, στο βαθμό που υπάρχουν κατά κανόνα στην ζωή ενός φοιτητή , με το να γράφω τις σκέψεις αυτές……
Γιατί τελικά η φοιτητική ζωή είναι αναντικατάστατη!!!
Ζυγογιάννης Γιώργος
τμήμα Δημόσιας Διοίκησης
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ “e’ arrivato Zampanό”
Από την Βάσια Τσώτσου και την Ζωή Οικονομοπούλου
Φωτογραφίa: Νίκος Μαραβέγιας
Σάββατο απόγευμα και τρεις φιλόδοξοι επιστήμονες στήνουν μια επιχείρηση κάπου στα συνωμοτικά τα Εξάρχεια. Θαρρείς όμως βροχερό ήταν το απόγευμα, βροχερές τελικά και οι σκέψεις. Τι εταιρεία άραγε θα μπορούσε να ιδρύσει ένας στατιστικός ex Ιταλίας, μια απόφοιτη μάρκετινγκ εκ Παντείου και μια φοιτήτρια πολιτικών επιστημών; Μάλλον τίποτα. Για αυτό και εμείς τα αφήσαμε τα λόγια τα μεγάλα και απολαύσαμε την όμορφη παρεούλα.
Λεπτομέρειες, δύσκολα θα υπάρξουν καθώς η πρόταση για την μελλοντική ίδρυση της εταιρείας μας ισχύει ακόμα!! Κωστή;;;
Τελικά πόσοι είναι οι δρόμοι της ζωής; Πόσο προβλέψιμοι μοιάζουν και πόσο μας αιφνιδιάζουν;
Θα το θέσω λίγο επιστημονικά, αφού είμαστε και συνάδελφοι τώρα πια. Ουσιαστικά από τότε που γεννιόμαστε οι επιλογές μας είναι άπειρες. Άρα εφόσον είναι άπειρες οι επιλογές μας για συγκεκριμένα πράγματα, άπειροι είναι και οι δρόμοι. Νομίζω ότι όσο μεγαλώνουμε διαμορφώνουμε μια διαδρομή βάση αισθητικής, εμπειρίας, τύχης και προτίμησης. Τώρα αυτός ο δρόμος μπορεί να σε βγάλει σε ένα σύννεφο, μπορεί και σε έναν γκρεμό. Ο συνδυασμός είναι που διαμορφώνει το αποτέλεσμα. Ασπάζομαι όμως και τη γνώμη που υποστηρίζει ότι «όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου»
Άρα τον δικό σου δρόμο, μόνος τον έχεις διαγράψει;
Στην δική μου περίπτωση, νομίζω ότι επειδή είμαι και τέτοιος τύπος, αφαίθηκα και λίγο να βρω τον δρόμο μου. Δηλαδή δεν δούλεψα με την έννοια του γίνει αυτοσκοπός μου το ότι θα ζήσω από τη μουσική. Η πλάκα είναι ότι έκανα διπλή δουλειά. Το πρωί ήμουν σε μια ερευνητική ομάδα του πολυτεχνείου σαν επιστημονικός συνεργάτης, το βράδυ έπαιζα σε μουσικές σκηνές. Ερχόταν επομένως το ένα να αναιρέσει και να ακυρώσει το άλλο. Σαν να κορόιδευα δυο ρόλους καθώς δεν ήξερα τι θα κάνω τελικά. Η τύχη μάλλον με βοήθησε να φτάσω εδώ, στο σημείο που βρίσκομαι τώρα. Είναι κατάκτηση θεωρώ το να μπορείς και να ζεις μέσα από τη μουσική και να μη χρειάζεται να κάνεις άλλη δουλειά.
Φανταζόσουν ποτέ ότι η ζωή σου θα πάρει αυτή τη ροπή;
Η φαντασίωσή μου ήταν ότι κάποια μέρα θα παίζω σε κόσμο και όλοι θα τραγουδάνε και θα χορεύουν τα τραγούδια μου. Το φαντασιωνόμουν ναι. Το φανταζόμουν όχι. Αυτό που πραγματικά δεν πίστευα ήταν ότι θα γίνει τόσο γρήγορα. Δηλαδή από το πρώτο μας live στου Ψυρρή με 50 άτομα μέχρι τη προηγούμενη Δευτέρα όπου πάνω από 50 άτομα έμειναν απέξω, τα πάντα κύλησαν γρήγορα. Αυτό δείχνει ότι μάλλον αφορούσε τον κόσμο αυτό που πρότεινα σαν project, σαν μουσική, σαν στίχο, σαν διάθεση, σαν στάση ζωής.
Είχες ωστόσο τη πεποίθηση πως θα φτάσεις ψηλά;
Όταν ξεκίνησα έτρωγα πολλές χυλόπιτες και από τις δισκογραφικές μα και από τα media. Αυτό που έκανα δεν θεωρούνταν αναγνωρίσιμο. Ζητάγανε κάτι πιο συμβατικό: Δεν είναι pop, δεν το θέλω. Δεν είναι rock, δεν το θέλω. Δεν είναι έντεχνο, φύγε! Οπότε ήμουν δύσπιστος στην αρχή και ήμουν και ανασφαλής. Δεν ήξερα εάν αυτό που κάνω θα είναι μάταιο ή θα πιάσει τόπο. Έτρωγα πόρτες κανονικά. Τι είναι αυτό το ξωτικό; Από που έσκασε μύτη άραγε;
Και η μουσική σου για πιο λόγο πιστεύεις ότι ξεχώρισε;
Πιστεύω πολύ στη μουσική και σε αυτό που εκφράζει η μουσική. Σε αυτή την πολυπολιτισμικότητα πιστεύω. Στο μπέρδεμα των ήχων και των επιρροών. Στο βρώμικο, το αλήτικο, το υπόγειο που βγάζει ο δρόμος. Στη χαρά για τον έρωτα και τη ζωή. Στο όχι της μιζέριας και της παθητικότητας. Στο ναι του προβληματισμού και του ακτιβισμού. Όλα αυτά τα πιστεύω πάρα πολύ και είμαι ευτυχισμένος που έχω έναν τέτοιο τρόπο ζωής. Οπότε και στη σκηνή φαντάζομαι ότι όλο αυτό βγαίνει πολύ αυθόρμητα και ειλικρινά. Νομίζω ότι ο κόσμος βλέπει την αλήθεια.
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή…
Αυτή είναι η συνηθισμένη ιστορία του φοιτητή που πάει να σπουδάσει στην Ιταλία. Παράλληλα παίζει μουσική, ψιλοπάει καλά, ψιλοακούγεται στα φοιτητικά τα στέκια και κάνει και κάποιες συναυλίες. Εάν και δεν άκουγα πολύ ελληνική μουσική, στα χρόνια εκείνα ανακάλυψα και ασχολήθηκα με το ρεμπέτικο. Μας καλούσαν σε ελληνικές γιορτές όπου κατά βάση διασκέδαζαν Έλληνες. Βλέπαμε αρκετή ανταπόκριση και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Ήταν εύκολο για έναν Έλληνα φοιτητή να εμφανίζεται στα μουσικά τα στέκια μιας ξένης χώρας;
Εάν έρχεσαι από την Ελλάδα και πηγαίνεις σε μια χώρα όπου 1 στους 3 έχει επισκεφτεί και θαυμάσει την ελληνική ομορφιά και θάλασσα, μετά είναι εύκολο να τους κερδίσεις και μόνο που εμφανίζεσαι. Δεν πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν Έλληνα που πρεσβεύει την Ελλάδα. Δεν πήγα άλλωστε να τους παίξω ούτε indie rock, ούτε punk. Πήγα και τους έπαιξα ένα folk rock ελληνικό. Οπότε τους ήρθε λίγο ο ρυθμός, λίγο το greek συρτάκι, καμάκι και σουβλάκι και άνοιξε η καρδιά τους και φώναζαν Greco! Greco!
Την πρώτη σου συναυλία την θυμάσαι;
Βέβαια την θυμάμαι. Την πρώτη συναυλία σε μεγάλο κοινό, έτσι; Πραγματικά έκανα σαν τρελός. Χοροπήδαγα και τραγούδαγα χωρίς να καταλαβαίνω εάν τραγουδώ σωστά ή όχι. Μάλλον ζούσα το όνειρό μου εκείνη τη στιγμή. Στο τέλος της βραδιάς θυμάμαι πώς η μπάντα μου ισχυριζόταν ότι δεν ήμουν και πολύ καλός ενώ εγώ αισθανόμουν ότι έχω κάνει το καλύτερο δυνατό που γινόταν. Και έτσι έρχεται μετά το πέρασμα του χρόνου να τα διορθώσει όλα αυτά. Τάχα η κεκτημένη ταχύτητα και ο ενθουσιασμός να κάνεις επιτέλους αυτό που αγαπάς με πολύ ανταπόκριση!
Τι πιστεύεις ότι έχασες και τι ότι κέρδισες από εκείνα τα χρόνια;
Δεν έχασα τίποτα και σίγουρα κέρδισα πολλά. Στην Ιταλία γνώρισα διαφορετικές κουλτούρες
από τη δική μας. Άλλες θρησκείες, άλλα φαγητά, άλλες γλώσσες, άλλο τρόπο σκέψης. Η διαφορετικότητα τελικά είναι αυτό που μπορεί να μας δίνει έμπνευση, να μας κάνει πιο ολοκληρωμένους και πιο σοφούς.
Νοσταλγείς επομένως…
Σίγουρα τα νοσταλγώ αυτά τα χρόνια. Η ηλικία αυτή η φοιτητική ή έστω νεανική, νομίζω ότι έχει μια ανεμελιά και μια μοναδική ενέργεια. Μια αίσθηση ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Όλοι το περνάμε αυτό και είναι ωραίο να το αισθάνεσαι και να το ζεις.
Θα γύρναγες πίσω;
Μπορεί και να γύρναγα. Νομίζω ότι παντού μπορούμε να πάμε εάν υπάρχει λόγος σοβαρός. Συνήθως όταν ερωτεύεται ο κόσμος ξεχνάει που βρίσκεται και που θέλει να πάει και ακολουθεί τον έρωτά του. Ή επίσης και όταν πρόκειται και για δουλειά. Οπότε παντού πας έτσι. Γιατί όχι; Την αγαπάω πολύ την Ιταλία, όπως πολύ αγαπάω και το να αλλάζω μέρη. Οπότε για αυτόν τον λόγο θα πήγαινα οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
Αλήθεια, πες μας κάτι στα Ιταλικά….
E’arrivato Zampano’ ! Είναι από την ταινία του FELINI ”La Strada” . Αγαπημένη ταινία και αγαπημένος σκηνοθέτης. Παίζει μάλιστα και ο Antony Quinn. Είναι λοιπόν ένας πλανόδιος με αυτοσχέδιο τσίρκο που έχει μαζί του μια πιτσιρίκα, την Τζελσομίνα. Στη πλατεία κάθε χωριού που δίνουν παραστάσεις φωνάζει η Τζελσομίνα: e’arrivato Zampanό! e’arrivato Zampanό! Και τότε εμφανίζεται ο Zampanό, φουσκωμένος και ντυμένος με δερμάτινα για να δώσει το show του. Αφότου τελειώνει όλο το χωριό τον αποθεώνει και τον χειροκροτεί. Και αυτό ακριβώς ήταν το όνειρό μου. Αυτό ήθελα να κάνω ουσιαστικά. Αυτή η τσιγγανιά από μέρος σε μέρος, αυτό το γκραντέσκο που είναι και λίγο φτωχό μαζί, πάντα με γοήτευε!! (Δεν είναι γκραντέσκο με την έννοια του star. Ο Zampano άλλωστε ήταν star μονάχα στον δικό του κόσμο.)
Αρκετοί προσπερνούν ή ακόμα και απαξιώνουν έναν καλλιτέχνη του δρόμου…
Εντάξει προφανώς τον απαξιώνουν γιατί θεωρούν ότι η τέχνη γεννιέται στα υπερσύγχρονα σαλόνια με τους υπερσύγχρονους και ελιτίστικους θαμώνες τους. Αυτή η τέχνη δεν με αφορά. Είναι πολύ ελιτίστικη για εμένα και μονομερής και πολύ συντηρητική. Θεωρώ πώς δεν συνάδει με τα σημερινά χρόνια και την σημερινή εποχή. Δε χρειάζεται για να κάνεις τέχνη να περιμένεις να παίξεις στην οσκαρική ταινία του Hollywood ή στην Επίδαυρο. Μπορείς να κάνεις τέχνη και στον δρόμο και με 10 ανθρώπους και με 15. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και μια γενικότερη στάση ζωής. Να εκτιμήσεις επομένως την απλότητα και να μην παραμυθιαστείς και γεμίσεις το κεφάλι σου με πρότυπα τηλεοπτικά. Ότι δηλαδή για να γίνεις έτσι πρέπει να κάνεις τα συγκεκριμένα.
