Home

Μετά από τα έντονα,μεθυσμένα βράδια πέφτεις να κοιμηθείς (απλά πέφτεις) και ώρες μετά, μεσημέρι προς απόγευμα ανοίγεις ένα μάτι και μέσα από την ομίχλη ξεπροβάλλει ανεξήγητα ένα ταβάνι που έρχεται κατά πάνω σου με ταχύτητα και ο μόνος λόγος που δε φωνάζεις βοήθεια! είναι επειδή δεν έχεις συναίσθηση του εαυτού σου ή έλεγχο της φωνής σου ή επειδή είσαι ακόμα μεθυσμένος και αποκοιμήθηκες ξανά στο ενδιάμεσο. Ε ξέρετε τώρα.
Κάπως έτσι ήταν για μένα ο πρώτος καιρός της επιστροφής στην Αθήνα από το Εράσμους…

Μη ρωτήσετε πώς, αλλά ενώ ήμουν στη Βαλένθια (της Ισπανίας) έμαθα πολλά που δε σχετίζονταν άμεσα με τον τόπο διαμονής μου ή το πρόγραμμα Erasmus καθ’αυτό.
Μέσα σ’ αυτά που μπορώ να σας πω είναι ότι το εθνικό σύμβολο της Σενεγάλης είναι το λιοντάρι και στις εθνικές γιορτές πιάνουν το πιο μεγάλο και δυνατό, το κλείνουν σε ένα κλουβί και το περιφέρουν στους δρόμους περήφανοι.
Είκοσι λεπτά από την πόλη του Μεξικού υπάρχει μια μικρή συνοικία που λέγεται Τολούκα κι όλα τα σπίτια της είναι χρωματιστά. Κάποιος που μεγάλωσε εκεί μου εκμυστηρεύτηκε ότι όταν φτιάχνουμε ένα σπίτι δεν είναι για να μείνουμε.
Μια μύγα που πετάει μέσα σ ένα αεροπλάνο πετάει δυο φορές, αλλά έχει πλάκα καμιά φορά να χάνεις τη πτήση σου κι ακόμα: «οι τυφλοπόντικες είναι περίεργα ζώα, περνούν όλη τους τη ζωή κάτω από τη γη ψάχνοντας για τον ήλιο κι όταν φτάνουν σκάβοντας μέχρι την επιφάνεια τυφλώνονται από το φως».
Το φως στην Ιταλία μοιάζει πολύ με το ελληνικό, το ίδιο κι η θάλασσα κι οι λακούβες στους δρόμους.
Εκεί υπάρχουν ακόμα πρίγκηπες επειδή πίνουν το πιο τέλειο κόκκινο κρασί.
Κα το Παρίσι είναι ακόμα ζωντανό! Απλά κρύβεται στο Βερολίνο.

«Εδώ θα είμαι ο τύπος με τα μακριά μαλλιά», έλεγε ένας φίλος.
Δένεσαι αλλιώς με τους ανθρώπους όταν δεν ξέρεις αν θα τους ξαναδείς. Όταν είσαι κάπου αλλού ακούς να λένε το όνομά σου σε άλλες γλώσσες μ’ άλλη προφορά και να ακούγεται σωστό, ίσως σωστότερο. Κι όταν όλα είναι προσωρινά μπορείς να ξεχάσεις τους κανόνες που χεις ή σου χουν βάλει, όλη την κανονικότητα και όλη τη συνέπεια με την οποία διατηρούσες την εικόνα σου, μην τύχει κι αλλάξεις και μπερδευτεί κανείς…

Τελικά το θέμα μου με το ταβάνι το έλυσα. Και στο τέλος για να το ειρωνευτώ κόλλησα πάνω απ το κρεβάτι μου ένα χαρτάκι που λέει «η βαρύτητα είναι υπερεκτιμημένη». Είναι ωραίο να μην το ξεχνάς όταν ξυπνάς.

Δάφνη Ξανθοπούλου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s