Home

Προχθές είχαμε μια σοβαρή συζήτηση με υψηλόβαθμα στελέχη των Παντειακών Νέων για τον τύπο που όλοι ξέρουμε ως «Ο Επιδειξίας του Παντείου». Σύμφωνα με τις φήμες ο κύριος Επιδειξίας μένει ή απλά συχνάζει στη σχολή (οι απόψεις διίστανται), είναι λίγο χοντρούλης και τριχωτός και ανοίγει ξεδιάντροπα την καμπαρντίνα του σε ανύποπτα κοριτσάκια. (13 λεπτά δημοσιότητας, ποιος τη χάρη του.) Μέσα σε γενικό ενθουσιασμό πρότεινα να τον εντοπίσουμε και να του πάρουμε συνέντευξη, συμπληρώνοντας: «Πόσες φορές μας έχει κυνηγήσει κάποιος στο δρόμο με το πουλί στο χέρι?»

Για την ακρίβεια αυτό συνέβη μόνο στη φίλη μου τη Δώρα όταν έμενε στη Στουρνάρη. Εμένα δε μου χει συμβεί επί λέξη, αλλά με έχουν κυνηγήσει σκέτο και με έχουν (πώς να το θέσω ευπρεπώς) περιεργαστεί με το πουλί στο χέρι. Κατά γενική παραδοχή οι τύποι αυτοί ήταν άσχημοι μεσήλικες (γιατι αν ήταν ωραίοι και νέοι δε θα το θεωρούσαμε παρενόχληση, θα παίρναμε κινητό), πιθανότατα Έλληνες(αν και δεν έχω συζητήσει με κανέναν για να το επιβεβαιώσω) και εκτός από το πουλί τους κρατάνε και καμιά βαλιτσούλα, μπουφάν ή εφημερίδα για να το καλύψουν όταν κάθονται δίπλα σου.

Συμπέρασμα:  αν ποτέ σας πλησιάσει κάποιος άσχημος μεσήλικας που να κρατάει τσάντα, μπουφάν ή τα Παντειακά Νέα, αρχίστε να ουρλιάζετε «βοήθεια βοήθεια, με βιάζουνε». (Ναι, η σκοπιμότητα αυτού του άρθρου είναι να συλληφθούν όλοι οι καθηγητές του Παντείου και να ησυχάσουμε).

Παρά τις προκαταλήψεις δε φαίνεται να έχει άμεση σχέση η περιοχή. Περιστατικά έχουν συμβεί σ’εμένα ή σε φίλες (και φίλους, oh yes) τόσο στο κέντρο όσο και στα νότια προάστια, και στη Ζωγράφου. Οι κύριοι αυτοί πάντως φαίνεται να δείχνουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στα ΜουΜουΜου. Στάσεις λεωφορείων, λεωφορεία, μετρό. Άλλος μας έχει τύχει σε πάρτι στο Γκάζι να κάνει τη δουλειά του κάτω από το περιοδικό Velvet. Στο επόμενο των Παντειακών λέμε να κλείσουμε τον Επιδειξία του Παντείου για DJ.

Τελευταία φορά μου έτυχε σήμερα το πρωί, στο μετρό. Και όχι δε φορούσα σούπερ μίνι φούστα και δεν του έκλεισα το μάτι προκλητικά. Ήμουν με τη μαμά μου, πηγαίναμε στο ΙΚΑ και είχα το πιο βαριεστημένο ύφος γιατί είχα αναγκαστεί να ξυπνήσω στις 7 τα χαράματα. Έγκλημα. Πάντως ποτέ δεν συνέβη τίποτα χειρότερο και υποθέτω ότι αν δεν είχα μια φυσική τάση να παρατηρώ τους ανθρώπους, τις μισές φορές δε θα είχα προσέξει τίποτα. Μέγα κουσούρι η παρατηρητικότητα όταν ζεις σε πόλη, αλλά ακόμα κι αν δε μάθεις να μην προσέχεις γύρω σου, μαθαίνεις γρήγορα να μην σε επηρεάζουν αυτά που βλέπεις, όπως ας πούμε το παιδί  που βαράει ένεση ηρωίνης στην Αθηνάς και σου θυμίζει αόριστα έναν συμμαθητή σου στο γυμνάσιο που είχες φασώσει στη χοροεσπερίδα για να ζηλέψει ο Γιαννάκης.

Βαρέστε λοιπόν μια ένεση αναισθησίας-ψυχραιμίας κι αντί να κλειδαμπαρωθείτε σπίτι και να βγαίνετε μόνο για να εφοδιαστείτε με σπρέι πιπεριού που ακόμα να το κάνουν νόμιμο στην Ελλάδα, ζώνες αγνότητας, και μπούρκα, προτείνω τη στάση κοπέλας που, όπως μας είπε η Ζωή, κοίταξε τον τύπο με απάθεια και είπε:

«Εγώ στη θέση σου δε θα το έδειχνα φίλε».

Κλείνοντας θέλω να κάνω δύο εκκλήσεις: 1. Περισσότερα μπουρδέλα. 2. Να ξεκινήσει ένα κίνημα γυναικών που να παίζουν με strap on και να χουφτώνουν αγοράκια. Ισότητα σε όλα δεν πρέπει να υπάρχει? Α, και αν κανείς από σας συνηθίζει να την παίζει δημόσια παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μας να μας πει πώς είναι.

Δάφνη Ξανθοπούλου

mervin

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s