Σε ότι αφορά την επιστροφή σου στην Αθήνα, δούλεψες κατευθείαν ως μουσικός;
Έφυγα από την Ιταλία και παρουσιάστηκα στην αεροπορία στην Τρίπολη. Όταν τελείωσε όλο αυτό ήρθα στην Αθήνα και άρχισα να κάνω συναυλίες και liveάκια σε μικρά μέρη και μουσικές σκηνές. Συγχρόνως βέβαια δούλευα και στο πολυτεχνείο. Ήταν δύσκολο να δεχτούν αυτό που έκανα. Πόσω μάλλον να με εμπιστευτούν. Φαντάσου ότι συνήθως έπαιζα όταν έπαιζε και ο Παναθηναϊκός Champions League. Ήμουν εγώ και άλλοι 15 φίλοι μου. Παρακαλούσα για Σάββατο και δε μου έδιναν. Έλεγαν ότι δεν κάνει η μουσική μου για Σάββατο.
Έχει μέρες η μουσική σου;
Υποτίθεται δεν είχα την δυναμική να παίξω Σάββατο. Υπήρχαν δυσκολίες σε αυτό. Δεν υπήρχαν έσοδα και έπρεπε να συντηρήσεις μια μπάντα όπου οι άνθρωποι θα ζούσαν από αυτό. Ζώντας αυτές τις δυσκολίες έφτασε η στιγμή όπου με κάλεσε ο Σαββόπουλος. Δουλέψαμε μαζί δυο χρόνια και έπειτα πήγα στον Καλαντζόπουλο και τη Ρεμπούτσικα ως ακορντεονίστας. Μου έδωσαν χώρο να πω και δυο τραγούδια που ήθελα και έτσι μέσα από τα πολλά στάδια των συνεργασιών άρχισα να ωριμάζω, να γνωρίζω την ελληνική πραγματικότητα και να ζω από τη μουσική.
Και όλος αυτός ο πανικός που κυριαρχεί τα τελευταία δυο χρόνια; Σαν να ξέσπασε ένα κίνημα. Maraveyas κίνημα!
Δεν ξέρω. Πραγματικά δεν ξέρω. Με ευχαριστεί ωστόσο πάρα πολύ. Ίσως ο κόσμος να εκτίμησε την ενέργεια που δίνω πάνω στη σκηνή. Τα τραγούδια δεν ξέρω εάν θα γράψουν ιστορία. Πάντως εγώ απλά το χαίρομαι. Το διασκεδάζω και το απολαμβάνω. Προσπαθώ να είμαι καλός, να δουλεύω και να μην αρκούμε μόνο σε αυτό.
Αγκαλιάζεις το ακορντεόν σου σαν να πρόκειται για μια ανθρώπινη ύπαρξη, σαν να αγκαλιάζεις μια γυναίκα. Είναι μεγάλος τελικά αυτός ο έρωτας;
Το ακορντεόν είναι ένα όργανο που έχεις άμεση επαφή. Συμπάσχει μαζί σου. Αυτό σημαίνει ότι εάν είσαι πολύ αγχωμένος και κλείσεις πολύ δυνατά τη φισούνα μπορεί να σπάσει. Άλλες φορές πάλι εάν είσαι τρυφερός μαζί του μπορεί να βγάλει έναν γλυκό ήχο. Επειδή όμως έχεις την αίσθηση ότι το αγκαλιάζεις και από τις δυο πλευρές και «παλεύεις» με αυτό, αυτό είναι που δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Είναι μια σχέση αγάπης και μίσους που όπως όλες αυτές οι σχέσεις έχει πάθος!
Και ο μελαγχολικός του ήχος που μας παραπέμπει;
Είναι η νοσταλγία, αυτή η γλυκιά μελαγχολία που ενέχει. Το ακορντεόν το έχουμε συνδυάσει και με τους μουσικούς του δρόμου και με τις γειτονιές που περνούσαν και πετάγαμε τις δραχμές παλαιότερα, τα ευρώ τώρα. Έχει μια νοσταλγική διάθεση όμως είναι ωραίο το ακορντεόν. Ωραίο, αρκεί βέβαια να μην είναι βαρύ.
Ποια ανάγκη οδηγεί άραγε τους ανθρώπους στη μουσική;
Στο να παίζουν ή να ακούνε;
Και στα δυο.
Νομίζω ότι ο ακροατής και ο δημιουργός μπορεί να έχουν τον ίδιο ρόλο, μπορεί και διαφορετικό. Δηλαδή μπορεί ο μουσικός να λειτουργεί και σαν ακροατής, μπορεί και ο ακροατής να λειτουργεί σαν μουσικός. Από την άλλη, και ο ακροατής λειτουργεί μόνο αν ακροατής και ο μουσικός σαν μουσικός. Δηλαδή τι θέλω να πω. Θέλω να ακούσω μουσική όταν θέλω να χαλαρώσω, όταν θέλω να χορέψω, όταν θέλω να ντύσω μια ιδιαίτερη στιγμή ή όταν θέλω να ταξιδέψω νοητικά με μια μουσική. Αντίστοιχα, θα δημιουργήσω μουσική όταν θα θέλω να περιγράψω μια ανεπανάληπτη χαρά, έναν έρωτα. Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που μας ωθούν στη μουσική που νομίζω ότι ο βασικός και πρωτογενής παράγοντας που μας κάνει να ανοίξουμε το ραδιόφωνο είναι ότι η μουσική είναι παρέα.
Λένε ότι οι άνθρωποι που φτάνουν να εκφραστούν μέσα από τις νότες έχουν κάτι ανολοκλήρωτο μέσα τους.
Αυτό φαντάζομαι οι ψυχολόγοι το λένε. Δεν έχω πάει ακόμα, μα θα πάω κάποια στιγμή! Νομίζω τελικά ότι αυτό που ωθεί τον πιο πολύ κόσμο να δημιουργήσει είναι προφανώς ότι γεννιόμαστε και χανόμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Νομίζω δηλαδή πώς κάπου εκεί έγκειται το όλο ζήτημα.
Άρα είναι θέμα ματαιοδοξίας;
Ματαιοδοξίας όχι. Είναι μάλλον αυτό το μυστήριο της ζωής που δεν μπορούμε να έχουμε την αιωνιότητα και να ζούμε για πάντα, που δημιουργεί την ανάγκη έκφρασης. Δίνεις αιωνιότητα σε μια στιγμή είτε μέσα από μια ταινία, είτε μέσα από ένα τραγούδι, είτε μέσα από ένα βιβλίο. Αυτό το παράπονο είναι, εάν θέλεις ότι η ζωή είναι μικρή τελικά και αφού είναι μικρή εμείς θα την κάνουμε μεγάλη μέσω των τεχνών και μέσω του έρωτα και της αγάπης.
Έχεις πάντοτε έμπνευση;
Γενικά είμαι αρκετά παραγωγικός. Δεν θα χρειαστώ πολύ για να γράψω ένα τραγούδι ή έναν δίσκο. Τώρα τελευταία βέβαια που οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν και οι συναυλίες και οι μετακινήσεις και η κούραση και ότι συνεπάγεται αυτή η διαδρομή, αισθάνομαι πως χρειάζεται και μια πειθαρχία στο ζήτημα της έμπνευσης.
Τι είναι αυτό που δίνει διάρκεια σε έναν καλλιτέχνη;
Για να έχει διάρκεια κάτι και να είναι αληθινό θέλει και μια συνεχή εγρήγορση. Δεν είναι απλό. Πρέπει να εξελίσσεσαι, να διαβάζεις, να ενημερώνεσαι, να ζεις σύμφωνα με τους ρυθμούς της πόλης, να φιλοσοφείς τη ζωή και την πραγματικότητα, να δίνεις βάση στη πολιτική. Πρέπει να είσαι ανοιχτός σε όλα. Να γεμίζεις για να δίνεις. Είναι πολύ σημαντικό ένας καλλιτέχνης να ζει μέσα στον κόσμο, για τον κόσμο. Δυστυχώς πολλοί είναι εκείνοι που όταν τους χτυπήσει η επιτυχία την πόρτα, αποσύρονται στο προάστιό τους και στο μικρόκοσμό τους. Από εκεί και πέρα χάνεται αυτή η μαγεία. Την χάνει και ο κόσμος, την χάνει και ο καλλιτέχνης. Γίνεται ψεύτικο, γίνεται και εμπορικό. Για να έχει διάρκεια λοιπόν ένας καλλιτέχνης, πρέπει να είναι ταπεινός και να ακολουθεί τις αρχές και τα πιστεύω του.
Και εάν στη περίπτωσή σου συμβεί κάτι και χαθεί όλη αυτή η μαγεία;
Έχω την τύχη να έχω δημιουργήσει τη συνθήκη εκείνη που μου επιτρέπει και να ζω χωρίς τη μουσική. Ευτυχώς είναι οι ανάγκες μου λίγες και το σπίτι μου πολύ μικρό. Κληρονομιά μου και πλούτος μου είναι οι φίλοι μου. Το ευ ζην έτσι όπως εγώ το εννοώ δεν μου στοιχίζει και πολλά. Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσα και πάλι να ζω χωρίς τη μουσική. Οπότε εάν δεν έχω να κάνω τίποτα, θα κάνω κάτι άλλο. Θα κάνω…χορό!
Τις σχέσεις των ανθρώπων πώς τις βλέπεις;
Αυτό με τις σχέσεις είναι ολόκληρο διδακτορικό. Θέλει βαθιά σκέψη και ανάλυση. Τι είναι μια σχέση; Να μιλήσω με κάποιον; Να πω μια καλημέρα; Να κοιταχτώ; Να κάνω έρωτα; Δεν ξέρω πραγματικά. Το μόνο που διαπιστώνω είναι πως είναι πολύπλοκες οι σχέσεις.
Έχεις ιδιαίτερη σχέση με το ίντερνετ. Πρόσφατα μάλιστα έθεσες και μια ψηφοφορία στο face book σχετικά με το εξώφυλλο του καινούργιου σου δίσκου. Γιατί έγινε αυτό;
Αυτό δε το έκανα ως μουσικός, αλλά ως στατιστικός. Ήθελα να τεστάρω εάν η αίσθηση που είχα ήταν σωστή ή όχι.
Και τελικά;
Τελικά ήταν λάθος. Όλοι διάλεξαν αυτό που δεν είχα επιλέξει εγώ! Απλά ανακάλυψα στο internet ένα site που μπορείς να κάνεις έρευνες και ήθελα να παίξω λίγο. Δεν είχα κανένα σοβαρό κίνητρο.
Δυο λόγια για τον καινούργιο σου δίσκο…
Μπήκαμε με τη μπάντα όλοι μαζί στο studio και γράψαμε μέσα σε τέσσερις μέρες τα κομμάτια. Δεν έχουμε κάνει διορθώσεις και νομίζω ότι έχει μια μοναδική ενέργεια που δεν είχε ο άλλος δίσκος. Αυτός ο δίσκος είναι ολοκληρωτικά γραμμένος (στίχοι και μουσική)από εμένα. Δεν ξέρω εάν τα τραγούδια είναι καλύτερα ή χειρότερα, είμαι σίγουρος όμως ότι είναι ειλικρινής και έχει αμεσότητα. Με τα λαθάκια του και τις αδυναμίες του. Δεν είμαι σίγουρος για το εάν θα αρέσει η αντισυμβατικότητά του, πάντως είναι μια δουλειά που έγινε μια και έξω.
Γίνεται άραγε πολιτική μέσα από τη μουσική;
Το ζητούμενο είναι να γίνει η μουσική μέσα από τη πολιτική. Δηλαδή επιτέλους να υπάρχει φαντασία στην πολιτική. Επιτέλους να υπάρχει έμπνευση και χιούμορ.
