Home

Άσυλο κιέτς

ή αλλιώς… “ Έχει γιομίσει ο τόπος Λεωνίδες” !

 

Μπαίνεις στη βιβλιοθήκη του Παντείου και αναρωτιέσαι «Ποιός κάνει έρευνα σ’ αυτό το ίδρυμα;».

Δέκα υπολογιστές όλοι κι όλοι και αυτοί χωρίς πολλούς επισκέπτες. Μόνο με κάτι φανατικούς οπαδούς που γνωρίζονται μεταξύ τους και με όλο το προσωπικό της βιβλιοθήκης. Ευτυχώς τουλάχιστον τη βιβλιοθήκη δεν την έχουν στοχοποιήσει . Τους υπολογιστές στα γραφεία των καθηγητών τους απαλλοτριώνουν από καιρό εις καιρό. Και μετά μένει ο δάσκαλος μαλάκας να αναρωτιέται τί και γιατί. Έ, ξέρεις τώρα, κατάληψη είχαμε, δε φύλαγε κανείς το ίδρυμα, ορισμένοι κάνανε καταστροφές και χάθηκαν και μερικά PC, κάηκαν ορισμένα έγγραφα, συμβαίνουν αυτά. Κανείς δε νοιάζεται, κανείς δεν πληρώνει, πληρώνει το κράτος. Το οποίο ως γνωστόν τα βρίσκει στο σεντούκι που τα’ χουν κρυμμένα οι καπιταλιστές. Όχι απ’ τη δικιά μας τσέπη.

Και τι να κάνεις; Είναι η επόμενη ερώτηση. Να καταργήσουμε το άσυλο; Αυτό που με τόσους κόπους κατακτήσαμε; Μόνο η χούντα τα έκανε αυτά. Και εκεί σταματάει η κουβέντα.  Όποιος θέλει να αλλάξει το άσυλο είναι στην καλύτερη νεοφιλελεύθερος, στη χειρότερη φασίστας, και όλοι οι υπόλοιποι εραστές της έρευνας, της ανάλυσης, του ελεύθερου πνεύματος και της εν γένει προόδου. Μπουκώνουν το διάλογο με συναίσθημα, θυμικό απ’ τα πέτρινα χρόνια (που κανείς τους δεν έζησε) και σου βάζουν όποια ταμπέλα τους βολεύει αρκεί να φαίνεσαι εχθρός του Πανεπιστημίου και να μην αλλάξει τίποτα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών θεωρεί ότι το άσυλο καταπατάται  όχι μόνο εάν εισέλθει αστυνομία στο ίδρυμα αλλά και από τις καταστροφές που υπόκειται από καιρό σε καιρό, στο όνομα της πολιτικής δράσης, της ελεύθερης διακίνησης ιδεών (πάντα) , από την εν γένει παρουσία ομάδων που δυσκολεύουν η μια τον πολιτικό λόγο της άλλης (με κάθε μέσο) και ευρύτερα τη διεξαγωγή του μαθήματος και των εργασιών του ιδρύματος. Η συντριπτική πλειοψηφία βέβαια τα θυμάται αυτά όταν έχει να δώσει μάθημα, γιατί όλο το υπόλοιπο εξάμηνο κοιμάται ή πάει για καφέ στη 13.00 μήπως και ξυπνήσει. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν οργανώνεται, δε δίνει πραγματική πλειοψηφία σε κανέναν στις φοιτητικές εκλογές, δεν κατεβαίνει στις συνελεύσεις να διεκδικήσει το δικαίωμά της στη γνώση και την έρευνα και εμποδίζεται να ψηφίσει στις ανοικτές εκλογές για πρύτανη και αντιπρύτανη πάλι απ’ αυτούς που ζουν και δρουν στο όνομα του ασύλου. Η συντριπτική πλειοψηφία στη πραγματικότητα δεν υπάρχει. Δε ξέρω αν μαθαίνει, το μόνο σίγουρο είναι ότι εξετάζεται. Δεν είναι δηλαδή καν πλειοψηφία, είναι ένα θεωρητικό σχήμα. Ένα φανταστικό σενάριο.

Παράλληλα τρέντυ μάγκες φέρνουν τον Στέλιο Ρόκκο , τη Σάσα Μπάστα και τον Πάνο Κιάμο και όλο το νυχτερινό τους σχήμα μέρα μεσημέρι στο Πάντειο κάνοντας τη νύχτα μέρα. Τζίζους. Κυριολεκτικά. Ούτε ο Ιησούς δεν κατάφερε να κάνει τη νύχτα μέρα. Και την ίδια μέρα στο αμφιθέατρο, στο άδειο αμφιθέατρο, γιατί οι φοιτητές είπαμε… πάνε για καφέ, δίνει διάλεξη ο Ροζάκης.

