Home

Είναι αλήθεια ότι οι πολιτικές δεν πρέπει να ταυτίζονται με τα πρόσωπα που τις αρθρώνουν, αλλά με τις κοινωνικές δυναμικές που εκφράζουν. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την πιθανότητα κάποιες φορές και τα πρόσωπα να κατορθώνουν να συμπυκνώνουν τον πυρήνα της πολιτικής την οποία υποστηρίζουν.

Τους τελευταίους μήνες ο κ. Θάνος Βερέμης κατόρθωσε να ταυτιστεί με τις πολιτικές τις οποίες προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ για τη «μεταρρύθμιση» της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Αυτό, σε γενικές γραμμές, ήταν και το αποτέλεσμα της ίδιας της επιλογής του κ. Βερέμη να έχει μια δημόσια παρουσία η οποία όχι μόνο υπερασπίστηκε τις προτάσεις της επιτροπής του ΕΣΥΠ ή το προσχέδιο νόμου του ΥΠΕΠΘ, αλλά και ευθέως επιτέθηκε εναντίον όλων όσοι αντέδρασαν σε αυτή την πολιτική. Αποκάλεσε τους φοιτητές που διαμαρτύρονταν «μειοψηφίες», παρότι ήταν προφανές ότι είχαμε να κάνουμε με ένα εκπληκτικής μαζικότητας και εμφανώς πλειοψηφικό κύμα φοιτητικής αντίδρασης. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποδώσει την κοινωνική αυτή έκρηξη σε πολιτικούς σχεδιασμούς κομμάτων της Αριστεράς, όταν ήταν σαφές ότι η δυναμική του κινήματος υπερέβαινε κομματικές περιχαρακώσεις. Μίλησε υποτιμητικά για πανεπιστημιακούς εγνωσμένου ακαδημαϊκού κύρους και ήθους, όπως ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ Λάζαρος Απέκης, επειδή πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις. Απείλησε με παραίτηση, εάν καθυστερήσει και άλλο η προώθηση της «μεταρρύθμισης».

Όμως, το ζήτημα δεν είναι να σχολιάσουμε την επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα του κ. Βερέμη. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αίσθηση ακαδημαϊκού συντηρητισμού, που λοιδορεί κάθε μορφή συλλογικής δράσης και διεκδίκησης, αποτυπώνει ακριβώς και την ουσία της πολιτικής για την Ανώτατη Εκπαίδευση που προτείνει ο κ. Βερέμης, αλλά η ηγεσία του ΥΠΕΠΘ. Προτάσεις που κατέτειναν σε μια αντίληψη μεγαλύτερης σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες των επιχειρήσεων, αξιολόγησής τους με βάση το βαθμό συμμόρφωσης με την κυρίαρχη πολιτική και χρηματοδότησής των ΑΕΙ με κριτήρια ιδιωτικοοικονομικής αποτελεσματικότητας, είχαν υπάρξει από καιρό. Η ιδιαιτερότητα των προτάσεων του ΕΣΥΠ και του προσχεδίου νόμου του ΥΠΕΠΘ ήταν το πάντρεμα αυτής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής με μια αυταρχική νεοσυντηρητική αντίληψη. Αυτό αποτυπώθηκε στην καταναγκαστική σχεδόν εμμονή σε μέτρα πειθάρχησης των φοιτητών, στο κυνήγι των «αιώνιων» φοιτητών, στην επίθεση ενάντια στους φοιτητικούς συλλόγους, στον περιορισμό δημοκρατικών κατακτήσεων όπως το Πανεπιστημιακό Άσυλο, στην αμφισβήτηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων και βοηθημάτων (και την αντικατάσταση της μονομέρειας του ενός συγγράμματος από την μονομέρεια του εθνικού καταλόγου συγγραμμάτων).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κ. Βερέμης πιστεύει ειλικρινά ό,τι προτείνει. Μόνο που αυτό δεν αναιρεί ότι η εικόνα που παρουσίασε αντιστοιχεί σε ακαδημαϊκό δάσκαλο: Οι δάσκαλοι δεν θεωρούν τους φοιτητές τους «νταήδες», βρίσκονται στο πλευρό τους όταν δέχονται τις βάρβαρες επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής, δεν αναφέρονται σε αυτούς ως οκνηρούς «αντιγραφείς» και θεωρούν σοβαρό πρόβλημα όταν π.χ. το Τμήμα στο οποίο διδάσκουν έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ετεροαπασχόλησης και υποαπασχόλησης.

Αυτό που ο κύριος Βερέμης παρουσιάζει ως μέλλον της ελληνικής Ανώτατης Εκπαίδευσης στην πραγματικότητα παραπέμπει πολύ περισσότερο στην επιστροφή στο παρελθόν ενός ακαδημαϊκού μανδαρινισμού, που απορρίφθηκε ανεπιστρεπτί στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, το μέλλον του ελληνικού Πανεπιστημίου το προδιαγράφουν τα μαζικά κινήματα και οι αντιστάσεις στην επέλαση της παιδείας της αγοράς.

Παναγιώτης Σωτήρης

φιλόλογος, δρ. φιλοσοφίας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s