Και ένας καλλιτέχνης οφείλει να δηλώνει «ενεργός»;
Ένας πολίτης και ένας άνθρωπος οφείλει να είναι ενεργός. Πόσο μάλλον ένας καλλιτέχνης που αυτό που κάνει αφορά πολύ κόσμο και επηρεάζει πολύ κόσμο.
Έχεις συμμετάσχει σε πορεία και διαδήλωση;
Πολλές φορές. Μου αρέσει η χαρά που παίρνω τη στιγμή που ενώνεις τη φωνή σου με πολύ κόσμο, ανεξαρτήτως αιτήματος και λόγου. Είναι ωραία η αίσθηση όταν ενώνονται οι φωνές.
Πολιτικοποιημένος είσαι. Κομματικοποιημένος;
Κομματικοποιημένος με την έννοια ότι ανήκω ή ότι με καθοδηγεί ή ότι είμαι μέλος σε κάποιο κόμμα δεν είμαι. Δυστυχώς δεν έχω βρει κάποιο κόμμα που να εκφράζει αυτό που πιστεύω, την ιδεολογία μου. Και νομίζω ότι αυτό ισχύει και για πολλούς νέους. Από την άλλη δεν είμαι οπαδός και του λευκού ή ότι δεν πάω και ότι απέχω. Προσπαθώ να ψηφίζω κάθε φορά αυτό που είναι πιο κοντά στις πεποιθήσεις μου και ας μην είναι απόλυτα αυτό που πιστεύω. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να υπάρχει πολυφωνία στη πολιτική. Είναι ωραίο να υπάρχουν πολλά κόμματα που εκφράζουν διαφορετικές απόψεις. Νομίζω ότι μέσα από τον πλουραλισμό γίνεται μια ζύμωση και κάτι γεννιέται.
Πώς θα όριζες την ελευθερία;
Είναι τόσα πολλά πράγματα η ελευθερία! Θα την όριζα μάλλον ως τη δυνατότητα εκείνη που θα μου επέτρεπε να μπορώ να κάνω και να λέω αυτά που θέλω.
Ουφ! «Δε σταματώ, ξημερώνει και φεύγω». Και που πηγαίνoυμε Κωστή μου;
Φεύγουμε από ότι μας πληγώνει και μας δυσκολεύει και πάμε εκεί που μπορεί να είναι άγνωστο, αλλά μας προσδίδει ψυχική ηρεμία και χαλαρότητα.
μόλις κυκλοφόρησε από την ILEGAL PRODUCTIONS το καινούργιο cd του Κωστή το οποίο φέρει τον τίτλο “WELCOME TO GREECE” ενώ πρόσφατα συμμετείχε στο marvelous lamb project της ταινίας «Η Κληρονόμος».
Οι μετανάστες ως «της γης οι κολασμένοι»: σκόρπιες σκέψεις για το νομοσχέδιο της ιθαγένειας
«Αφού η δημοκρατία συνεπάγεται εξ ορισμού σχετικά υψηλά επίπεδα καθολικότητας, ισονομίας, διαβούλευσης και προστασίας, προϋποθέτει ανυπερθέτως και την ιδιότητα του πολίτη» Charles Tilly, 1999
Έχω ακούσει αρκετές απόψεις τις τελευταίες μέρες για τους μετανάστες και το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Δεν χρειάζεται να υπεισέλθω στις εσώτερες λεπτομέρειες και του ίδιου του νομοσχεδίου που είναι άτολμο και περιλαμβάνει στις ρυθμίσεις του μικρό αριθμό μεταναστών σε σχέση με το σύνολο. Έχει το χουζούρι του όμως να παρακολουθεί κανείς κόμματα, εντεταλμένους δημοσιολόγους, think tanks και πολίτες, δηλαδή συντεταγμένες πολιτικές και «ελεύθερα» σκεπτόμενα υποκείμενα, να είναι είτε υπέρ είτε κατά του νομοσχεδίου, με διαβαθμισμένα επιχειρήματα και από τις δυο πλευρές. Και το καλύτερο απ’όλα: η λαϊκίστικη ακροδεξιά ρητορεία ξαναπιάνει το νήμα της συκοφάντησης και του ψεύδους σα να μην πέρασε μια μέρα από το θάνατο του Υπουργού Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας.
Με μια πρώτη ματιά θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια ως τη νομική επικύρωση της συμβολής της Αριστεράς σε ένα ζήτημα που μέχρι χθες το πάλευε μόνη της. Θα μπορούσε εξίσου να πει κάποιος ότι η Σοσιαλδημοκρατία αποδεικνύει την όντως ευαισθησία της για τα ζητήματα των μεταναστών. Τέλος, κάποιος σοβαρός φιλελεύθερος θα μπορούσε να προσθέσει ότι η νομιμοποίηση μέρους των μεταναστών είναι πάρα πολύ καθυστερημένη σε σχέση με την προσφορά τους στην οικονομία της χώρας.
Τι ωραία συναίνεση!Ποιο είναι αυτό που πρέπει να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές; Είναι σαφές στους περισσότερους πολίτες ότι οι μετανάστες, όταν και εφόσον καταφέρουν να νομιμοποιηθούν με διαδικασίες που τους κοστίζουν δυσθεώρητα σε οικονομικούς και ψυχολογικούς πόρους, καταπιάνονται με χειρωνακτικές εργασίες στις οποίες συνήθως εξειδικεύονται. Γίνονται, με άλλα λόγια, η εργατική τάξη που πλέον πουθενά στην Ευρώπη (στην πρώην δυτική Ευρώπη) δεν υπάρχει σε πλειοψηφικούς αριθμούς, όπως μέχρι περίπου την δεκαετία του 1970. Οι σημερινοί μετανάστες αναλογικά μοιάζουν με τους εσωτερικούς μετανάστες της Ελλάδας των δεκαετιών μετά τον Πόλεμο. Αλλιώς: οι «ξένοι», σε συνθήκες υπογεννητικότητας, αναζωογονούν τον πληθυσμό και για να το πούμε και στεγνά, «καπιταλιστικά», μας σώζουν τα ασφαλιστικά ταμεία.
Οι ακροδεξιές φωνές (και όχι μόνο) που αντιτίθενται στο νομοσχέδιο ξεχνούν τις ελληνικές μεταναστευτικές ροές προς όλο το κόσμο και προσπαθούν να τοποθετηθούν εναντίον του νομοσχεδίου με όρους δικαίου του αίματος(και όχι του εδάφους).
Είναι αυτονόητο ότι μετανάστευση δεν συνέβη για πρώτη φορά στην Ελλάδα των δεκαετιών του ’90 και του 2000. Οι άνθρωποι μεταναστεύουν για αρκετούς λόγους και δε χρειάζεται να αναφερθώ σε όλους, αλλά δυο κύριοι θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι οι πόλεμοι και οι παγκοσμιοποιήσεις. Λέγοντας παγκοσμιοποιήσεις εννοούμε τις περιόδους μετά το 1500 (ραγδαία επέκταση της επιρροής της Ευρώπης, ανάπτυξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, επέκταση Κινέζων , Αράβων ) , από το 1850 έως το 1914 ( όπου η μετανάστευση σε αριθμούς ήταν περίπου: 3 εκ. Ινδοί,9 εκ. Ιάπωνες, 10 εκ Ρώσοι, 20 εκ. Κινέζοι και 33 εκ. Ευρωπαίοι) και η τωρινή που εκκινεί από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά με μεγάλη επιτάχυνση από το τέλος του 20ου αιώνα μέχρι και σήμερα.
Η ιστορική καταγραφή δεν είναι μόνο για να δείξει σε κάποιον αμερόληπτο αναγνώστη κατά πόσο είναι σύνηθες να μεταναστεύουν οι άνθρωποι (που είναι), αλλά, αν μπορέσει να αναγνώσει καθαρά, να κατανοήσει ότι η μετανάστευση βρίσκεται σε αγαστή συνάφεια με τις πολιτικές που εφαρμόζουν τα ούτως ή άλλως μεταλλασσόμενα σε όλο αυτό το καιρό Κράτη.
Σε ένα κόσμο που οι μεταναστευτικές ροές είναι λοιπόν το ισοδύναμο του περαιτέρω ανοίγματος της ψαλίδας πλουσίων και φτωχών σίγουρα είναι κουτό η Δύση να προσπαθήσει να κλείσει τα σύνορα της (λες και κάτι τέτοιο πρακτικά μπορεί να γίνει ποτέ) ή να μετακινεί αναγκαστικά στα σύνορα τους παράνομους μετανάστες των χωρών της (λες και μπορεί ποτέ να τους βρει σε πλειοψηφικούς αριθμούς).
Στον κόσμο, δηλαδή, που ξαναδιαμορφώνεται εκτός των πλαισίων των εθνοκρατών η μετανάστευση είναι το υλικό απότοκο της αέναης αναδιανομής οικονομικών (και όχι μόνο) πόρων. Μπορούμε να προσλαμβάνουμε άραγες την μετανάστευση με θετικό πρόσημο; Σαφώς, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο θα συνέβαινε σε ένα κόσμο όπου πέραν της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων θα μπορούσε να υπάρχει και ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων. Και, περισσότερο, αυτό να εντάσσεται σε μια πολιτική παραδοχή του ότι ποτέ δε θα δημιουργήσουμε πλουραλιστικές πολυπολιτισμικές κοινωνίες μιας σχετικής ευημερίας αν λησμονούμε την διακύβευση της σχετικής οικονομικής δημοκρατίας. Έτσι λοιπόν, και μέχρι τότε, μάλλον θα πρέπει εμφατικά να ανεχθούμε ότι το μεταναστευτικό αντίστοιχο της ταξικής πάλης είναι η ανάγκη.
Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι δε θα σταματήσουν να μεταναστεύουν εφόσον το χρειάζονται και δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν. Χρέος, λοιπόν, της ΕΕ (άρα και του ελληνικού κράτους) είναι να πολιτογραφεί τους μετανάστες σε ένα σύστημα αυτοδίκαιης κτήσης της ιθαγένειας έτσι ώστε να αποκτούν «το δικαίωμα των δικαιωμάτων», κατά την Hanna Arendt. Αυτό, αν δεχτούμε τον προοιμιακό ορισμό του Tilly για τη δημοκρατία και με δεδομένη την δημοκρατικότητα των χωρών της ΕΕ και άρα της Ελλάδας.
Βασίλης Ν. Ρόγγας
Πολιτικός Επιστήμονας
«Η Θεωρία του… Παντείου»
«Η συνεργασία με το χάος μας δίνει τη δυνατότητα να ζούμε όχι ως ρυθμιστές της φύσης αλλά ως δημιουργικοί συνεργάτες.» Η συγκεκριμένη πρόταση θα μπορούσε πραγματικά να είναι μια πολύ χρήσιμη συμβουλή για όλους εμάς που προσπαθούμε να επιβιώσουμε στο Πάντειο, αν βεβαία ο Peat David F. και ο Briggs John όταν σκέφτηκαν να τη συντάξουν δεν αναφέρονταν στη Θεωρία του Χάους αλλά στη θεωρία του Παντείου. Μια θεωρία που ακόμα δεν έχει αναλυθεί επαρκώς και κατά συνέπεια δεν έχουν βρεθεί λύσεις σε αρκετά ζητήματα ή μάλλον προβλήματα, που δημιουργούνται εξαιτίας της.
Ανακοίνωση έναρξης της εξεταστικής… τελευταία στιγμή.
Δηλώσεις μαθημάτων.. τελευταία στιγμή.
Διανομή βιβλίων.. τελευταία στιγμή.
Οι λίστες με τα ονόματα των φοιτητών στους εκδοτικούς οίκους.. τελευταία στιγμή.
Νέα ημερομηνία έναρξης της εξεταστικής.. τελευταία στιγμή.
Πρόγραμμα εξεταστικής.. άγνωστο.
