Home

Γράφει και υπογράφει ο Διονύσης Μαυροσκότης, 4ετής φοιτητής της Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Ίδρυμα…

Ελλάδα-Αθήνα-Πλατεία Συντάγματος, μεσημέρι Τετάρτης 10 Ιανουαρίου. Ήρθε η 12η ώρα. Αρχές του 2007 και οι φοιτητές ολάκερης της χώρας λέμε happy new year περικυκλώνοντας την Βουλή. Νιώθω ότι η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει που οι φοιτητές θα-τα-(μ)πούμε στη Βουλή. Το ζήτημα δεν είναι το πότε αλλά το γεγονός καθ’ αυτό. Το ίδιο ακριβώς έχει στο μυαλό της και η Υπουργός Παιδείας της Κυβέρνησης. Όπως η ίδια δηλώνει σε συνέντευξή της στη ΝΕΤ την νύχτα του Αη Γιαννιού «δεν μπορώ να σας δηλώσω την ακριβή ημερομηνία ψήφισης του νομοσχεδίου αλλά ότι θα γίνει μέσα στα χρονικά πλαίσια της εκλεγμένης από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού κυβέρνησης… της κυβέρνησης που το εκλογικό σώμα στην πλειοψηφία του ψήφισε τις μεταρρυθμίσεις που έχει προτείνει».

Πόσο αστεία μου ακούγεται αυτή η «ξύλινη διάλεκτος»· ακόμη πιο αστεία και από την τοπική διάλεκτο που ακούμε στην γνωστή διαφήμιση με τον αστυνόμο που μιλάει αγγλικά …του χωριού και την γιαγιούλα που του απαντάει σε επίσης άπταιστα …ελληνικά, «εσύ σουτ»! Πόσο θα ήθελα να είμαι αυτή η γιαγιά ώρες-ώρες και να έχω απέναντί μου την εξουσία! Δεν ξέρω γιατί αλλά τα ρολόγια του Παντείου έχουν σταματήσει και αυτά στο «Παρά Πέντε». Ίσως να περιμένουν με αγωνία την έναρξη του καινούργιου τηλεοπτικού προγράμματος «Μαριέττα η Άσχημη»! Ίσως πάλι να μην θέλουμε ως Δημόσιο Ίδρυμα Ανώτατης Εκπαίδευσης κάτι το νεόφερτο: όπως ακριβώς η γιαγιούλα στην διαφήμιση τον αστυνόμο που μιλάει άπταιστα αγγλικά! Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι έχω ακούσει και μαντάτα περί αιωνίων φοιτητών, ασύλου, κακουργημάτων στις σχολές, καθολικής ψηφοφορίας των πρυτανικών συμβουλίων.

Αναμφισβήτητα το ζήτημα της παιδείας μας αφορά όλους. Πώς γίνεται να εφευρεθεί μία συνταγή ώστε να ικανοποιηθούν όλοι οι φοιτητές της νεο-ελληνικής κοινωνίας ταυτόχρονα; Πώς να ικανοποιήσουμε τον φοιτητή που περνάει σε ξένη πόλη για να ανεξαρτητοποιηθεί και δεν λέει να αποφοιτήσει για να έχει κάποιες παροχές; Πώς να ικανοποιήσουμε τον φοιτητή που θέλει να έχει ένα Πανεπιστήμιο καθαρό χωρίς αποτσίγαρα και αφίσες; Πώς να ικανοποιήσουμε τον φοιτητή που θέλει να γνωρίσει την νυχτερινή ζωή της πόλης που φοιτά με αποτέλεσμα να μην μπορεί λόγω προγράμματος του να γνωρίσει την σχολή του; Και πώς να ικανοποιήσουμε τον φοιτητή που θέλει άμεση επαγγελματική αποκατάσταση με σταθερό μισθό;

Ίσως όλα αυτά να μας αγγίζουν. Δυστυχώς, όμως, το ζήτημα της δημόσιας παιδείας στην Ελλάδα αγγίζεται μόνο προεκλογικά και όχι προληπτικά. Και δυστυχώς παραμένει στο άγγιγμα απ’ όλους εμάς. Είναι όπως όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή η χώρα: πρώτα αφήνουμε να εμφανιστούν και μετά τα θεραπεύουμε, αν το κάνουμε. Ναι, καλά τα λέει η Υπουργός: «Πρέπει να ακολουθήσουμε την κοινοτική οδηγία…». Αν όμως έχουμε ισότητα και τα αντιμετωπίζουμε όλα με τον ίδιο μεταρρυθμιστικό τρόπο γιατί δεν εφαρμόζουμε και άλλες οδηγίες της Ε.Ε. όπως αυτή με την απαγόρευση της κατανάλωσης εντοσθίων από ζώα; Δυο μέτρα και δυο σταθμά μάλλον….

Αναμφισβήτητα, βρισκόμαστε σ’ ένα αδιέξοδο με δύο κατευθύνσεις. Καλούμαστε να ακολουθήσουμε όποια ψηφιστεί ή δεν ψηφιστεί. Δεν θυμάμαι όμως κανένα νόμο που να ψηφίστηκε από «υμάς» και να εφαρμόστηκε από «ημάς». Ένα είναι το σίγουρο: Το άμεσο μέλλον θα δείξει. Εμπρός ή πίσω λοιπόν; Αυτό είναι το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s