Home
Βασίλης Ν. Ρόγγας

Ενδείκνυται άραγε ο υπερρεαλισμός για να εκφράσει κανείς την αντίθεση του στα πρώτα επαχθή επιβαλλόμενα οικονομικά μέτρα της Κυβέρνησης; Αν πούμε ότι: οι Καταστασιακοί έκαναν κουμάντα στα συνθήματα του Μάη του 1968, ο Μαγιακόφκσι και ο Μπρέχτ ήταν η αισθητική φαιά ουσία του κομμουνισμού του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, ο Βίκτορας Ουγκώ με τους Αθλίους του μας έδειξε πως να αγαπάμε την κοκκινη σημαία, ο Θεοδωράκης με την εμβατηριακή του μουσική στην ποίηση ζωντάνεψε ένα κίνημα 150.000 ανθρώπων και άλλα τόσα πολλά παραδείγματα, τότε μάλλον η τέχνη (όποιας μορφής) έχει πολύ να κάνει με τα κοινωνικά κινήματα, τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις.

Φυσικά και δεν το στηρίζω αυτό σε κάποια επιστημονική συγκριτική έρευνα. Τουναντίον, ούτε και θα το προσπαθούσα ποτέ, γιατί προτιμώ να παραμείνει στη σφαίρα θυμικού ή του βιωματικού αν θέλετε. Τι σχέσή όμως έχει ο υπερρεαλισμός;

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ την Παρασκευή της συγκέντρωσης της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο Σύνταγμα ύψωσαν ένα πανώ που έγραφε αυτό ακριβώς. Και, ναι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ΚΚΕ εσωτερικού ζει και βασιλεύει ή κάποιος ντούρος κομμουνισταράς θα έλεγε ότι δε κομίζει καμία διπολική αξιακή πλαισίωση στην μορφή που έχει τώρα δα πάρει η ταξική πάλη…Μπορεί.

Γεγονός είναι ότι στους καιρούς μας έμελλαν να διαψευστούν όλες οι ιδεολογικές, οικονομικές και πολιτικές βεβαιότητες του νεοφιλελευθερισμού που μόνος του ηγεμόνευε από το 1990 με κεντρική του επωδό περίπου το: «αφήστε την αγορά να αυτορυθμιστεί, καταλαμβάνοντας κάθε τομέα της οικονομικής δραστηριότητας και έτσι θα ευημερήσει και η κοινωνία»!

Δε νομίζω πως είναι σκόπιμο να μπω σε ανάλυση της κατάσταση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Άλλωστε ή οι περισσότεροι τα έχετε διαβάσει ή θα βαρεθείτε την οικονομική ορολογία που δε συμβάλει απαραίτητα και από μόνη της στην κατανόηση της πραγματικότητας.

Να κάποιες σκέψεις για περαιτέρω σκέψεις:

Η ΕΕ είναι βραδυκίνητη, μη αλληλέγγυα, γραφειοκρατική και βαθιά νεοφιλελεύθερη. Περίπτωση αλλαγής της δε διαφαίνεται σε μέσο χρονικό ορίζοντα. Η Ελλάδα είναι δεσμευμένη με υπογραφές να ακολουθεί τα προτάγματα της συνθήκης της Λισσαβώνας (και κατ’ επέκταση του Μααστριχτ) χωρίς να ερωτάται. Οπότε θα μπορούσε να πει κανείς ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Η κοινωνική συναίνεση επιτυγχάνεται από τη εκπροσώπηση των απόψεων μόνο της συμμαχίας ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ σε όλα τα ΜΜΕ. Η Αριστερά είναι στους δρόμους και λοιδορείται γι’αυτό- όταν πολλές φορές δεν αναφέρεται καν.

Όμως: τα μέτρα της κυβέρνησης δεν είναι τα τελικά, είναι τα πρώτα. Είναι σίγουρο ότι για λόγους ανταγωνιστικότητας θα επιβληθούν και στον ιδιωτικό τομέα μέχρι τον Ιούνιο. Οι απολύσεις στον δημόσιο τομέα θα πρέπει να φτάσουν τουλάχιστον τις 200.000, ενώ το κόστος ζωής ανέρχεται σε βαθμούς που οι τελευταίες δυο γενιές δεν έχουν ξαναζήσει. Η ανεργία μάλλον θα φτάσει στο 20%.

Νομίζω ότι πλέον όλοι-είτε το παραδέχονται είτε όχι- καταλαβαίνουν ότι η Αριστερά τόσα χρόνια δεν κινδυνολογούσε. Εγκόλπωνε την ορθολογικά καλύτερη ανάλυση σε σχέση με όλους του υπόλοιπους πολιτικούς δρώντες. Τα εργαλεία με τα οποία αναλύει την πραγματικότητα-παρ’όλη την απίστευτη χλεύη που δέχονται εδώ και δυο δεκαετίες- παραμένουν τα πλέον επαρκή και με τεράστια διαφορά. Η σοβαρότητα της έγκειται και στο ότι δεν είδε τώρα την πραγματικότητα που ήρθε, αλλά μιλάει γι’αυτήν από περίπου τη γέννηση της.

Συμπεράσματα: οι ζωές μας, οι κατακερματισμένες μετανεωτερικές ζωές μας, μπορούν να γίνουν καλύτερες. Μια ανάγνωση του Χάουαρντ Ζιν, ελεκτή της ιστορίας του λαού των ΗΠΑ, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο. Αρκεί να γίνουμε κοινωνοί/συμμέτοχοι ενός κινήματος αμυντικής υπεράσπισης των κεκτημένων του όποιου κοινωνικού κράτους μέχρι τώρα έχουμε. Για να μπορέσει να συμβεί αυτό χρειάζεται οι υπάρχουσες δυνάμεις κοινωνικών αντιστάσεων να συνθέσουν τις διαφορές τους. Αυτό θα συμβεί μόνο αν η κοινωνία το εκπέμψει ως μήνυμα και η ίδια αρχίζει να δημιουργεί τα συλλογικά υποκείμενα που της ταιριάζουν. Η διαλεκτική κοινωνίας/πολιτικής μπορεί να συμβάλλει στην- με προοδευτικό πρόσιμο- μετατόπιση των πολιτικών συμπεριφορών.

Ναι, φυσικά, τα κινήματα δεν νικούν πάντα. Και εννοείται ότι είναι πολύ δύσκολο. Όμως η, σε τελική ανάλυση, υλιστική ιστορία των ανθρωπίνων κοινωνιών μας αποδεικνύει ότι ότι έχουμε πετύχει είναι ζήτημα πάλης των από κάτω με τους από πάνω. Τούτη είναι η βεβαιότητα που πλοηγεί τους ανθρώπους και αυτή θα συνεχίσει να είναι σαν η πιο σταθερή νομοτέλεια. Το ζήτημα είναι αν θα αποδεχτούμε την αλήθεια της μπαίνοντας στην πάλη ή μοιρολατρικά θα δεχτούμε ότι θέλουν. Η επιλογή είναι και δική μας. Ο Αντρέ Μπρετόν, του οποίου τη φράση χρησιμοποίησα για τίτλο, μάλλον το λέει απλότερα και έχει ήδη αποφασίσει με ποιανού το μέρος είναι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s