Τα παραπάνω είναι μερικά από τα αποτελέσματα κάποιων ορισμένων αρχικών συνθηκών, από τις οποίες υπάρχει μια εξαιρετικά ευαίσθητη εξάρτηση και η οποιαδήποτε έστω και ελάχιστη μεταβολή θα μπορούσε να τα αλλάξει πλήρως, όπως χαρακτηριστικά αναλύεται στη Θεωρία του Χάους. Ποιες είναι όμως αυτές οι αρχικές συνθήκες, πώς μπορούμε να τις αλλάξουμε και ποιο θα είναι το καινούργιο αποτέλεσμα; Αν σκεφτούμε όπως ο James Gleick ότι «Πίσω από την τάξη κρύβεται ένας μυστηριώδης τύπος χάους και επιπλέον, βαθιά μέσα στο χάος μπορεί να κρύβεται ένα ακόμη πιο μυστηριώδες είδος τάξης» τότε δεν αξίζει τον κόπο ούτε καν να αναρωτηθούμε για τις αρχικές συνθήκες, καθώς η έννοια του χάους στο Πάντειο δεν αναλύεται σε καμία περίπτωση από την επιστημονική θεωρία (χάος = τάξη). Για το Πάντειο, όπως και για την σημερινή κοινωνία αλλά και τη θρησκεία, το χάος ισούται με τη διάλυση, τη σύγχυση, την αταξία κλπ.
Μπορεί όλα τα παραπάνω να θεωρηθούν υπερβολικά ή ακόμα και αστεία για μερικούς, όμως είμαστε φοιτητές του συγκεκριμένου πανεπιστημίου, άνθρωποι των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, δεν μπορούμε να αδιαφορούμε και να αφηνόμαστε στην εντροπία του συστήματος.
Περάσαμε την πόρτα αυτής της σχολής ο καθένας με τα δικά του όνειρα, όλα ξεχωριστά και όλα αναγκαία, αναγκαία για την ίδια μας τη ζωή, για την ύπαρξή μας. Επιλέξαμε αυτή τη σχολή γιατί το κάθε ξεχωριστό τμήμα δείχνει να σέβεται τον άνθρωπο και να επιθυμεί να βοηθήσει τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Ψυχολογία, Πολιτικές Επιστήμες, Κοινωνιολογία, Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού και πολλά άλλα. Τμήματα με θέμα τον άνθρωπο και την κοινωνία, τμήματα για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Δεν μπορεί λοιπόν όλη αυτή τη φιλοσοφία, ο θεσμός αλλά και ο χαρακτήρας του συγκεκριμένου πανεπιστημίου να καταστραφεί από την έλλειψη οργάνωσης και την έλλειψη επιθυμίας ορισμένων ατόμων να βοηθήσουν.
Εμείς είμαστε εδώ, μπορεί να μην είμαστε όλοι, ούτε καν πολλοί, είμαστε όμως αρκετοί για να ακουστούμε, για να μας δώσουν σημασία, για να απαιτήσουμε να μας δώσουν σημασία.
Εύη Πιτσόλου
Kangding Ray
Από τη Δάφνη Ξανθοπούλου
Βρισκόμουν στο τέλος του θρυλικού μου ταξιδιού στο Παρίσι, αλλά σε εκείνη τη φάση δεν το ήξερα αυτό και θεωρούσα πιο πιθανό να βρίσκομαι στο τέλος της σύντομης ζωής μου.
Ο θάνατος θα με έβρισκε σφηνωμένη σε μια αδυσώπητη πορτοκαλί καρέκλα του αεροδρομίου Charles De Gaulle, χωρίς φαγητό, λεφτά (καθόλου όμως), μπαταρία στο κινητό/ mp3 ή ελπίδα στον κόσμο. Δεν είχα καν στυλό για να καταγράψω τις τελευταίες μου σκέψεις.
Καθόμουν σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα και κοίταζα με πόνο και λίγο μίσος το σάντουιτς με τόνο μιας γιαπωνέζας, το πεντάχρονο με τις λαστιχένιες καραμέλες, τον τύπο που παίζει με τον Mac του….
Σε εκείνο το σημείο ο τύπος με τον Mac με πρόσεξε να τον κοιτάω και με έσωσε από τον βέβαιο θάνατο που περιέγραφα πιο πάνω.
Έτσι αναγκάστηκα να τον γνωρίσω, να μάθω ότι είναι μουσικός, να αποσπάσω το mail του και να του πάρω συνέντευξη.
O David Letellier λοιπόν είναι ο Kangding Ray, γάλλος μουσικός electro-minimal-ambient-experimental που διαπρέπει στο Βερολίνο και όταν τον γνώρισα περίμενε την πτήση του για την Ισλανδία όπου θα έπαιζε σε ένα φεστιβάλ.
Ιδού η συνέντευξη:
-Πού μεγάλωσες, τι μουσική άκουγες, πώς ξεκίνησες να φτιάχνεις μουσική; Πώς ήταν το πρώτο σου τραγούδι;
-Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της βορειοδυτικής Γαλλίας. Ως έφηβος, άκουγα πολύ rock και noise, από Nirvana ως Rage Against The Machine, μετά My Bloody Valentine και Nine Inch Nails. Στο λύκειο, ήμουν κιθαρίστας και τραγουδιστής σε μια μπάντα. Το πρώτο μου τραγούδι ήταν πιθανότατα γραμμένο σε τρεις χορδές, κάτι σαν Σολ/Ντο/Ρε/Ντο, με ένα δυνατό ρεφραίν σε Μι Ελάσσονα, και μιλούσε για το πόσο χάλια είναι ο κόσμος.
-Έχεις ζήσει στη Γαλλία και στο Βερολίνο, ενώ συνεχώς ταξιδεύεις για συναυλίες. Έχεις κάποιο αγαπημένο μέρος στον κόσμο;
Το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο αυτή τη στιγμή είναι ακόμα αυτό όπου μένω: το Βερολίνο. Υπάρχουν επίσης μέρη όπου απολαμβάνω ιδιαίτερα να επιστρέφω, όπως η Ιαπωνία και η Ισλανδία.
-Έχεις πειραματιστεί με ροκ ποπ και τζαζ, με ντραμς και με κιθάρα. Πώς έχει επηρεάσει αυτή η πορεία την προσέγγισή σου στην ηλεκτρονική μουσική;
Όλο αυτό μου έμαθε να πειραματίζομαι με διαφορετικές τεχνικές, να χρησιμοποιώ οποιοδήποτε όργανο, ακόμα κι αν δε ξέρω να παίζω.
Όταν παίζεις κιθάρα σε μια μπάντα, είναι αρκετά δύσκολο να διαφοροποιήσεις δραστικά τον ήχο σου, χρειάζεσαι καινούργιο ενισχυτή, μερικά πεντάλια ίσως, να τα συνδέσεις με μια πεταλιέρα πολυεφφέ, αλλά πάντα θα βγάζει ήχο κιθάρας. Θα πρέπει να επιμείνεις, να ανακαλύψεις τι υπάρχει μέσα στο όργανο. Αν δεν είσαι ικανοποιημένος με αυτό, πρέπει να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο.
Στην ηλεκτρονική μουσική όλα είναι αντεστραμμένα. Θεωρητικά μπορώ να παράγω οτιδήποτε, σχεδόν οποιοδήποτε ήχο θέλω. Η τεχνική δεν είναι πια πρόβλημα. Αλλά μετά έρχεται η στιγμή που πρέπει να κάνεις μια επιλογή κι εκεί είναι που αρχίζουν τα δύσκολα…
-Έχεις με τον καιρό διαμορφώσει κάποια μέθοδο για να φτιάχνεις τον προσωπικό σου ήχο;
Συνήθως δε λέω πολλά αναφορικά με τη διαδικασία πίσω από τη μουσική μου, γιατί πιστεύω ότι το χαλάς για τον ακροατή αν αποκαλύψεις το μυστήριο πίσω από τον ήχο. Στην τελική δεν έχει σημασία αν κάτι φτιάχτηκε σε φτηνό λογισμικό ή αν ηχογράφησες τη μουσική σε στούντιο εκατομυρρίων δολαρίων. Το αποτέλεσμα πρέπει να είναι το μόνο που μετράει.
Αλλά για να πω λίγα πράγματα, έχω για παράδειγμα ένα μικρό χειροποίητο e-drum kit, φτιαγμένο από διαφορετικά pads και triggers βαλμένα μαζί, με αυτό κατασκευάζω ρυθμούς. Αλλά μπορώ να φτιάξω ένα ολόκληρο κομμάτι χρησιμοποιώντας μόνο τυχαίες συνομιλίες, ή τους ήχους βατράχων που ηχογράφησα σε μια παραλία στην Ινδία.
-Οι ζωντανές εμφανίσες σου θεωρούνται πολύ δυναμικές. Από πού έρχεται αυτή η ένταση; Πώς το βιώνεις εσύ;
Στα σόου είναι που γίνεται αληθινό, εκεί βλέπεις τα κομμάτια σου να λειτουργούν στον πραγματικό κόσμο. Παρόλο που το να παίζεις ζωντανά προυποθέτει και να κάνεις κάποιους συμβιβασμούς με τον ίδιο τον ήχο, για παράδειγμα συχνά αναγκάζομαι να “γδύσω” τα κομμάτια μου στη σκηνή για να μεταφέρω την ενέργεια και να είμαι πιο απλός, πιο άμεσος από ό,τι στο άλμπουμ. Είναι αναγκαστικός μινιμαλισμός.
-Εκτός από τη μουσική έχεις ασχοληθεί επαγγελματικά και με τομείς όπως η αρχιτεκτονική και τα installations. Αλληλοσυνδέονται αυτά μέσα στο μυαλό σου; Βρίσκεις κάτι στην αρχιτεκτονική που εμπνέει τη μουσική σου και το αντίστροφο;
-Ειλικρινά, λόγω του ιστορικού μου ως αρχιτέκτονα ακούω αυτή την ερώτηση σε κάθε συνέντευξη και ακόμα δε ξέρω πώς να απαντήσω. Υπάρχουν φυσικά κάποια κοινά σε πολλές πτυχές, όπως η κατασκευή και η χροιά, ή
η ιδέα της μουσικής “εξειδίκευσης”, πεδίο που εξερεύνησαν πρωτοπόροι όπως o Pierre Henry ή o Stockhausen. Για μένα, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις είναι πιθανότατα η θέαση της μουσικής σύνθεσης και της αρχιτεκτονικής μέσα από κοινά αφηρημένα μοτίβα, μαθηματικούς κανόνες, με ένα από τα καλύτερα παραδείγματα τη συνεργασία του Ξενάκη και του Le Corbusier στο “Poème Electronique”.
Η αρχιτεκτονική επηρεάζει τη μουσική μου, αλλά με έναν τρόπο αόριστο, είναι κομμάτι μου, πιο πολύ σαν αντανακλαστικό, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο από πίσω.
Και ειλικρινά, οποιοσδήποτε έχει ήδη δουλέψει σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο ξέρει ότι το 90% του χρόνου, η δουλειά αυτή δεν έχει καμία σχέση με την τέχνη.
-Ποια είναι τα σχέδιά σου αυτό το καιρό; Ετοιμάζεις κάτι καινούριο;
Αυτή την περίοδο δουλεύω στο τρίτο άλμπουμ ως Kangding Ray. Είναι μια μακροσκελής διαδικασία, πρέπει να κλείνομαι στο στούντιο για μερικούς μήνες κάθε φορά που έχω να ολοκληρώσω ένα νέο δίσκο, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για μένα να μείνω συγκεντρωμένος σε ένα μεμονωμένο άλμπουμ. Έχω εκατοντάδες σχέδια, κομμάτια ηχογραφήσεων, γραμμένες ιδέες που πρέπει να τις βάλω κάτω και να τις ενώσω σε μια μορφή που να μπορεί κανείς να την ακούσει…
-Θα ρθεις να παίξεις στην Αθήνα;
-Γιατί όχι, θα το ήθελα πολύ. Έχεις κάποιο σχέδιο;
Εγώ όχι, αλλά αν κανείς άλλος έχει κάποιο σχέδιο μπορεί να επικοινωνήσει με τον David στο:
kangding.ray@googlemail.com
Περίεργες σκέψεις
Δεν ξέρω ακριβώς για ποιό θέμα θέλω να γράψω αλλά ίσως και αυτό να είναι το ωραίο.. Αφήνεις τη ψυχή σου να κυλήσει από το μολύβι και να αποτυπωθεί στο χαρτί χωρίς και εσύ ο ίδιος να ξέρεις τι θα προκύψει. Παρατηρώ τους ανθρώπους. Όλοι τους τρέχουν, με ένα μόνιμο άγχος στα μάτια, χωρίς να τους νοιάζει για το οτιδήποτε υπάρχει γύρω τους. Όλοι τρέχουν να εκπληρώσουν επιθυμίες ή μάλλον “επιθυμίες” (κατά τη γνώμη μου). Τους κοιτάζω και νομίζω πως η ψυχή τους είναι κενή.. Λίγες οι φορές που κοιτάζω στα μάτια έναν άνθρωπο και βλέπω πάθος. Πάθος για τh ζωή για το πιο απλό πράγμα ακόμα και για την ανάσα που θα πάρει!
