Home

«Πάνω στους τοίχους αυτής της πολιτείας μπορείς να ξεχωρίσεις τα σημάδια από το πέρασμα του Ζολά και του Μπαλζάκ, του Ντάντε και του Στρίντμπεργκ και όλων εκείνων που ήταν κάποιοι και κάτι, κάποτε. Ολόκληρος ο κόσμος έχει περάσει από δω, έχει ζήσει κάποια στιγμή της ζωής του σ’ αυτόν το χώρο. Στο Παρίσι δεν πεθαίνει κανείς» (γράφει ο Χένρυ Μίλλερ).

Ναι, ξέρω ότι δεν είμαστε πια στο 1900, ούτε στο 30. Αλλά ένα κομμάτι μου ήθελε να φαντάζεται ότι στο Παρίσι οι άνθρωποι πίνουν ακόμα αμπσέντι, ότι ζουν στους δρόμους με ένα βιολί κι ένα πινέλο και πεθαίνουν μόνο από σύφιλλη, ή από έρωτα, πέφτοντας στον Σηκουάνα.
Αλίμονο. Μετά από λίγες μέρες στην Πόλη του Φωτός φοβάμαι ότι ανακάλυψα πως οι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε βράδυ στο Παρίσι, και ακόμα χειρότερα, το Παρίσι το ίδιο έχει πεθάνει.

Όλα είναι τόσο μεγάλα και πλατειά, που μπορείς να περπατάς για ώρες και να μη σου συμβεί τίποτα. Να μην συναντήσεις κανέναν τρελό, κανέναν μεθυσμένο, να μην ακούσεις κανέναν να ουρλιάζει υστερικά.Οι άνθρωποι περπατάνε σε τέλεια ευθεία, δεν κορνάρουν, δεν τσακώνονται και σπάνια φλερτάρουν.
Τα αγάλματα, τα μουσεία, οι κήποι, οι εκκλησίες, όλα είναι όμορφα κι ακόμα πιο όμορφα αποστειρωμένα. Τόσο τακτοποιημένα που υπάρχει ένας ξεχωριστός δρόμος όπου είναι όλοι οι μετανάστες που πουλάνε αντίγραφα παλιών έργων, ένας ξεχωριστός δρόμος όπου είναι όλα τα μαγαζιά με ρούχα, ένας ξεχωριστός δρόμος όπου είναι όλα τα pet shop. Κι όλος ο τόπος είναι γεμάτος χάρτες, χάρτες, χάρτες. Πώς να χαθεί κανείς με τόσους χάρτες, κι ας το θέλει; Όλα είναι σχεδιασμένα για να καταστρέψουν το παραμικρό ενδεχόμενο περιπέτειας.

Το μόνο μέρος που μου φάνηκε ζωντανό, μαζί ίσως με το μετρό, είναι η Μονμάρτρη. Μικρά καφέ, καμπαρέ, έργα του Τουλούζ-Λωτρέκ και η διάσημη Μαύρη Γάτα πετάγονται σε κάθε γωνιά. Τα εστιατόρια έχουν γλάστρες με γεράνια και σερβίρουν μύδια και τηγανιτές πατάτες. Από τα σκαλιά της Sacre Coeur μπορείς να δεις την πόλη και να πάρεις Heineken με ένα ευρώ από τους πλανόδιους αναρριχητές.

Κατά τα άλλα οι Παριζιάνοι είναι κουλ, η ζωή ακριβή και η νύχτα πέφτει τόσο απότομα, με εναλλαγές του φωτός τόσο ανύπαρκτες, που μπορείς να πιστέψεις ότι δεν υπάρχει χρόνος στο Παρίσι. Μόνο ένας διακόπτης on/off.

Πάντα ήμουν δύσπιστη όταν άκουγα κάποιον να το λέει και ποτέ δεν περίμενα ότι θα το έλεγα κι εγώ. Και μπορεί να το πάρω πίσω σε τρεις μέρες, αλλά so what, μου έλειψε η Αθήνα!

Ο γέρος που τραγουδάει φάλτσα στην Ερμού, οι μαύροι που τρέχουν με τους σάκους τους να γλυτώσουν απ τους αστυνομικούς, σκασμένοι στα γέλια, τα γυφτάκια με τα λουλούδια, που κανονικά θέλω να τους τα δώσω να τα φάνε, η μυρωδιά σαπίλας στη Βαρβάκειο το βράδυ, η πλατεία Κοτζιά, που μου θυμίζει Χριστούγεννα, τα συνθήματα στους τοίχους, τα μπαράκια, το ένα πάνω στο άλλο κι οι μουσικές τους που ανακατεύονται άναρχα…
Τουρίστες, φοιτητές, υπάλληλοι και  μετανάστες στριμωγμένοι στο ίδιο μικρό κομμάτι τσιμέντου. Μικρές εκπλήξεις, μικρές σταγόνες αστικού σουρεαλισμού και έμπνευσης, παράλληλα σύμπαντα. Ζωές ανθρώπων που αναπόφευκτα σκουντουφλάνε η μία στην άλλη και ανακατεύονται, σε μια μικρή πόλη με μικρούς δρόμους.
Στην Αθήνα δεν πεθαίνει κανείς.

Δάφνη Ξανθοπούλου

_

Advertisements

2 thoughts on “Death In Paris

  1. γράφοντας από μία πόλη που βρωμάει illustration θάνατο, κάτι σαν τρενάκι τρόμου, που ο κόσμος έρχεται για να χαζέψει επιβλητικά κτίρια, ανεμόμυλους κ μια γοητεία νεκρή από χρόνια, χωρίς όμως κίνδυνο να πεθάνει σ αυτή την πόλη (ούτε αμάξι δεν παίζει να σε πατήσει), μου λείπει η αθήνα υπερβολικά.
    αλλά να σου θυμήσω πως στην αθήνα πεθαίνει καθημερινά πολύς κόσμος γιατί στην αθήνα κάτι να σου πάει στραβά (να μπεις στο νοσοκομείο, να μη βρεις πεζοδρόμιο να πατήσεις, να μην έχεις χαρτιά, να μην έχεις εργασιακά δικαιώματα στην πράξη) ισοδυναμεί με θάνατο…
    οπότε ακόμα κ αν σου λείπει η αθήνα σου έλλειψε η ελλάδα;

  2. δε μου λείπει αυτή η ελλάδα…. άλλωστε τώρα είναι τρεις μέρες μετά 😛
    αλλά ξέρεις… η ΑΘΗΝΑ δεν πεθαίνει. και τώρα κατάλαβα τι έννοουν κάποιοι ξένοι που μένουν εδώ για κάποιο καιρό όταν λένε ότι βρίσκουν έμπνευση στην Αθήνα.
    ξενιτεμένη εσύ, περίμενα να την έχεις εξιδανικεύσει κιόλας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s