Home

Βασίλης Ν. Ρόγγας

Αυτή η ερώτηση υπάρχει ήδη στα στόματα των ανθρώπων σε σχέση με τις επιπτώσεις των μέτρων της Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Μπορώ να φανταστώ ότι θα είναι πολύ μεγαλύτερη η αγωνία για απάντηση της κατά τη διάρκεια του χειμώνα όταν και η ανεργία θα έχει διπλασιαστεί. 

Νομίζω ότι κανένας πολίτης δεν περίμενε τέτοια επίθεση εναντίον των κεκτημένων δικαιωμάτων του όταν τον Οκτώβρη ψήφιζε ΠΑΣΟΚ ή έστω ανεχόταν την ψήφο των υπολοίπων σε αυτό. Και ακόμα δεν έχει κλείσει ο κύκλος των μέτρων. Φυσικά και θα πληγούν ακόμα περισσότερο οι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Ας μην αμφιβάλλει κανείς.

Επιμένω στο να αναφέρω το κυβερνόν κόμμα γιατί αυτό πήρε και παίρνει τα μέτρα. Το ίδιο ακριβώς χωρίς καμία αμφιβολία θα έκανε και η νέα δημοκρατία. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει μεταλλαχθεί σε νεοφιλελεύθερη από τη δεκαετία του 1980. Οπότε το ΠΑΣΟΚ δε θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο, παρά την ρητορική που μεταχειρίζονταν προεκλογικά.

Και, τι θα γίνει; Η μόνη λύση που υπάρχει, η μόνη πραγματικότητα που θα υπάρξει είτε φέτος είτε σε 5 χρόνια, είναι η χώρα να πτωχεύσει μην αντιμετωπίζοντας τη κρίση χρέους όσα φράγκα και ας της έχουν δώσει οι ευρωπαίοι και το ΔΝΤ και τελικά να της χαριστεί μεγάλο μέρος του ποσού με ακόμα πιο δυσμενής όρους εξάρτησης από τράπεζες και ΕΕ.

Όλα αυτά δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Και έχουν πολλά να κάνουν οι πολίτες αν ενεργοποιηθούν. Ας είναι καθαρό ότι για τη ραστώνη τους δεν τους φταίει κανένα «σάπιο πολιτικό κατεστημένο» ή τα «ξεπουλημένα κόμματα της Αριστεράς». Οι πολίτες μπορούν να συμμαχήσουν με υπάρχουσες ασπίδες αλληλεγγύης των από κάτω ή ακόμα καλύτερα – και επειδή «όλοι είναι απατεώνες»- να αυτοθεσμίσουν κάτι τέτοιο.

Οι πολίτες πρέπει να καταλάβουν βαθιά ότι εφόσον ζουν σε κοινωνίες είναι συγκροτητικό στοιχείο η αλληλεγγύη μεταξύ τους σε περίοδο ευημερίας και -πόσο μάλλον- σε περίοδο κρίσης. Το να σπάσει ο ατομικισμός και η περιρρέουσα μικροαστική νοοτροπία είναι το πιο δύσκολο, αλλά είναι και αυτό που χτυπάει στη ρίζα του (ριζοσπαστικά) την κακοδαιμονία μας.

Δε νομίζω πως χρειάζεται να περιγράψει κανείς ακριβώς τι μπορεί να είναι ασπίδες αλληλεγγύης. Μπορούν να είναι τα πάντα: από την ηθική τράπεζα και την επιτέλους δημιουργία της μέχρι ταμεία αλληλοβοήθειας. Από προσπάθειες ανταλλακτικού εμπορίου μέχρι καταναλωτικούς συνεταιρισμούς που συνεργάζονται με παραγωγικούς συνεταιρισμούς. Από κοινοπραξίες και εταιρίες λαϊκής βάσης μέχρι επιχειρήσεις ειδικού κοινωνικού σκοπού και κοινωνικές επιχειρήσεις. Από τσαμπουκαλίδικές εργατικές επιτροπές μέχρι γραφεία ευρέσεως εργασίας. Από ανοιχτές κοινωνικές καταλήψεις στις πόλεις μέχρι δημιουργία θεσμικών ομάδων πίεσης στους ΟΤΑ. Από μαζικές περιφρουρημένες δυνατότατες απεργίες μέχρι την ίδρυση αποκομματικοποιημένων σωματείων σε κάθε χώρο εργασίας.

Με άλλα λόγια: οι πολίτες πρέπει να δημιουργήσουν για να μην σκύψουν από την κατάθλιψη της κρίσης και των βασάνων. Για να μην κατατείνουνε στην ακραία βία που δε θα αφορά απλώς και μόνο αγνώστους αλλά τους ίδιους τους οικείους τους. Για να αίρουν συνεχώς την κρίση με δημιουργικότητα που θέλει μέρος ή όλες τους τις δεξιότητες. Γιατί δεν έχουν τίποτε να χάσουν παρά μόνο να κερδίσουν όταν ανασυστήσουν την έννοια της Κοινότητας που διαβουλεύεται. Γιατί όλα αυτά είναι κοινωνικές πολιτικές που μπορούν να υλοποιηθούν είναι εντός της οικονομικής πραγματικότητας.

Το αν χρειάζεται ή μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω είναι νομίζω εύκολο να το απαντήσει κανείς. Φυσικά και θα επιχειρήσουμε να αρθούν τα μέτρα της κυβέρνησης που παίρνουν πίσω δικαιώματα 100 χρόνων. Όταν θα έχουμε καταλάβει ότι μόνο με τις δημοκρατικές συμμαχίες με φορείς αντίστασης (και φυσικά μέσα στους φορείς είναι τα αριστερά κόμματα καθώς και η προσπάθεια για μεταλλαγή και ενοποίηση τους) μπορούν να έχουν και αποτελεσματικότητα και ασφαλή μετάβαση σε ένα ανθρωπινότερο μοντέλο κευνσιανής καταρχήν διαχείρισης της οικονομίας. Μόνο όταν συμμαχήσουμε με τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης που πλήττονται και αυτοί θα κάνουμε πραγματικότητα την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα ξαναλάμψει το διαφωτιστικό ιδεώδες της Ευρώπης.

Όλα αυτά μπορούν να συμβούν. Έχουν ξανασυμβεί και σε πολύ μικρά χρονικά διαστήματα μάλιστα. Αυτή είναι η ιστορία των ανθρώπων. Χρειάζεται να το πιστέψουν και να ξεβολευτούν από την πρέζα του καταναλωτισμού και της τιποτολογίας. Η κρίση θα τους αναγκάζει να το κάνουν. Από τα τώρα χρειάζονται χώροι υποδοχής της αναγκαστικής αλλαγής τους και πρέπει αυτή να έχει προοδευτικό πρόσημο γιατί πάντα θα καραδωκεί ένας Χίτλερ, ένας γελοίος Καρατζαφέρης ή ένας εξυπνάκιας Μπερλουσκόνι ή Βγενόπουλος.

Για να ηγεμονεύσει ο σοβαρός κοινωνικός αγώνας. Για να μην κουκουλώνεται η δυνατότητα της ελευθερίας και να έχει τη δυναμική να νικήσει. Για την ιδιοτέλεια του ότι έτσι , προσπαθώντας για το καλό, περνάμε ο καθένας ξεχωριστά καλά, εφόσον είναι σίγουρο ότι το πολιτικό είναι προσωπικό. Για μια Ιθάκη στην οποία δε θα φτάσουμε ποτέ, αλλά μόνο θα τείνουμε σε αυτήν: για το ταξίδι, ως την πιο μεγάλη από τις αυταξίες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s