Ίσως να φταίει και αυτή η πόλη, σε πνίγει, μάλλον με πνίγει! Δε ξέρω για σας. Γιατί είναι και το τι ζητάει ο καθένας. Μ’ αρέσει πολύ ο σταθμός Ακρόπολη. Βγαίνεις και νομίζεις πως ξαφνικά είσαι μακριά από τη πήχτρα της πόλης, λες και βολτάρεις σε σοκάκια νησιού. Ειδικά τις μέρες με ήλιο η βόλτα φαντάζει απίθανη, ή εκείνα τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια με την Ακρόπολη να σου θυμίζει κάτι μαγικό και αυτόν τον γλυκό φωτισμό της που διαχέεται σε όλο τον αέρα. Σε αγκαλιάζει το περιβάλλον και σε κάνει να θες να συζητήσεις. Μου έχει λείψει να μπορώ να μιλάω με τους ανθρώπους.. Είναι λίγοι αυτοί και όταν τους βρίσκω πραγματικά δε θέλω να τους αφήσω! Δε είναι πολύ περίεργο πόσο μόνους μας κάνει αυτή η πόλη? Ακόμα κι όταν θα βγούμε το βράδυ στα “super trendy στέκιa” της Αθήνας πάλι μόνοι μας είμαστε. Γιατί μάλλον έχουμε καταλήξει ότι κάνουμε να είναι στο όνομα κάποιου “άλλου”. Στο όνομα της μόδας, στο όνομα του “sexy γκόμενου” απέναντι, στο όνομα του “δήθεν style μας”.
Βαρέθηκα να βλέπω τους ανθρώπους να ζούν για άλλους και όχι για τον εαυτό τους και εννοείται πως δε το λέω με την εγωιστική έννοια. Ακόμα και τα ρούχα που θέλουν να είναι η τελευταία λέξη της μόδας, τα μαλλιά, το βάψιμο, οι κινήσεις, τα γούστα, ο τρόπος διασκέδασης και ζωής γενικότερα -όλα μα όλα για να γίνουν αποδεκτοί από άλλους ανθρώπους που φέρονται τελικά και αυτοί με τη σειρά τους με τον ίδιο τρόπο.
Αν το καλοσκεφτούμε, είναι τραγικό! Τόσο δύσκολο είναι να σταματήσει να υπάρχει αυτός ο κομπλεξισμός και οι άνθρωποι να αφήνουν τον αληθινό τους εαυτό να βγει στην επιφάνεια. Ότι κάνουν να είναι δικό τους να είναι από τη ψυχή τους χωρίς να χρειάζεται να γίνει αποδεκτό από όλους, ας μη γίνει και από κανέναν βρε αδερφέ. Σημασία έχει που εσύ μετά θα νιώθεις καλά.. Γιατί όλα τα προβλήματα των ανθρώπινων σχέσεων ξεκινούν από αυτό το τόσο απλό· κανείς πια δεν είναι ο εαυτός του! Έχουν ξεχάσει οι άνθρωποι τι πάει να πει αυτό και το πιο κακό είναι πως δεν θέλουν καν να το θυμηθούν. Δηλαδή τελικά, ποιά η ευχαρίστηση να γίνομαι αποδεχτός για κάτι που δεν με αντιπροσωπεύει ουσιαστικά και μάλιστα από άτομα που ούτε αυτά έχουν κάτι το αληθινά δικό τους.
«Ο κόσμος είναι απλός..» όπως είπε και ο αγαπημένος μου Σεφέρης και εμείς τον κάνουμε τόσο ηλιθιωδώς πολύπλοκο με το να ασχολούμαστε με την εικόνα και την επιφάνεια. Όταν βλέπω όλους αυτούς και ιδιαίτερα τα νέα παιδιά που χαμογελούν με τόση ευχαρίστηση επειδή κρατάνε στα χέρια τους υλικά αγαθά πραγματικά στεναχωριέμαι. Νιώθω πως πια δεν ανήκω σε αυτόν τον κόσμο. Και νιώθω τόσο ωραία όταν στο πλήθος ξεχωρίζω τα άτομα που είναι σαν κι έμενα (χωρίς να θέλω να ακουστεί εγωιστικό). Μ’ αρέσει γιατί βλέπω στα δικά τους πρόσωπα το αληθινό χαμόγελο με αιτία μια αγκαλιά ή μια γλυκιά κουβέντα και τίποτα περισσότερο. Και δεν είναι απαραίτητα όλοι φίλοι μου μπορεί να είναι κάποιος που μόλις γνώρισα. Αλλά ποτέ η διάρκεια δεν ήταν αυτό που έκανε τη σχέση δύο ανθρώπων αληθινή, απλώς πιο δυνατή και γεμάτη περισσότερες στιγμές..
Νομίζω πως έγραψα αρκετά αλλά ίσως και τίποτα. Θα σταματήσω παραθέτοντας κάποιους στίχους από το αγαπημένο μου συγκρότημα που κάθε φορά που τους ακούω με κάνουν να αναρωτιέμαι γι’ αυτόν τον κόσμο αλλά ταυτόχρονα να μην απογοητεύομαι. Ξέρω ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με ουσία εκεί έξω και ελπίζω να συναντηθούμε κάποτε (με όσους ακόμα δεν έχω συναντηθεί)!
“Μη κοιτάς μόνο εκεί πέρα που σου μάθανε να κοιτάς
Κοίταξε λίγο παραπέρα μάθε μόνος να πετάς
Βλέπεις το έχει η εποχή να είναι όλα μπερδεμένα
Φθινόπωρο κι άνοιξη μαζί, μα πως έχουν γίνει όλα ένα
Κοιτάς μπροστά και δεν σε νοιάζει κοιτάζεις πίσω και πονάς
Μα όλα θα ήτανε εντάξει αν είχες κάποιον να μιλάς
Να ήταν δίπλα σου στον πόνο να ήταν δίπλα στις χαρές
Να μην σ’ άφηνε μόνο σε μέρες τέτοιες σκοτεινές
Και είναι δύσκολες μέρες και δεν περνάν οι στιγμές..”
Μικρός Πρίγκιπας.
Η Βασίλισσα της Ομορφιάς
Του Μάρτιν ΜακΝτόνα, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ
Υπάρχουν στιγμές που σπαράζεις. Κλαις. Οδύρεσαι. Βρίζεις. Φωνάζεις. Κάνεις τα πάντα για να δείξεις πως υπάρχεις και πως ζεις. Κι όμως δε ζεις. Εγκλωβισμένος σε μια ζωή που οι άλλοι σου έδωσαν.. και σε υποχρέωσαν. Ντυμένος με τα πρέπει και τα μη. Σαν το χρυσόψαρο και εσύ μέσα σε μια γυάλα. Μα ακόμα και τα χρυσόψαρα ξέρεις, καμιά φορά ζητούν την ελευθερία τους έξω από αυτή τη γυάλα. Εσύ;
Αλήθεια σου λέω. Μα το πιστεύω.
Έχουμε στη φύση μας μια παράξενη ροπή. Έκδηλη αντίφαση αυτή η ταυτόχρονη συνύπαρξη της αγάπης και του μίσους. Θέλεις να φύγεις, να απαγκιστρωθείς. Να ξορκίσεις την παραμικρή ανάμνηση. Το ξέρω ότι το θέλεις. Μα ξέρω και ότι δεν το θέλεις.
Μη με ρωτάς γιατί. Οι αλήθειες δεν έχουν εξηγήσεις.
Ένα δράμα που πραγματεύεται την ολέθρια σχέση μιας μάνας και μιας κόρης. Μια κόρη μόνη μέσα στη μοναξιά της και μια μάνα καλά κρυμμένη πίσω από τις απαιτήσεις της. Δυο γυναίκες που εξαρτώνται η μια από την άλλη, συνυπάρχουν πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Μα το σκοινί δε τις χωράει και τις δυο. Κάποια πρέπει να αποχωρήσει. Ή μήπως και οι δυο;
Το έργο ανεβαίνει σε έναν πολύ ζεστό και ιδιαίτερο χώρο σύγχρονης τέχνης στο θέατρο Χυτήριο στον Κεραμεικό στην Ιερά Οδό.
Σκηνοθεσία: Ν. Κοντούρη.
Ερμηνεύουν: Ν. Τσαλίκη, Έρ. Μαλικένζου, Γ.Δάμπασης, Κ. Γαβαλάς
Σκηνικά-κοστούμια: Γ. Πάτσας
Μουσική: Δ. Ιατρόπουλος
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΘΕΑΤΕΣ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 15 ΕΤΩΝ.
Θέατρο Χυτήριο
Ιερά Οδός44, Γκάζι, 210 3412313
Παραστάσεις: Τετάρτη(λαϊκή), Κυριακή στις 20.00, Πέμπτη-Σάββατο στις 21.15
Τιμές Εισιτηρίων: 22 ευρώ, λαϊκή-φοιτ.:17ευρώ
Βάσια Τσώτσου, ts_vasia@hotmail.com
«Ο Χορός των Δολοφόνων» στην “‘Εμπόλεμη ζώνη”
Δύο στους τρεις κατηγορούνται για φόνο, βιασμό ή διακίνηση ναρκωτικών. Οι περισσότεροι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα ισόβια ή την ποινή του θανάτου. Όλοι τους συμμετέχουν σε ένα αμφιλεγόμενο πρόγραμμα σωφρονισμού που έχει συγκεντρώσει τα βλέμματα 85.000.000 χρηστών του Ίντερνετ και πληθώρα καταγγελιών για τα όσα συμβαίνουν όταν σταματήσει…η μουσική. Εδώ και τέσσερα χρόνια, 1500 κρατούμενοι σε φυλακή, των Φιλιππίνων, μοιάζουν «καταδικασμένοι» να χορεύουν υπό την καθοδήγηση χορογράφου, στους ρυθμούς του “Θρίλερ” του Μάικλ Τζάκσον και άλλων γνωστών ποπ επιτυχιών. «Πρόκειται για το πρώτο σύνολο ανθρώπων που υποβάλλεται σε θεραπεία μετά μουσικής», υποστηρίζει το αφεντικό της φυλακής. «Είναι το παρανοϊκό σχέδιο ενός μεγαλομανή και επικίνδυνου ατόμου», καταγγέλλουν ανθρωπιστικές οργανώσεις και πρώην κρατούμενοι.Στο νέο ντοκιμαντέρ, την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου στις 23.15, η «Εμπόλεμη Ζώνη» του Σωτήρη Δανέζη παρουσιάζει το «Χορό των Δολοφόνων».
Λίγα Λόγια για το Ντοκιμαντέρ Το Κέντρο Κράτησης και Σωφρονισμού στο νησί Σεμπού των Φιλιππίνων είναι γνωστό με τα αρχικά CPDRC. Πρόκειται για μια σύγχρονη φυλακή με όλα τα προβλεπόμενα συστήματα ασφαλείας. Οι κρατούμενοι μπορεί να είναι υπόδικοι, που περιμένουν ακόμη και δέκα χρόνια την εκδίκαση της υπόθεσης τους, αλλά είναι διάσημοι!