Άλλες μέρες, επαναστάτες μάγκες, κλείνουν το πανεπιστήμιο χωρίς να ρωτήσουν κανέναν και ο πρώην επαναστάτης πρύτανης τους σιγοντάρει . Άσυλο. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει νόμος να επιβληθεί.

Άλλες μέρες, νύχτες, μεσημέρια, αναρχοαυτόνομοι μάγκες, μπαίνουν σε εκδήλωση που γίνεται στο αμφιθέατρο Καράγιωργα και τη διαλύουν με τον τσαμπουκά επειδή δε συμφωνούν με τον πολιτικό και κοινωνικό ρόλο του ομιλητή. Στο όνομα πάντα του ασύλου και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών.

Και τι θες; Θα σου ξαναπούν. Να καταργήσουμε το άσυλο; Τι είσαι; Χουντικός;

Εκτός βέβαια από όλους αυτούς τους τρέντυ, indie επαναστάτες, διανοούμενους και αυτόνομους μάγκες με τον τσαμπουκά, που τι να κάνουν κι αυτοί, μόνο μαγκιά πουλάει αυτή η χώρα και μόνο με μαγκιά πέφτουν οι γκόμενες που κατά τ’ άλλα θέλουν αγάπη αλλά οι στατιστικές τις διαψεύδουν.  Εκτός λοιπόν απ’ αυτούς που έρχονται για 4-5-6 χρόνια και μετά φεύγουν, υπάρχουν και μερικές παρέες καθηγητών και διοικητικών που μια χαρά βολεύονται με το περιβάλλον παρακμής που έχει μετατρέψει το πανεπιστήμιο από ερευνητικό ίδρυμα σε εξεταστικό κέντρο. Και καθαρά αριθμητικά να το δεις, τους έχει αφαιρέσει το μισό φόρτο εργασίας  γιατί τον άλλο μισό τον έχει αφαιρέσει ο νόμος με τους 3-4 μήνες διακοπών και η «αποεντατικοποίηση» των σπουδών, κατάκτηση και αυτή των ‘80s, μαζί με τον περίφημο Νόμο Πλαίσιο. Και όταν αυτοί οι δάσκαλοι που λες, γράφουν κανένα βιβλίο ή κάνουν καμιά δημοσίευση, είναι τόσο μεγάλη είδηση που τη βγάζουμε και στα Παντειακά Νέα.

Στα υπόλοιπα πανεπιστήμια της Ευρώπης που επίσης έχουν άσυλο, η δημοσίευση είναι ρουτίνα, αλλά τι να κάνουμε, εδώ έχουμε να υπερασπιστούμε Θερμοπύλες.

Αφού λοιπόν είδαμε ποιος και τι φταίει ας δούμε και τι μπορεί να γίνει. Θα έλεγα λοιπόν να μην αλλάξουμε τίποτα.  Κανένα νόμο, κανένα πλαίσιο παρά μόνο τη στάση μας.  Ο νόμος για το άσυλο είναι μια χαρά και επαρκής όσο δεν πάει.  Ας τον αφήσουμε στην ησυχία του και ας δούμε πως θα τον εφαρμόσουμε.

Για να υπάρξει ελεύθερη διακίνηση ιδεών πρέπει να μείνουν ζωντανές οι υποδομές και η δυνατότητα έρευνας, διαλέξεων και ανοικτών συζητήσεων με ομιλητές που ίσως να μη συμπαθούμε. Έτσι (νομίζω) γίνεται ο σωστός διάλογος.

Αν λοιπόν, Έλληνα φοιτητή, πραγματικά σε νοιάζει το άσυλο, κάνε τον κόπο και οργανώσου, κάνε νέες ομάδες, προσπάθησε να μην παίρνεις «ληγμένα» ακόμα και αν στα παρέχει απλόχερα η δωρεάν παιδεία και  αν χρειαστεί , ρίξε και καμιά φωνή στους τόσους Λεωνίδες που έχουν μαζευτεί και δε σ’ αφήνουν να κάνεις μάθημα. Έτσι και αλλιώς,  μονάχα η πραγματικότητα θα μας κάνει ν’ αλλάξουμε την πραγματικότητα.

Κωνσταντίνος Νικολόπουλος

4 thoughts on “Άσυλο κιέτς…

  1. Αγαπητέ κ. Νικολόπουλε
    Αν και με το άρθρο σας περιγράφετε στην εντέλεια τις παθογένειες που ταλανίζουν το πανεπιστήμιο και τα μικρόβια που ευδοκιμούν εντός του πανεπιστημιακού χώρου, φυσικού και συμβολικού, θα διαφωνήσω μαζί σας στην προτροπή της τελευταίας παραγράφου. Η οργάνωση των φοιτητών είναι αυτή ακριβώς που, σε μεγάλο βαθμό, παράγει τα αποτελέσματα τα οποία περιγράφετε και πολύ φοβάμαι ότι περαιτέρω και βαθύτερη οργάνωση θα έχει ως αποτέλεσμα την κονιορτοποίηση της σιωπηλής μειοψηφίας που ακόμα περιφέρεται μεταξύ των δέκα υπολογιστών της βιβλιοθήκης.

