Home

Ως γνωστόν, η Ελλάδα είναι ένα σταυροδρόμι πολιτισμών, μια χώρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Από την ανεξαρτησία της και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ιστορικά, γίνεται μια προσπάθεια η Ελλάδα να καταξιωθεί στη Δύση και να συμπορευτεί με αυτή, ανήκοντας στις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες. Όμως, είναι αρκετά φανερό, ότι έχει τη νοοτροπία της Ανατολής και κάνει προσπάθειες, για να απαλλαγεί από τα κατάλοιπα των τετρακοσίων ετών τούρκικης σκλαβιάς, που είναι το ρουσφέτι και η διαφθορά. Σημαντική τομή για την χώρα, τα αποτελέσματα της οποίας φαίνονται μελλοντικά, είναι το Πολυτεχνείο του 1974 με την πτώση των Συνταγματαρχών που επέφερε κοινωνική μεταβολή, δηλαδή ένα νέο άνοιγμα στην ιστορία της κοινωνίας και επιπλέον, το πρόταγμα από τις μετέπειτα κυβερνήσεις για καπιταλιστική αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι χώρα του Ευρωπαϊκού Νότου με ισχυρή μέχρι πρότινος την παρουσία της οικογένειας (διότι, η οικογένεια έχει αλλάξει μορφή και από την εκτεταμένη παραδοσιακή οικογένεια και την πυρηνική, έχουμε φτάσει σήμερα στην μονογονεϊκή) να μεριμνά σε ζητήματα πρόνοιας και φροντίδας των μελών της.
Εντούτοις, η χώρα μας είναι ένα πολιτισμικό έθνος που δεν ομογενοποίησε τον πληθυσμό στηριζόμενη στο κοινοβουλευτικό δημοκρατικό καθεστώς, αλλά στοιχείο ανήκειν σε μια ομάδα είναι η κοινή γλώσσα, η κοινή θρησκεία και η ιστορία. Ο πληθυσμός ενσωματώνεται μέσα από τη συμμετοχή του στο εκπαιδευτικό σύστημα και την εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας. Η οικογένεια, ο στρατός, η εκπαίδευση και η εκκλησία αποτελούν ισχυρούς θεσμούς μιας κοινωνίας. Αυτοί οι θεσμοί απαρτίζουν μια κοινωνία, συν το στοιχείο της δημοκρατίας, και ανάλογα με το ποιοι θεσμοί υπερισχύουν σε μια κοινωνία την καθιστούν συντηρητική, προοδευτική, αναπτυγμένη ή αναπτυσσόμενη. Σήμερα, οι θεσμοί που προαναφέρθηκαν βρίσκονται σε πλήρη αποδόμηση και αποδυνάμωση λόγω έλλειψης χρηματοδότησης από το κράτος αλλά και υποβάθμισης από το ίδιο το κοινωνικό σύνολο. Ίσως, οι ανθρώπινες κοινωνίες να γίνονται πιο παγκόσμιες, να αλληλοεπηρεάζονται στα πλαίσια της οικονομικής αλληλεξάρτησης και να χάνονται τα εθνικά χαρακτηριστικά ενός κράτους. Από την άλλη, ίσως αυτή η παγκοσμιοποίηση να σημαίνει μια κοινωνία, μια γλώσσα, μια θρησκεία. Βέβαια, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας δεν συνεπάγεται μόνο μια τελωνειακή ένωση ούτε σημαίνει μια κοινή ανταγωνιστική αγορά και νομισματική ένωση, γιατί αυτά τα στάδια της ενοποίησης έχουν ήδη συμβεί. Πλέον, μάλλον οδεύουμε σε κοινές φορολογικές πολιτικές ως επακόλουθο της οικονομικής ένωσης και λίγο αργότερα στην πολιτική ένωση που είναι ο πολυπόθητος στόχος και σκοπός της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Έτσι, έχουμε ένα έθνος κράτος ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει απεμπολήσει σημαντικό μέρος της εθνικής του κυριαρχίας, που δέχεται πληθώρα επιρροών από ό,τι το ίδιο μπορεί να προκαλέσει.

Σοφία Κόντη, φοιτήτρια Παντείου Πανεπιστημίου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s