Όλα ξεκίνησαν όταν ο υπεύθυνος ασφαλείας της τοπικής κυβέρνησης, Μπάιρον Γκαρσία, ανέλαβε προσωπικά να βάλει τάξη στη φυλακή. «Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τις φυλακές, είναι ότι είναι μια ζωντανή κόλαση που θρέφει δαίμονες!», λέει με στόμφο καθώς διηγείται πως με το «Another One Bites the Dust» των Queen, το 2004, σταμάτησε τον πόλεμο δύο συμμοριών! Ο Γκαρσία άρχισε από τότε να πειραματίζεται με την ψυχολογία και τη συμπεριφορά των κρατουμένων. Εισήγαγε το στρατιωτικό βάδην με ποπ μουσική υπόκρουση και στη συνέχεια προσέλαβε επαγγελματία χορογράφο. Λίγους μήνες αργότερα, οι κρατούμενοι που χορεύουν τραγούδια της δεκαετίας του ‘80 έκαναν την εμφάνισή τους στο YouTube. H παγκόσμια «αναγνώριση» όμως, ήρθε το 2006…
«Χρειαζόμουν μια επιτυχία και για αυτό διάλεξα το «Θρίλερ» του Μάικλ Τζάκσον», υπερηφανεύεται ο Γκαρσία. Μέχρι σήμερα μόνο το συγκεκριμένο video με τους κρατούμενους να χορεύουν έχει δεχτεί περισσότερες από 36.000.000 επισκέψεις! Οι πρωταγωνιστές του χορευτικού θεωρούνται οι σταρ της φυλακής. «Όταν ο κύριος Μπάιρον μου είπε ότι θα γίνω εγώ ο Μάικλ Τζάκσον δεν το ήθελα διότι είμαι μεγάλος σε ηλικία. Τότε ο κύριος Μπάιρον μου είπε: ‘είσαι μεγάλος σε ηλικία, αλλά και ο Μάικλ Τζάκσον είναι μεγάλος σε ηλικία!’», λέει γελώντας ο Κρισάντο Νιέρε που κατηγορείται για χρήση ναρκωτικών και περιμένει επτά χρόνια την εκδίκαση της υπόθεσής του. «Έπρεπε να χορέψω τον χορό ‘Θρίλερ’, αλλά δεν ξέρω γιατί με επέλεξαν. Ίσως γιατί νόμιζαν ότι είχα τρομακτική φάτσα!», συμπληρώνει ο Γουίντσελ Σάνι, ο γκέι παρτενέρ του Κρισάντο. Το CPDRC είναι αναμφίβολα μια μοναδική φυλακή σε ολόκληρο τον κόσμο. Τουλάχιστον μια φορά το μήνα οι βαριές σιδερένιες πόρτες ανοίγουν σε όλους όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν τους κρατούμενους να χορεύουν. Πως όμως πείθεις 1500 υπόδικους, για μερικά από τα πιο σοβαρά αδικήματα, να μετατραπούν σε χαμογελαστούς διασκεδαστές; «Αν δεν χόρευες, αν δεν υπάκουγες σε αυτούς, θα σε τιμωρούσαν, θα σε καταπίεζαν. Θα χόρευες κι ας μην ήθελες», υποστηρίζει ένας πρώην κρατούμενος που αποφυλακίστηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη. «Ο Μπάιρον δεν είναι άνθρωπος, δεν έχει κανένα έλεος για τους φυλακισμένους, τους αντιμετωπίζει σαν ζώα», συμπληρώνει και τρέμει ολόκληρος από το φόβο του. «Δεν εξαναγκάζουμε κανέναν», απαντά ο διευθυντής Μπάιρον Γκαρσία και ειρωνεύεται τους επικριτές του. «Τους αναγκάζουμε να χορέψουν; Τους αναγκάζουμε να χαμογελάσουν; Τους αναγκάζουμε να απολαύσουν; Θα ήθελα να ρωτήσω τότε, τι γίνεται στο Γκουαντανάμο;». Ο Ντένις Αμπαριέντος, ηγετικό στέλεχος της μεγαλύτερης οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις Φιλιππίνες, έχει συγκεντρώσει πολλές μαρτυρίες για το τι μπορεί να αντιμετωπίσει ένας κρατούμενος που αρνείται να χορέψει. «Πρώτα θα κακοποιηθεί από τους παλαιότερους κρατούμενους και μετά αν συνεχίσει την άρνησή του θα μπει στην απομόνωση. Στη συνέχεια θα του στερήσουν τους επισκέπτες και το φαγητό μέχρι να σπάσει». «Ένα στοιχείο-κλειδί στη μέθοδό μου είναι η πειθαρχία με συμπόνια. Είμαι αυταρχικός, είμαι σκληρός, αλλά έχω συμπόνια. Τους διδάσκω την μετάνοια», λέει ο Μπάιρον Γκαρσία χαρακτηρίζοντας το χορό των κρατουμένων ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα σωφρονισμού. Την ίδια ώρα, καταγγελίες για μια σειρά από μυστηριώδεις θανάτους στο εσωτερικό της φυλακής παραμένουν ανεξακρίβωτες. Οι κρατούμενοι φαίνεται να είναι χωρισμένοι στα δύο: σε αυτούς που φοβούνται να μιλήσουν κι εκείνους που φτάνουν στο σημείο να κάνουν τατουάζ στο σώμα τους με το όνομα του διευθυντή! «Είναι σα να βρίσκεται ο ίδιος ο Χίτλερ εκεί μέσα», υποστηρίζει ο πρώην κρατούμενος. «Δεν καταλαβαίνεις ούτε ποιος είσαι… Όλο χορεύεις και χορεύεις. Από τους φυλακισμένους βγάζουν λεφτά, όπως στο ζωολογικό κήπο!».
Η διεύθυνση ισχυρίζεται ότι CPDRC μοιάζει με κολλέγιο. Στους σκοτεινούς διαδρόμους και στα ανήλιαγα κέλια όμως, το κολλέγιο φαντάζει περισσότερο με ένα μεγάλο μπουντρούμι. Από 12 έως και 16 άνθρωποι στοιβάζονται, ο ένας πάνω στον άλλο, σε κάθε κελί. Οι πρόβες για το χορευτικό σόου είναι καθημερινές και εξαντλητικές. Διαρκούν συνολικά οκτώ ώρες. Εκείνο το Σάββατο ο Γκαρσία θα παρουσίαζε στο κοινό την πρεμιέρα ενός νέου χορευτικού με μουσική από το μιούζικαλ “Grease”. Στο ρόλο του Τζον Τραβόλτα: o καταδικασμένος για δολοφονία Μαρπιούρι Μαλπεράν, γνωστός και ως «Αράμπο». Για τον νεαρό πρώην αρχηγό συμμορίας υπάρχει μόνο ένα μυστικό επιβίωσης σε αυτή τη φυλακή: «Αν παίξουν το τραγούδι και θέλουν να χορέψεις, απλά χόρεψε! Αλλά αν το τραγούδι δεν χορεύεται…απλά συνεργάσου!».
πηγη: http://www.inews.gr/59/o-choros-ton-dolofonon-stin-ebolemi-zoni.htm
Αγαπώ να μισώ το facebook!
Μισώ το facebook και όχι μόνο αυτό αλλά κάθε site κοινωνικής δικτύωσης. Τι σημαίνει κοινωνική δικτύωση ; Ο όρος κοινωνία προϋποθέτει από μόνος του επαφή , ποια ακριβώς είναι η επαφή μέσα σε αυτά τα sites ; Που πήγε η εποχή που γνώριζες τον άλλον και τον αγαπούσες , τον ερωτευόσουν, τον μισούσες ή οτιδήποτε άλλο. Η εποχή που τον έβλεπες , που είχες επαφή ουσιαστική.
Τώρα πλέον η γνωριμία είναι περιττή δεν χρειάζεται να εκτεθούμε γιατί θα δούμε το Profile του άλλου!! Τα κοριτσάκια ανεβάζουν φωτογραφίες με το μαγιό τους και τα αγοράκια με το σμιλευμένο σώμα τους που έφτιαξαν με κόπο στο γυμναστήριο. Και ναι έτσι γίνονται οι σύγχρονες γνωριμίες . Αλήθεια μήπως συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας σαν να είναι εμπόρευμα ; Κανείς δεν πλησιάζει έξω κανέναν γιατί πολύ απλά θα γυρίσει σπίτι και θα τον κάνει add , εύκολα γρήγορα ανώδυνα χωρίς να εκτεθούν πλησιάζοντας και μιλώντας με τον άλλον. Βλέπουμε τις στημένες φωτογραφίες του άλλου και λέμε ‘’ωραία μου κάνει’’. Τα site κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι τίποτα παραπάνω από βιτρίνες ανθρώπινων σχέσεων.
Το facebook σκότωσε το φλερτ-καμάκι όπως θέλετε να το πούμε. Τι είναι πιο βαρετό από το να γνωρίζεις κάποιον μπροστά από έναν υπολογιστή ; Κάθε φορά που συναντάμε κάποιον που μας αρέσει εκεί έξω στον αληθινό κόσμο τα πόδια μας τρέμουν , ιδρώνουμε και ψάχνουμε κάτι για να τον πλησιάσουμε μια ατάκα έστω χαζή αρκεί να τον πλησιάσουμε. Μπορεί να εκτεθούμε να ξεφτιλιστούμε , μπορεί να περάσουμε μια τέλεια βραδιά ή ακόμα να ζήσουμε έναν έρωτα , μπορεί να συμβούν τα πάντα. Αλλά για να γίνουν όλα αυτά πρώτα ιδρώσαμε φοβηθήκαμε και νιώσαμε όλα αυτά τα ανθρώπινα συναισθήματα. Πώς να τα νιώσεις όλα αυτά με ένα add και ένα accept;
Βαρέθηκα κάθε φορά που μπαίνω στο facebook ο καθένας να γράφει τι κάνει ή τι θα κάνει ‘’τώρα τρώω’’ , ‘’θα πάω cinema’’ , ‘’θα πάω για ύπνο’’ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ!! Μην το δηλώνεις απλά κάντο ΖΗΣΕ!!!! Έχω βαρεθεί τις κοπέλες που το παίζουν μοντέλα στα πρότυπα της μιντιακής ομορφιάς που τις ταΐζουν τα Μ.Μ.Ε . Βλέπεις τις κοπελίτσες να βάζουν φωτογραφίες τους και από κάτω οι φίλες να γράφουν πόσο όμορφη είναι η φίλη τους , ήμαρτον!! Αν θεωρείς την φίλη σου όμορφη είναι ωραίο να της το πεις αλλά γιατί μέσα στο facebook και όχι από κοντά ; Στο facebook όλοι μιλάνε για το sex , είναι γεμάτο με σεξουαλικά υπονοούμενα και γεμάτο με ομάδες(groups) αφιερωμένες στο sex αλλά τελικά κανείς δεν κάνει sex. Μόνο στο Facebook μιλάνε τόσο πολύ για το sex και δεν κάνουν καθόλου!!!
Καθημερινά βλέπω παιδία να μπαίνουν σε ομάδες με ονομασίες όπως : ‘’είμαι ερωτευμένος-η μαζί σου’’ ‘’σε ευχαριστώ που υπάρχεις’’ και άλλα τέτοια. Γιατί απλά δεν το λέτε εκεί που θέλετε ; Θα το εκτιμήσει περισσότερο πιστέψτε με . Γιατί δεν πετάτε τους εγωισμούς σας και να μιλήσετε στον άλλον ; ‘’Θα μπω στην ομάδα και θα το καταλάβει ο άλλος’’ , όχι δεν θα το καταλάβει και όχι δεν είναι το ίδιο από κοντά . Το να πεις στον άλλον σε αγαπώ έχει γίνει δύσκολο , τολμηρό δεν μπορούμε να το πούμε γιατί είμαστε εγωιστές φοβόμαστε , το να μπεις όμως σε μια τέτοια ομάδα του facebook είναι εύκολο δεν μειώνει τον εγωισμό μας και μας κάνει να νιώθουμε δυνατοί και ότι έχουμε το πάνω χέρι . ‘’Ποτέ δεν μου είπες σε αγαπώ’’ , ‘’ μα αγάπη μου μπήκα στην ομάδα του Facebook δεν το κατάλαβες’’ κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι ένα καυγάς ζευγαριού.
Εκεί που τελειώνουν οι ανθρώπινες σχέσεις ξεκινά το facebook. Η αληθινή ζωή δεν είναι μέσα στον υπολογιστή. Οι αληθινές σχέσεις , οι συγκινήσεις δεν είναι στον εικονικό κόσμο του facebook είναι εκεί έξω και μας φωνάζουν ουρλιάζουν απεγνωσμένα για την προσοχή μας. Ας αφήσουμε τους υπολογιστές και να βγούμε έξω να ζήσουμε να γνωριστούμε να νιώσουμε άνθρωποι. Και επιτέλους ας πούμε αυτό που νιώθουμε κοιτώντας τον άλλον βαθιά μέσα στα μάτια , ας πούμε ‘’σε Αγαπώ’’ και όχι ο ‘’Γιάννης Κοντοχρήστος έγινε μέλος της ομάδας σε αγαπώ’’.
Γιάννης Κοντοχρήστος
Εφημερίδες!! Εφημερίδες!!
