Home

Ανεβαίνω τις σκάλες, βλέπω τα πλήθη κι όλο λέω πως δε θα ξανάρθω, αλλά από την άλλη όλο πάω κι ελπίζω να βρεθώ και πάλι μια μέρα στο παλιό Γκάζι, έτσι όπως το γνώρισα πριν μερικά χρόνια, πριν γίνει η αποχέτευση της Αθήνας.

Με γοητεύει κατά βάθος, μην ακούς που λέω. Είναι μεγάλη υπόθεση να είσαι ανάμεσα σε όλους. Αλλά από την άλλη με φοβίζει. Τόσοι πολλοί, τόσο γαμημένα ίδιοι, που καμιά φορά ασυναίσθητα το μάτι μου αποζητά καμιά μεσήλικη κακόγουστη κυριούλα με εμπριμέ, καρό και ριγέ(όλα μαζί), με χρυσό κολιέ και περλέ νύχια, να «λερώσει» το βλέμμα μου και να νιώσω ανακούφιση που συναντάω κάτι γνώριμο στο ναό της διαφορετικότητας.

Είναι κι αυτή η διαδρομή με το μετρό που είναι πάντα τόσο στάνταρ, όσα παρατηρώ. Μ’ αρέσουν οι γκόμενες με τη λίκρα, που βάζουν λιπ γκλος και περνάνε το δάχτυλό τους από τα δόντια λίγο πριν κατέβουν από το μετρό, και τα μάτια τους έχουν πάντα μια ανησυχία. Σαν τα πρωτοετάκια από την επαρχία που το κούτελό τους μοιάζει να γράφει…. «Πρόσεξε την τσάντα σου, στην Αθήνα κλέβουν», και φοράνε αυτά τα αστεία τακουνάκια. Μ’ αρέσουν και οι ροκάδες που μοιάζουν βγαλμένοι από τηλεταινία και πάντα κατεβαίνουν Μοναστηράκι. Φοράνε μαύρα, καρφιά και οι κοπέλες συνήθως πασαλείβονται με το μπορντό κραγιόν τους.

Αυτοί που δεν αντέχω, είναι οι … «σύγχρονοι εραστές της πόλης». Αυτοί με τις φωτογραφικές που τριγυρνούν και φωτογραφίζουν όλες τις ηλίθιες λεπτομέρειες της καθημερινότητας, δίνοντάς τους, και καλά, άλλα διάσταση, πλασάροντάς τα ως ντοκουμέντα αθανασίας, μέσα από την ειρωνεία ενός διαδικτυακού άλμπουμ, είτε αυτό είναι στο Facebook, είτε στο MySpace. Σιγά καλέ, εσύ η εναλλακτικιά…

Η γενιά της Athens Voice και του «Σε είδα», μαζεμένη σε μια πλατεία. Η γενιά ενός απεγνωσμένου «σ’αγαπώ», ενός αγχωμένου έρωτα και της ψυχαναγκαστικής απόδειξης του εαυτού της μπροστά σε ένα τυφλό ακροατήριο. Πο! Σιχάθηκα και που το είπα… Γιατί αυτή η ανάγκη τελικά?

 Είναι όμορφα στο Γκάζι, φτάνει να μην είσαι αγοραφοβικός. Έχει χώρο να αναπνεύσεις, όπως και να χει, αλλά και να πιείς τη «μοχιτορετσίνα» σου, καθισμένος κάτω, δίπλα στην καθωσπρέπει κοπελίτσα που σε κοιτάζει με αηδία. Κι όσο υπάρχει η έντονη επιθυμία του ανθρώπου να πηγαίνει εκεί που πηγαίνουν όλοι, καθότι κοινωνικό όν, άλλο τόσο μια μερίδα ανθρώπων όλο ξεφεύγει και δημιουργεί καινούργια στέκια, μέχρι που κι αυτά μαθαίνονται απ’ τους πολλούς και έχουμε την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά.

Τώρα κάπου εδώ έμπαινε επίλογος, αλλά ούτε που ξέρω τι άλλο ήθελα να πω…μπορεί και τίποτα! Άρα θα κλείσω έτσι…ανορθόδοξα και αντιδημοσιογραφικά. Ζητώ συγνώμη από όσους, πιθανώς, διάβασαν το κείμενο και περίμεναν ένα αξιοπρεπές τέλος. Δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε πάντα μια σύμβαση για να ορίζει τον επίλογο. Στην τελική, χέσε με, τελεία υπάρχει…

ispania[1]Οικονομοπούλου Ζωή pnigoumiii@yahoo.gr

Advertisements

4 thoughts on “Γιατί μπορούσα και χωρίς…

  1. Zoi an kai ego tis agapao aftes tis enallaktikes pou gyrnane me tis fotografikes stin Athina pali sygkinithika me to keimeno sou kai de ksero ti na po me exeis kerdisei panathema se pou lene kai oi sostoi katanalotes…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s