  2. Καλά τα λες συναδελφε και σοφή η προτροπη σου προς τους φοιτητες να οργανωθουν (πολιτικα, κοινωνικα, πολιτιστικα κτλ). Aν μη τι αλλο, το Παντειο τουλαχιστον σε διευκολυνει στο να γινεις πιο δημιουργικος στο χαος εκεινο που αφηνει πισω της η αδρανεια και η αδιαφορια των πανεπιστημιακων αρχων. Αλλωστε, τα Παντειακα Νεα τι ειναι? Mια προσπαθεια οργανωσης στις παρυφές του συστηματος.

    Ωστοσο, θα προσέθετα στα λεγομενα σου πως ο ρολος των καθηγητων ειναι μεγαλυτερης σημασιας διοτι αποτελουν το σημειο αναφορας τοσο των φοιτητων οσο και των διαφορων διαχειριστών της ελληνικης τριτοβάθμιας παιδειας. προσωπικα, πιστευω πως οι καθηγητες ειναι εκ φυσεως οι ηγετες της πανεπιστημιακης κοινοτητας αφου ειναι σε θεση να καθοδηγουν τους φοιτητες αλλα και να επηρεαζουν τη ληψη αποφασεων, η οποια γινεται σε πολιτικο επιπεδο.

    Με λιγα λογια, συμφωνω κατ’αρχην με τις σκεψεις σου αλλα οχι σε απολυτο βαθμο αφου θεωρω πως χωρις τους καθηγητες καμια αλλαγη δεν μπορει να επελθει.

    Για να διαλευκάνω τη θεση μου, σου παραθέτω το εξης παραδειγμα. Εν καιρω καταληψεως, το Παντειο κλεινει και δεν γίνονται μαθήματα. Τι θα γινοταν εάν 50 φοιτητες κατεβαιναν στο Παντειο για να πεισουν τους καταληψιες να γινει μαθημα? Κατά πασα πιθανοτητα, θα υπήρχε αιματοχυσία. Εάν, ωστοσο, των ιδιων φοιτητων ηγείτο μια χουφτα καθηγητων? Και ας πουμε πως αυτοι οι καθηγητες ηταν προθυμοι να κανουν μαθημα στους διαδρομους, στο πεζοδρομο, στις καφετεριες και στον κηπο του Παντειου (καλο καιρο εχουμε 8 μηνες το χρονο). Εκ των πραγματων, θα καταργειτο το τωρινο καθεστως του πανεπιστημιακου ασυλου και οι καταληψιες θα χανανε την ιδιοτητα του επαναστατη-σωτηρα.

    Φανταστικο σεναριο αλλα σκεφτειτε το!

    Γεια σας και χαρα σας, συντροφοι!

  3. Συνάδελφε συμφωνω με τα οσα γραφεις. Δυστυχως λιγοι τα συνειδητοποιουν εις βαθος, τα καταλαβαινουν αφου έχουν αποφοιτήσει. Φοβαμαι πως οι συνειδητοποιημενοι φοιτητες ειναι λιγοι ωστε να αρχισουν κατι μονοι τους,μια ασκηση πιεσης κατα καποιον τροπο.
    Οσο για τους καθηγηταδες, μια χαρα εχουν βολευθει σαν καλοι δημοσιοι υπάλληλοι και μας εκμεταλλευονται για να πωλουν τα βιβλία τους.
    Αλλά ας αρχισουμε απο τα βασικα, τα φωτοτυπικα της βιβλιοθηκης δεν δουλευουν!!!! Ειναι ανεπιτρεπτο να μενει ετσι αυτη η απαξιωτικη κατασταση!!!

  4. Και εμένα η άποψη μου είναι πως το κύριο μερίδιο της ευθήνης φέρουν οι παρέες των καθηγητών που έχουν γίνει κατεστημένο στο Πανεπιστήμιο. Αυτό όμως δεν απαλάσσει τους φοιτητές απο τις ατομικές τους ευθήνες. Δε γίνεται μια ζωή «η κόλαση» να «είναι οι άλλοι». Πρέπει με κάποιο τρόπο να ξεπεραστεί αυτή η παρατεταμένη εφηβεία και ανευθηνότητα.
    Κωνσταντίνος Νικολόπουλος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s