Αύριο θα πραγματοποιηθεί η τελευταία διανομή των ΠΑΝΤΕΙΑΚΩΝ ΝΕΩΝ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Θα μπορέσετε να βρείτε αντίτυπα του 6Ο ου Συλλεκτικού μας τεύχους στη Βιβλιοθήκη του Παντείου, στο αίθριο και στο καφέ Βανίλια..
Καλή χρονιά με ιδέες, έμπνευση και νεανική τρέλα!!
Π.Ν
kati apo mena
Από την Άννα Λέτσιου
Μια μερα ξυπνας και αυτοι που σε πληγωσαν μέσα στην ανιση ανταλλαγη,σου εδωσαν τελικα κατι μεγαλο.Να θυμηθεις ποιος εισαι και τι εχεις να δωσεις.Ειδες;Παντου υπαρχει κρυμμενο ενα δωρο ακομα και στο πιο σκοτεινο μονοπατι.Και τοτε ερχεται καποιος να γραψει : “Για μερικους ανθρωπους εισαι πολυ περισσοτερο απ οσο αντεχουν”.
Γιατι εσυ δεν αναλωνεσαι να λες σ αγαπω αλλα χρειαζεσαι κατι παραπανω απο δυο ματια και συναμα κατι λιγοτερο,κατι παραπανω απο δυο χερια και κατι λιγοτερο μαζι,κατι παραπανω απο μια απλα γραμμενη λεξη και συναμα ουτε καν μολυβι και χαρτι.Ακουγεται δυσκολο,το ξερω.Ειναι δυσκολο.Αλλα ειναι ο μονος τροπος για να δεις τον κοσμο απ τη σκοπια της αληθειας που πιστοποιει την ανθρωπινη ιδιοτητα.
Μα αυτοι οι ανθρωποι προτιμουν κατι πιο ευκολο,προσπαθωντας να κρυψουν περα απο καθε διεισδυτικη και στοχαστικη ματια αυτο που υμνει την πεζη επιβιωση.Δεν αντεχουν αυτη τη μοιρασια των σκεψεων σου που ερχονται εκ βαθεων και μπορει να φαινονται ασημαντες αλλα σε σενα κοστισαν μια μερα με ηλιο και μια νυχτα με φεγγαρι.Ειναι πολυ περιπλοκες λενε.Αλλα πραγματικα φοβουνται αυτο που βρισκεται μεσα τους αποσιωπημενο γιατι βρισκεται στην ταξη του πονου,της εγκαρτερισης και της απελπισιας.Δεν αντεχουν το οτι ο πονος σου μπορει να ανασαλεψει μια δικη τους χορδη οδυνης.Δεν αντεχουν να κοιταξουν τις ιριδες των ματιων σου που δινουν την εντυπωση πως εχουν αντικρισει προσφατα αποκοσμες οψεις της ταραχης και ταυτοχρονα παλευουν εναν ματαιο αγωνα εξοικιωσης της οικουμενης με το θανατο.Ναι,ειναι δυσκολο να κατανοησουν το ιχνος του αριστοκρατικου μαρασμου που βρισκεται μεσα σου στωϊκα και πενθιμα.Δεν αντεχουν το μελαγχολικο σου φως που με μια δοση αυστηροτητας αποσπουν τα μυστικα τους.Κι εσυ αδιαφορα,κοιτας αλλου.Κοιτας τον ουρανο με την ευγενεια που σου επιτρεπει να ξερεις αρκετα για κεινους ωστε να μεινεις στη σιωπη.Δεν αντεχουν στην ιδεα πως θα τους ζητησεις ν απαντησουν με τον ιδιο μυστικο τροπο.
Κι εδω ειναι που εγκειται η διαφορα της ανισης ανταλλαγης.Δεν καταλαβαινουν πως εσυ τους χαρισες εσενα και τιποτα παραπανω,αφου ο μυστικισμος ειναι στη φυση σου.Πολυθρονες,ζεστη σοκολατα,χερια μπλεγμενα χωρις δευτερες σκεψεις και το θαρρος μια ιλιγγιωδους στιγμης αντοψιας με την ενταση που μαρτυρα μονο την πιο βαθια αληθεια.Εσυ.Ουτε αυτο δεν μπορουν ν αντεξουν.Ποτε δεν θα μαθουν ενα μυστικο που τους αφορα απολυτα!
Aaaa! Touch me…
Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο πολύ να αγγίξουν ο ένας τον άλλο. Το βλέπω στο μετρό, τα λεωφορεία, στο δρόμο. Πεθαίνουν για ένα άγγιγμα έστω και τυχαίο αλλά ποτέ δε μπορούν οι ίδιοι ν’ ακουμπήσουν τον άλλο, λες και σιχαίνονται, κι ας μοιάζουν όλοι το ίδιο.
Είναι παράξενη η επικοινωνία που μας δένει πια με τους ανθρώπους. Μπορεί να μιλήσεις για τα πάντα, ακόμα και για τις πιο μύχιες σκέψεις σου αλλά δύσκολα έρχεσαι κοντά με τον άλλο, σωματικά. Είναι σαν το κινητό σου. Που ενώ περνάς καλά , πάντα έχεις τον νου σου μη χτυπήσει, λες και περιμένεις το καλύτερο από το καλά να σε βγάλει από τη μόνιμη μη ικανοποίησή σου.
Αν αυτό δε φανερώνει μοναξιά, φανερώνει σίγουρα το ανεκπλήρωτο, τη μετριότητα του «καλά» σου. Η Λορύ το λέει και απωθημένο και μου έλεγε να το φοβάμαι γιατί τα απωθημένα μας σημαδεύουν. Εγώ πάλι νομίζω πως το απωθημένο, δεν σχετίζεται παρά με την επαφή. Έχεις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μόνο αν δεν μπορείς να τις αγγίξεις. Εκεί έγκειται το ανεκπλήρωτο. Στην επαφή. Κι αν σήμερα γεμίσαμε ανοργασμικούς και ανθρώπους με απωθημένα, είναι γιατί κανείς δεν τους έμαθε να αγγίζουν.
Είναι περίεργο το πώς οι άνθρωποι ανοίγονται στο διαδίκτυο, λες και το χουν ανάγκη. Γίνονται φίλοι και ερωτεύονται και δεν ξέρεις αν αγαπούν πιο πολύ να διαβάζουν τον εαυτό τους στην οθόνη ή αυτόν που κρύβεται πίσω από τα καλώδια. Κι έτσι γεμίζουν το εγώ τους με την αυταρέσκεια ενός φανταστικού κοινού που πολλές φορές δεν τους ακούει καν, ενώ άλλες φορές μπαίνουν στη διαδικασία να δανείζουν τη ζωή τους σε ανθρώπους που δεν είχανε ποτέ μια πραγματικότητα ν’ αγγίξουν.
Συναναστρέφεσαι τον άλλο χωρίς να τον γνωρίζεις, χωρίς να έχεις καν τη διάθεση και τελικά δε γίνεσαι από κοντά παρά ακόμα ένας άνθρωπος κρύος που με φιλάει βιαστικά στο μάγουλο, δεν μ’ αφήνει να του πιάσω τα χέρια, δεν καταλαβαίνει την ανάγκη μου να τον ακουμπάω και όταν του ζητάω μια αγκαλιά, μου αδειάζει τα σπλάχνα για να αγκαλιάσει τη δική του απτή πραγματικότητα. Κι όχι πως δεν καταλαβαίνω αυτούς τους ανθρώπους που λένε πως δε θέλουν την επαφή, απλά δεν μπορώ να βρω τους λόγους ύπαρξης μιας τέτοιας εικονικής επικοινωνίας.
Ζωή Οικονομοπούλου
My Home iz rite heres
H ομάδα «ΛΑΣΠΗ» παρουσιάζει το χορόδραμα «My Home iz rite heres” – «Μορφές Επι-Κοινωνίας» με θέμα τη ζωή των αστέγων της πόλης μας.
Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο Αμφιθέατρο του Σταθμού Αθήνα 9.84 – «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ» Δήμου Αθηναίων στις 23 & 30 Δεκεμβρίου 2009 στις 21:00 μμ Το χορόδραμα πραγματεύεται τη ζωή των αστέγων της πόλης μας, σε μια προσπάθεια της ευαισθητοποίησης του ευρύτερου κοινού σε ένα ολοένα αυξανόμενο κοινωνικό φαινόμενο.
Η φιλανθρωπικού χαρακτήρα παράσταση διοργανώνεται εξ’ ολοκλήρου με τη συμβολή εθελοντών (ηθοποιών – χορευτών) και τα έσοδα θα διατεθούν ως δωρεά στο Κέντρο Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων (Κ.Υ.Α.Δ.Α.) για την κάλυψη αναγκών, στην αντιμετώπιση της φτώχειας & της ενίσχυσης των αστέγων της πόλης μας.
H ομάδα «ΛΑΣΠΗ» αφού μελέτησε από κοντά και με ιδιαίτερη ευαισθησία τη ζωή των ανθρώπων «σκιών» στην καθημερινότητα της πόλης μας προχώρησε στην υλοποίηση της συγκεκριμένης παράστασης, με στόχο τη ρεαλιστική προσέγγιση της ευαίσθητης αυτής κοινωνικής ομάδας και την επαγρύπνιση του σημερινού θεατή, που παρότι αποξενωμένος, δεν παύει να προσπαθεί, να επιθυμεί & να απαιτεί να του δίνεται ο χρόνος και ο τόπος μιας επικοινωνίας.
and I am feeling really good….
Ο Κωνσταντίνος Κωτσαδάμ κάθε Πέμπτη στον Πολυχώρο Άγκυρα, μας δηλώνει πως περνάει καλά…και μας κάνει να περνάμε ακόμα καλύτερα!
Μη το χάσετε με τίποτα!!!
-Κωνσταντίνε μου, μίλησέ μας λίγο για την παράσταση…
I’m feeling really good μια μουσική παράσταση φτιαγμενη από αγαπημένα τραγούδια στη ζεστή σκηνή του πολυχώρου ‘Αγκυρα. Ένα μαύρο πιάνο, τα δάχτυλα και το ταλέντο του Σάκη Βαργεμτζίδη, μια μυρωδιά από Θέατρο, ένα μικρόφωνο κι εγώ κι όλα αυτά ποτισμένα με θετική ενέργεια.
-πώς αποφάσισες μετά από τους ΉΡΩΕΣ να ασχοληθείς με μια μουσική παράσταση;
Τελειώνω τη σχολή του Κρατικού Θεάτρου το 2001. Θεατρικές παραστάσεις, musical, συναυλίες, πίστες, μουσικές σκηνές με φτάνουν σ’ αυτό που είμαι σήμερα. Ένιωσα πως ήρθε η στιγμή να κάνω κάτι πιο προσωπικό, φτιαγμένο από αγαπημένες στιγμές και κάπως έτσι έρχεται το I’m feeling really good για δεύτερη χρονιά στον πολυχώρο Άγκυρα.
-τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε γενικότερα την μετατόπιση των θεατρικών/μουσικών δρώμενων σε διάφορους πολυχώρους. Γιατί συμβαίνει αυτό;
…τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε γενικότερα την μετατόπιση παντού. Η εξέλιξη είναι χαρακτηριστικό της φύσης μας γιατί να διαφέρει η τέχνη;
-γιατί να έρθουμε στη παράσταση;
To feel really good !!!
-τελικά δηλώνεις πως αισθάνεσαι καλά. Τι είναι αυτό που πραγματικά σε φέρνει σε αυτή τη κατάσταση;
Έχω την ευκαιρία να εκφράζω αυτά που νιώθω μέσα από αυτό που αγαπάω γιατί να μην είμαι καλά;
Βάσια Τσώτσου
Ts_vasia@hotmail.com
Παντού και Πουθενά
Σημαντικο: ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ αν σκοπεύετε να δείτε την παράσταση.
Ξαφνικά βρεθήκαμε σε μια γκρι αίθουσα με ψηλό ταβάνι, ανάμεσα σε ένα πλήθος που σιγά σιγά σα να μαζευόταν γύρω από κάτι που δε μπορούσαμε να δούμε εμείς. Μετά ακούστηκε ένας μακρόσυρτος σφυριχτός ήχος και προσέξαμε έναν άντρα πίσω από ένα μικρόφωνο και μπροστά από μια κουρτίνα να καλεί σε ησυχία. Η κουρτίνα άρχισε να σηκώνεται και πολύ γρήγορα στεκόμασταν μπροστά σε ένα πλήθος θεατών που μας χειροκροτούσε με πάθος από τις θέσεις του. Ήμασταν στη σκηνή.
Λίγο πιο μπροστά από μας μερικοί άνθρωποι υποκλίνονταν, έφευγαν και επέστρεφαν για να ξαναϋποκλιθούν.
Η αίθουσα αδειάζει και παίρνουμε τη θέση των θεατών.
Η κουρτίνα πέφτει και γίνεται καθρέφτης.
Μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας και όλοι γύρω μας μπορούν να μας δουν.
Ένας άντρας εμφανίζεται στη σκηνή σα να υλοποιήθηκε από το πουθενά. Κατευθύνεται προς τον καθρέφτη, ανοίγει μια πόρτα που δεν είχα προσέξει πιο πριν και εξαφανίζεται πίσω της.
Ο καθρέφτης εξαφανίζεται κι αυτός και μπροστά μας βλέπουμε την ίδια γκρι αίθουσα αλλά από άλλη γωνία αυτή τη φορά.
Άνθρωποι αρχίζουν να σκαρφαλώνουν στη σκηνή, σα να φυτρώνουν κάτω από το πάτωμα μπροστά μας.
Περπατούν στον ίδιο χώρο χωρίς να προσέχουν ο ένας τον άλλον, χωρίς κατεύθυνση, κάπως χαμένοι. Μαζέυονται γύρω από κάποιον ή και όχι. Ένας δυο στέκονται ακίνητοι. Κοιτάζουν ευθεία μπροστά και ανά στιγμές κάποιος δείχνει να προσέχει κάτι, δε ξέρουμε τι. Τότε προχωράει με γρήγορο βήμα προς αυτό, βγαίνει από μια πόρτα και την κλείνει πίσω του.
Ακούμε μόνο τα βήματα των ανθρώπων που περπατούν παράλληλα και τον ήχο που κάνουν οι πόρτες όταν κλείνουν πίσω τους.
Η σκηνή αδειάζει και ξαναγεμίζει. Κάποιοι ξεκινούν να περπατάνε σκυμμένοι για να σηκωθούν σταδιακά σε όρθια στάση.
Κάποιοι περπατούν σε γραμμές, ο ένας πίσω από τον άλλον.
Η σκηνή αδειάζει και ξαναγεμίζει.
Κάποιοι πέφτουν κάτω σαν τέλεια τόξα ορθής γωνίας.
Κάποιοι πέφτουν από ψηλά σα σταγόνες για να συνθλιφτούν κάπου που δε μπορούμε να δούμε.
Η σκηνή αδειάζει.
Ακούγεται ένας μεταλλικός λυγμός και μια ανηφόρα ορθώνεται μπροστά μας.
Άνθρωποι φυτρώνουν ξανά στη σκηνή.
Σκαρφαλώνουν την ανηφόρα με ζήλο.
Πέφτουν, ξανασηκώνονται, ξαναπέφτουν. Όλα χωρίς να κοιτάζουν ή να αγγίζουν ο ένας τον άλλον, χωρίς να έχουν συναίσθηση του ότι υπάρχουν άλλοι γύρω τους.
Δεν υπάρχουν άλλοι γύρω τους.
Η ανηφόρα κατεβαίνει καθώς αυτοί ανεβαίνουν.
Διανύουν την απόσταση υπερπηδώντας εμπόδια.
Εγκλωβίζονται κάτω από την ανηφόρα.
Ξανανεβαίνουν.
Ο καθένας για τον εαυτό του.
Η ανηφόρα εξαφανίζεται.
Ξαφνικά αστράφτει ένα φως στα δεξία, ακούγεται μουσική κι οι άνθρωποι κάθονται ένας ένας οκλαδόν σε σειρές και κοιτάζουν την ανατολή του ήλιου μαγεμένοι.
Όλοι θέλουν να είναι πιο κοντά στη φωτεινή πηγή, όλοι θέλουν να είναι στη πρώτη σειρά κι έτσι ένας ένας οι τελευταίοι γίνονται πρώτοι κι οι νέοι τελευταίοι νέοι πρώτοι, μέχρι που φτάνουν τόσο κοντά στη πηγή του φωτός,
που ο πιο θαρραλέος ή ο πιο περίεργος ή και τα δυο, κάνει μια… και την αρπάζει.
Κρατάει το φως στα χέρια του και το κοιτάει να καίει ενώ οι άλλοι απομακρύνονται.
Ανηφόρα ξανά, ή κατηφόρα. Άλλοι πέφτουν κάτω, άλλοι περπατάνε σκυφτοί εγκλωβισμένοι.
Κάποιος φορά δυο ηχεία στα παπούτσια του και περπατά.
Κάποιος πιάνει κάτι σαν μέσα από το κοινό και προσγειώνει στη σκηνή έναν άνθρωπο, κολλημένο σε μια καρέκλα.
Κοιτάει γύρω αμήχανος, σηκώνεται και φέυγει.
Στη σκηνή μια κοπέλα έχει ανέβει την ανηφόρα και κάθεται ακίνητη με την πλάτη γυρισμένη σε μας.
Ένας άντρας την πλησιάζει και κατεβαίνουν μαζί, βήμα βήμα.
Είναι η πρώτη φορά που προσέχουν ο ένας τον άλλον.
Η κοπέλα κι αυτός έρχονται στην άκρη της σκηνής κι η κουρτίνα πέφτει πίσω τους. Δεξιά κι αριστερά τους στέκονται δίπλα δίπλα οι υπόλοιποι πρώην αναβάτες, τους πλαισιώνουν. Τα χέρια τους γίνονται κύματα και με απόλυτη φυσικότητα, σα να είναι συνέχεια της υπνωτιστικής τους κίνησης σηκώνουν τη μπλούζα της κοπέλας και τη βγάζουν, μετά τη μπλούζα του αγοριού, το παντελόνι του, και το δικό της. Μένουν εκεί ολόγυμνοι να κοιτάνε ίσια μπροστά.
Μετά οπισθοχωρούν λίγο. Το αγόρι σηκώνει την κοπέλα και την κρύβει στην αγκαλιά του. Οι άλλοι εξαφανίζονται κι η κουρτίνα σηκώνεται. Στη σκηνή που φανερώνεται αντικρύζουν τα είδωλά τους. Τα κοιτάνε με έκπληξη και καθώς το κάνουν άρχίζουν να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον, μέχρι που δε φαίνονται πια.
Άνθρωποι γεμίζουν ξανά τη σκηνή. Μια σειρά δεξιά και μια αριστερά, σπρώχνουν κάτι η μια προς την άλλη, σα να σχηματίζουν ένα δρόμο που όλο και στενεύει.
Κλείνει κι ανοίγει.
Βρίσκονται σε μια γκρι αίθουσα με ψηλό ταβάνι, πίσω από έναν άντρα που καλεί σε ησυχία βγάζοντας έναν μακρόσυρτο σφυριχτό ήχο.
Τους χειροκροτούμε με πάθος από τις θέσεις μας.
Δάφνη Ξανθοπούλου
Freecycle: One man’s trash is another man’s treasure
Ένα ωραίο πρωί ,πριν εννέα χρόνια, ο Deron Beal ,ένα αμερικανός στην μακρινή πολιτεία της Αριζόνας, έστειλε ένα email στους φίλους του και σε κάποιες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις της περιοχής και τους ανήγγειλε την δημιουργία του Freecycle Network. Ως απασχολούμενος σε μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που πρόσφερε υπηρεσίες ανακύκλωσης , συνεχώς έβρισκε αντικείμενα σε άριστη κατάσταση που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αλλά δυστυχώς η εύρεση κάθε φορά των ενδιαφερομένων ήταν μια διαδικασία κουραστική και χρονοβόρα. Έτσι λοιπόν μέσω ενός email group άρχισαν να βρίσκουν ένα νέο σπίτι ,πράγματα που διαφορετικά θα στοιβάζονταν στις ήδη πηγμένες χωματερές.
Η ιδέα του ,προφανώς «έπιασε» γιατί ήδη υπάρχουν δίκτυα Freecycle σε παραπάνω από 85 χώρες ενώ υπολογίζεται ότι καθημερινά 500 τόνοι σκουπιδιών κρατιούνται μακριά από τους χώρους υγειονομικής ταφής! Ο μόνος κανόνας? Ό,τι αλλάζει χέρια μέσω του Freecycle είναι ΔΩΡΕΑΝ, νόμιμο και κατάλληλο για κάθε ηλικία.
Στην Ελλάδα έχουμε ομάδες Freecycle σε 15 πόλεις ,με της Αθήνας να αριθμεί 3.800 άτομα!! Ο καθένας μπορεί να γραφτεί στο group, να στείλει ένα email με το τι ζητάει να βρει (όχι άντρες δεν χαρίζουνε ακόμα) ή να απαντήσει σε κάποιον και να αποκτήσει εντελώς δωρεάν, επαναλαμβάνω , κάτι που επιθυμεί. Να σημειώσω ότι το group της Αθήνας είναι αρκετά ενεργό, τα email με πράγματα που χαρίζονται έρχονται συνέχεια αλλά επίσης τα δίνουνε και σε χρόνο dt.
http://groups.yahoo.com/group/AthensGreeceFreecycle/
http://www.facebook.com/pages/Freecycle/16634701114?v=wall#/pages/Freecycle/16634701114?v=wall
Ντίνα Δρακάτου
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΦΟΝΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΤΥ
Εμπρός λοιπόν, δως μου ένα έγκλημα για να πιστέψω. Δως μου έναν φόνο, μια σφαίρα κι ένα πτώμα για να νιώσω ζωντανή! Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι; Βρες μου έναν ρόλο, βάλε με σε μια ομάδα, φόρεσέ μου ρούχα φανταχτερά, πιάσε το χέρι μου και χτίσε το μυαλό και τη φαντασία μου. Βρες μου μια θρησκεία, βρες μου ένα κόμμα, ένα χρώμα και οδήγησέ με στο… φως. Στο ζητάω.
Σκηνοθέτησε την επανάστασή μου και εγώ στο υπόσχομαι πως θα ανέβω τα μεσάνυχτα στην ταράτσα να φωνάξω , μ’ όλο μου το πάθος, σαν να μην ξέρω τίποτα.
Γέμιζε τις χούφτες και την ψυχή μου λεφτά, να καταλάβω την αξία της ζωής και μπούκωσέ με μ’ όλες τις εικόνες που κοιτάζεις στις οθόνες.
Νιώσε τους φόβους μου και πες μου ότι θα είμαι για πάντα αν κάνω ό,τι μου πεις. Μάθε με να μην πιστεύω αλλού και να κλείνω τα μάτια μου όταν φοβάμαι. Πάνε τόσα χρόνια και ακόμα κρατιέμαι από τις ιστορίες σου για να με πάρει ο ύπνος.
Πες μου για τον έρωτα και για όλες τις εφήμερες δόξες σου. Πλησιάζει ο καιρός και ο πνευματικός σου αυνανισμός έχει αρχίσει και ποτίζει το κεφάλι μου μ’ όλη την αηδία του κόσμου!
Πες μου ψέματα και πάρε με αγκαλιά να μην τρομάζω. Έτσι δε μ’ έμαθες τόσα χρόνια; Να ανήκω εκεί που δε φοβάμαι να κοιτάξω το είδωλό μου. Εκεί που το αίμα μου θα έχει αξία και οι πληγές μου θα ‘ναι για κάποιους έμπνευση. Σ’ ευχαριστώ.
Παίξε λοιπόν με τις μνήμες μου, μάθε μου να μην ξεχνάω και να μην ξεχνιέμαι και βίαζέ με με αγάπη από ‘δω και μπρος.
Αυτό δεν είναι το νόημα; Τα μαθαίνω όλα σωστά, από την αρχή και ακολουθώ αυτό που εσύ ξορκίζεις. Όχι για άλλο λόγο, μα γιατί δεν έμαθα να ξοδεύω ακόμα τις λέξεις μου και τα παιχνίδια μου. Στριμωγμένα λοιπόν σε μια βαλίτσα, μαζί με όλες τις στιγμές που φυλάει κανείς στο πίσω μέρος του συρταριού, ξεκινάς για τα ταξίδια σου και φυσάς δυνατά τα κεράκια κάνοντας την πιο ηλίθια ευχή…
Οικονομοπούλου Ζωή
